Recensie: Bill Callahan Sometimes I wish we were an eagle

Echtscheiding betekent vaak genoeg een drama, voor de echtelieden en niet minder voor de kinderen. Toch levert dit drama regelmatig ook parels op in de muziek. Ik noem een Blood on the tracks van Bob Dylan en een Here my dear van Marvin Gaye. Minder klassiek, maar ook in dit genre passen Sea Change van Beck en Afkuil van Jaap Boots. Bill Callahan maakte in 2009 Sometimes I wish we were an eagle. Een tijdje geleden bestelde ik zijn meest recente cd Apocalypse – hier al besproken door Peter:  https://mousique.wordpress.com/2011/05/02/recensie-apocalypse-by-bill-callahan/ – maar omdat Sometimes… wel erg goedkoop was, bestelde ik die er gelijk bij. Daar heb ik geen spijt van gekregen!

Terug naar mijn intro: je zou dít album ook een echtscheidingsplaat kunnen noemen. Bill Callahan was net verlaten door zijn lief, de zangeres Joanna Newsom. Het schijnt dat zij hem inruilde voor een komiek en dat is geen grap! Callahan weet uit dit persoonlijke drama in ieder geval wel een prachtige plaat te persen. In Eid ma clack shaw is hij hier het meest expliciet over: I dreamed it was a dream that you were gone/I woke up feeling so ripped bij reality/Yeah, love is the king of beasts/and when it gets hungry it must kill to eat.

Verder gebruikt Callahan vooral de natuur als metafoor. Dat levert prachtige liedjes op. In too many birds  begint hij met het schetsen van een lucht vol vogels, die allemaal in dezelfde boom willen landen. Dat lukt ze, behalve één. Die vindt geen plaats. Hoe mooi kan de eenzaamheid bezongen worden. De viool strijkt krassen over de ziel.

Misschien nog mooier is All thoughts are prey to some beast. Opnieuw een boom. Zonder bladeren. Callahan maakt een verrassende vergelijking: The leafless tree looked like a brain/The birds within were all the thoughts and desires within me/Hoppin’ around from branch to branch… Dan verschijnt er een adelaar, die de vogels verjaagt. De bedoeling is duidelijk: er zijn van die omstandigheden en personen die als een roofvogel het verlangen en de liefdevolle gedachten wegjagen. Callahan zingt dan als een mantra aan het eind: Sweet desire and soft thoughts, return to me. De drums worden steeds feller. Het is het enige echte uptempo nummer op de plaat. Daardoor valt het extra op en hakt het er des te meer in.

Verder zijn de liedjes bijna allemaal in hetzelfde tempo. Je zou dat saai kunnen noemen, maar het brengt mij juist in een introspectieve sfeer. Qua arrangementen en begeleiding is Sometimes… trouwens rijker dan Apocalypse. Natuurlijk zijn er die kenmerkende repetitieve gitaarlijnen (monotonie kan in die zin ook heel fraai zijn). Maar er klinken ook zwierige strijkers. In The wind and the dove een accordeon, een cello en zelfs arabisch klinkende synths. Nee, vrolijkheid is ver te zoeken. De stemming is vooral in mineur. Gezien de aanleiding lijkt me dat ook niet vreemd. Maar laten we wel wezen: Callahan (voorheen Smog) is natuurlijk meestal thuis in de treurige muziek. Samen met Tindersticks en Lambchop speelt hij m.i. ook in de eredivisie van de melancholia. Al die zangers, inclusief Callahan, zijn trouwens ook gezegend met een diepe (!) bariton.

Uitsmijter is de als een gospel klinkende ballad Faith/Void. Het nummer duurt maar liefst tien minuten, maar verveelt geen seconde. Daarvoor is de thematiek ook te heftig. Callahan rekent hierin af met zijn (of het?) geloof: It’s time to put God away… this is the end of faith, no more must I strive/to find my peace, to find my peace in al lie. Het lied kent een prachtige melodie en daarom komt de tekst ook des te harder aan. Deze ‘scheiding’ vind ik ook nog een stuk pijnlijker.

In die zin is het dan wel weer boeiend dat zijn laatste album in ieder geval een religieuze titel heeft…

Advertisements

23 gedachtes over “Recensie: Bill Callahan Sometimes I wish we were an eagle

    • Zeker! Nu voor 6,99 bij Cdwow. En als je dan wacht op een dag dat er nog een eurootje korting van af gaat, dan ben je helemaal goedkoop uit!

    • Dan is het een (gratis!) tip voor iedere andere muziekliefhebber die meer diepgang zoekt dan lady G of andere merken 😉

  1. Door deze recensie ben ik benieuwd naar dit album, maar mijn beeld van Joanna Newsom is er wel een beetje door verpest.

    • Ach, een kunstwerk moet je ook op zichzelf kunnen bezien, zonder de biografie van de kunstenaar zelf. Althans, dat is toch een legitiem standpunt in de kunstbeschouwing.
      En dan blijven Newsoms albums recht overeind. Althans, als je haar stem trekt. Ik wel, maar velen denken toch aan de tweeling-zus van Kermit. Of anders gezegd: iemand die continue aan de helium hangt.

      • Ik kan daar maar deels in meegaan. Muziek luisteren van onsympathieke figuren vind ik toch minder fijn (ik bedoel niet dat Joanna Newsom onsympathiek is, daar weet ik te weinig over). En de stem van Newsom trek ik zeker. En Kermit de Kikker… die heb ik eerder gehoord bij een vergelijking van Danielson door jou.:-)

        Overigens jammer at dit album van Bill Callahan niet op Spotify staat.

      • Dacht je dat Beethoven zo sympathiek was of de schilder Francis Bacon? Mulisch staat ook niet op nr. 1 qua aardigheidsfactor en Gerrit Achterberg deed ook rare dingen. En toch… maakten ze fantastische kunstwerken.
        Koning David mag je hier trouwens ook bij scharen…

        Je hebt trouwens een scherp geheugen Daan met je verwijzing naar Danielson. Nu spreekt deze me wel meer aan dan Newson, hoewel de laatste weer heel verdienstelijk harp speelt en dat haar weer bij David brengt. Goed, tot zover mijn geassocieer.

      • Je hebt inderdaad wel een punt met je voorbeelden van onvriendelijke kunstenaars. Toch vind ik het idee van een sympathieke artiest wel fijn.

      • Hahaa, ik denk dat ik dit niet van je ga winnen.;-)
        Maar je kunt in je muziek ook gewoon toegeven dat je niet deugt: “Every man is evil, every man is a liar” (16 Horsepower)

      • Zeker, prachtig nummer trouwens van 16 HP. Maar volgens mij is dit inclusief bedoeld: ook ik ben een god-loze en dus aangewezen op die genade. Misschien dat ik daarom ook zo ruim ben in mijn kunstbeschouwing: ik herken veel van de duisternis, ook in mijn eigen hart. Ach, Luther had al gelijk: simul iustus, simul peccator.
        Leuk trouwens, zo’n theologisch discoursje op deze site 😉

      • Zeker leuk ja!
        Alleen is er een verschil tussen worstelen met die duisternis of het als iets normaals beschouwen. Bijvoorbeeld het zingen over overspel alsof het een normaal onderdeel van het leven is, vind ik van een andere orde dan worstelen met lustgevoelens.

      • Helemaal mee eens! En daarom heb ik weer meer met Callahan dan met Gaga om maar weer on topic te komen. Maar nog meer heb ik dan (tekstueel) met 16 HP/Woven Hand en Cash, omdat die er echt mee worstelen vanuit geloofsmatig opzicht. Oeps, dat is weer off topic.

  2. Ik heb het nummer Faith/Void even op onze `luisterpaal’ gezet. (linker sidebar bovenaan)

    • Prima. Kan iedereen zelf een oordeel vellen.
      Ik zie trouwens dat je The Antlers aan het beluisteren bent. Heb ik ook al gedaan op de Luisterpaal. Hoe is jouw ervaring?
      Ik vind het een mooie plaat, maar toch lang niet zo indrukwekkend en aangrijpend als Hospice.

  3. ik vind het een geweldige plaat, kan er helemaal in verdwalen. ik ben net bezig aan een 3-voudige recensie over sfeerplaten, daar komt deze ook in. wordt vervolgd…

    • Mooi verwoord: een sfeerplaat. Hospice zou ik dan een existentiële plaat willen noemen over ziekte, lijden, dood enz.

  4. Ik heb weer veel te luisteren zie ik….
    mmm zie ‘m enkel voor 8,99 bij cdwow … enne wat bedoel je met wachten op een dag dat er een 1 euro afgaat?

  5. Da’s pech. Tot een paar dagen geleden was hij daar nog 6,99 euro. Maar ja, bij Cdwow veranderen de prijzen nog wel eens. Ze hebben ook van die dagen (meestal de vrijdag) dat de prijzen een euro zakken. Gewoon even (gratis) lid worden van hun club en ze houden je via de e-mail op de hoogte.

Reacties zijn gesloten.