3 maal sfeer: Guillemots, Antlers & Birds of Passage

Deze keer een drieluik. Ik bespreek 3 recente releases die indruk op me maken vanwege de sferische arrangementen: Walk The River van Guillemots, Burst Apart van The Antlers en Without The World van Birds Of Passage (Alicia Werz).

Guillemots: walk the river

Guillemots hebben met hun derde studioalbum een sfeervolle plaat afgeleverd die weliswaar wisselende reacties oproept: de een vind het geweldig, de ander haakt af. Dat zal te maken hebben met het feit dat Guillemots vrijwel geheel is afgestapt van het experiment (voorheen gingen hun songstructuren alle kanten op). Walk The River is dan ook hun meest toegankelijke plaat ooit. En meeslepend, als je het mij vraagt. Het is misschien allemaal niet heel verrassend meer en Guillemots schuurt met deze plaat aan tegen heel wat bands met een vergelijkbaar geluid. Het is wat minder Flaming Lips maar nog wel Mercury Rev wat ik hoor, maar ook een band als The Boxer Rebellion (die ik eerder besprak) zou je verwant kunnen noemen.

Walk The River is duidelijk minder intrigerend en spannend als bv debuut Through The Windowpane, maar het is een heerlijke sfeervolle plaat waar ik al een aantal weken met regelmaat naar luister. Om te genieten. Bedankt voor de tip, Bart!

The Antlers: burst apart

Wie Elbow kan waarderen zou deze cd eens moeten luisteren. Burst Apart van The Antlers is een exquise verzameling van ingetogen dromerige sferische songs, allemaal van constante hoge kwaliteit. Intense emoties moet je niet de vrije loop laten als je muziek gaat maken, maar je moet ze koesteren, verzorgen, laten groeien en slechts gedoseerd en voorzichtig de kop laten opsteken in de muziek en de zang. Althans, dat levert de mooiste en indringendste muziek op. The Antlers hebben dit goed begrepen, getuige ook al voorganger Hospice. Deze plaat is nog ingetogener en gebalanceerder.

De veelheid aan klanktapijten en electronische effectjes maken dat je echt helemaal kunt verdwalen in deze plaat. Hij raakt me, omgeeft me, vervult me, benauwt me, grijpt me bij de strot, houdt me gevangen. Het is een heerlijke gevangenis waar je eigenlijk nooit meer uit zou willen ontsnappen.

Birds Of Passage: without the world

De Nieuw-Zeelandse Alicia Merz blaast wat mij betreft de twee voornoemde bands finaal weg ondanks het totaal ontbreken van enige bombast of ander effectbejag. Without The World doet je letterlijk de wereld vergeten met haar (ik geef deze cd maar een vrouwelijk voornaamwoord) bedwelmende composities, sferische klanktapijten, dromerige zang en subtiele bijgeluidjes. Af en toe komt de natuur letterlijk terug in de muziek doordat Merz lokatieopnames verwerkt in haar muziek. Je waant je haast op de veranda voor haar huis in Wakaito, liggend in een hangmat, uitkijkend over de prachtige landschappen, terwijl zij speciaal voor jou haar composities in je oor fluistert. Maar pas op, de lieflijkheid is bedrieglijk…

23 gedachtes over “3 maal sfeer: Guillemots, Antlers & Birds of Passage

  1. Die nieuwe Guillemots ken ik niet, alleen hun debuutplaat en die vind ik heel mooi. Over The Antlers heb ik al wat gezegd. Nogmaals: ik vind Hospice aangrijpender, zeker ook door de thematiek. Daar komt bij dat ik de nieuwe plaat eigenlijk te electronisch vind (zei de liefhebber van electronische muziek). Beter gezegd: ik mis de rauwheid van Hospice, ook muzikaal.
    Birds of Passage zegt me niets, maar hopelijk komen ze op de Luisterpaal of zo…

  2. deze nieuwe plaat van Antlers vind ik wel subtieler, maar hospice is zeker ook een bijzondere plaat. ik weet niet welke ik beter vind, ze zijn gewoon heel verschillend.

  3. Emma forever… is een van mijn lievelingsplaten. Toch kan de nieuwe Bon Iver me nog niet echt pakken. Het is wel mooi en ik heb hem al een aantal keer beluisterd, maar op een of andere manier raakt het me niet zo. dat is natuurlijk heel persoonlijk, maar ik mis toch de magie zoals op Emma Forever…

  4. Ha, dat heb ik dus precies met The Antlers!

    Ik heb de stream van Bon Iver ook maar één keer beluisterd, terwijl ik aan het werk was, dus dat zegt ook weer niet alles. Maar ik vond het toch wel heel fraai. Op het eind een heuse auto-tune (meegenomen van zijn medewerking aan Kanye West?); dat mag ik wel.

    De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik Bon Ivers eerste wel heel fraai vond, maar er ook weer niet zo lyrisch over ben als vele anderen. Eigenlijk komt dat toch wel door z’n stem. Ik vind hem gewoon te hoog en te onnatuurlijk. Precies hetzelfde gebeurt ook op die nieuwste van The Antlers.
    Ik val nu eenmaal meer voor de bariton (ik zit ook al de halve middag Smog/Callahan te luisteren).

  5. Dank weer voor de tips. Ga ik luisteren. Heb je een goedkoop adres voor Birds of Passage? De welbekende goedkope site heeft ‘m niet.

    • nee, ik heb die ook niet fysiek in handen kunnen krijgen (voor een redelijke prijs), de cd wordt niet zo breed gedistribueerd in Europa. nog even geduld dus.

  6. The Antlers… ineens hoor ik er steeds meer over (waarschijnlijk heeft dit iets te maken met het nieuwe album;-)). Vandaag raadde een vriend van me ‘het album met die twee handen’ aan. Hospice dus! Ik moet zeggen dat ik na één luisterbeurt onder de indruk ben. Typische goede indie, maar erg uniek. Binnenkort hun nieuwe maar eens horen.

  7. Pingback: Jaarlijstjes 2011 « mousique

Reacties zijn gesloten.