Recensie: Sun Kil Moon – Admiral Fell Promises (2010)

Dat je artiesten altijd een tweede kans moet gunnen, zij de lezer misschien al lang bekend, ik moet er nog regelmatig achter komen dat dit een goed principe is. Neem Mark Kozelek. Een aantal jaar geleden kwam ik in een aanbiedingsbak een cd van The Redhouse Painters tegen. Ik kende het niet, maar het was uitgebracht op 4AD, het label van het onvolprezen Mojave 3. Ik besloot de gok te wagen, maar ongelooflijk, wat een miskoop. Saai, langzaam en lelijk. Toen ik hoorde dat Mark Kozelek een nieuw proect had, namelijk Sun Kil Moon, was ik niet meteen enthousiast en hoewel de recensies aangaven dat het geniale muziek moest zijn, heb ik niet eens de moeite genomen het te luisteren.

Nu ik instap bij het derde album van Sun Kil Moon (het coveralbum Tiny Cities niet meegerekend) kan ik alleen maar concluderen dat ik te voorbarig ben geweest. Want Admiral Fell Primises is een ontzettend mooie plaat. Het album is als een huis om in te wonen, om maar even een joodse uitdrukking te gebruiken. Wat je voornamelijk hoort is Mark Kozelek, zijn warme stem en zijn tokkelende gitaar. De gitaar is dominant aanwezig, nu en dan tokkelend op een bijna klassieke wijze, soms meer zoekend. Altijd weet hij echter de juiste toon te treffen. De liedjes klinken, hoewel ze altijd klein zijn, af en toe gedragen, bijna alsof het een traditional of een gospel is. Zoals Great Lake Swimmers dat ook kunnen. Dit is een plaat voor laat op de avond, hoewel ik ‘m nu ook al een paar dagen overdag draai.

Ik ben overtuigd. Ik vergeet die matige Red House Painters plaat en zet deze plaat van Sun Kil Moon, evenals een paar andere van hem die ik toch maar met terugwerkende kracht heb aangeschaft, in mijn kast. Blij dat er tweede kansen bestaan. 

Beoordeling 8/10

Advertenties

3 gedachtes over “Recensie: Sun Kil Moon – Admiral Fell Promises (2010)

  1. Hé, nogmaals: heel goed die aandacht voor Kozelek en Sun Kil Moon.
    Admiral Fell Promises heb ik (nog) niet. Maar wel April (mét handtekening in een mooie ltd versie) en Ghosts of the Great Highway. Deze albums zijn schitterend, hoewel wel wat ‘voller’ dan de laatste. Kozelek heeft niet alleen een prachtige stem, maar kan inderdaad ook heel goed gitaar spelen. Het is allemaal wel heel melancholisch, maar dat vind ik niet erg 😉
    Ik vind Kozelek ook een geweldige ‘coverer’. Hoe hij ACDC heeft gecoverd; zo mooi. Hetzelfde geldt voor Modest Mouse op Tiny Cities. Zijn live-platen zijn ook prachtig.
    Red House Painters hebben trouwens wel hele mooie albums gemaakt, met als hoogtepunt Songs for a blue gitar. Die heb ik alleen maar in gebrande versie, dus als je deze bedoelt als ‘lelijke’ plaat, dan houd ik me warm aanbevolen.

  2. ik vind dit ook een prachtige plaat, zet hem geregeld op als ik behoefte heb aan rust. prachtige minimale melodieen.

  3. Mooie plaat zeg! Hij speelt fantastisch gitaar. Bij eerste luisterbeurt lijkt het wel aan elkaar vast te zitten. De nummers lijken gewoon door te tokkelen. Ben benieuwd of na meer luisteren je meer individualiteit hoort in de nummers. Dank voor de tip Daniel, dit is er een voor op mijn wensenlijstje.

Reacties zijn gesloten.