Heavenly Music – liedjes over de hemel

Lijstjestijd in juni??? Altijd wat mij betreft. We hebben als Mousique niet voor niets de rubriek Listmania!

Dit keer zijn de lijstjes zeer situationeel bepaald. We leven de dag voor Hemelvaartsdag. Daarom moest ik vandaag denken aan liedjes over de hemel. En ik ben benieuwd wat jullie favoriete ‘hemelse liedjes’ zijn. ‘Hemels’ mag je trouwens breed nemen.

Ik doe de aftrap…

1 Carter Family – No depression (in heaven)

Beginnen doe ik met een stokoud liedje, dat tegelijk hoogst actueel is. Bovendien hebben we het met The Carter Family over de ‘godfather/-mothers’ van de country en folk. Bovendien werd genoemd nummer de titel van een geweldig Amerikaans tijdschrift dat aan alternatieve country is gewijd. En de eerste cd van het legendarische Uncle Tupelo heette ook niet toevallig No Depression. Ach, de actualiteit van het liedje blijkt wel uit het refrein:

I’m going where there’s no depression,

to the lovely land that’s free from care

I’ll leave this world of toil and trouble,

my home’s in heaven, I’m going there

The Carter Family maakte dit liedje ten tijde van The Great Depression (jaren 30), maar 80 jaar later zitten we opnieuw met een crisis. Bovendien is een existentiële depressie van alle tijden. Stel je de plek voor waar zulke depressies niet zijn… Tja, je kunt over de hemel blijkbaar het best in negaties spreken…

2 Talking Heads – Heaven

Een fraai, maar ook wel erg aards liedje over de hemel:

Everyone is trying to get to the bar.

The name of the bar, the bar is called Heaven.

The band in Heaven plays my favorite song.

They play it once again, they play it all night long.

Heaven is a place where nothing ever happens.

Heaven is a place where nothing ever happens.

Tja, dit geldt niet voor de gelijknamige bar in Volendam…

3 The Cure – Just like heaven

Je zou deze thematiek niet verwachten bij The Cure, want dat is toch die band uit de donkere jaren ’80? De voorlopers van doem en gothic? Met die zanger die meer op een vleermuis dan een engel lijkt?! Toch heeft The Cure later lichtvoetiger muziek gemaakt. Daar staat bijvoorbeeld het album Kiss me Kiss me Kiss me vol mee. Het is een plaat vol levenslust. Volgens mij was Robert Smith hevig verliefd toen hij Just like heaven schreef:

You

Soft and only

You

Lost and lonely

You

Just like heaven

4 Johnny Cash – Meet me in heaven

De aardse liefde, maar dan veel rijper en doorleefder, bezingt Johnny Cash in Meet me in heaven. Tegelijk tegen de achtergrond van de naderende dood. Hij vraagt zich af wie er eerder gaat: hij of June. (uiteindelijk ging zij drie maanden eerder…). Maar dan is het niet einde verhaal:

We walked troubles, brooding wind swept hills.

And we loved and we laughed the pain away.

At the end of the journey, when our last song is sung.

Will you meet me in heaven someday.

Die hemel bezingt hij vervolgens prachtig:

Living in a mansion on the streets of gold.

At the corner of Grace and Rapture way.

In sweet ecstasy while the ages roll.

Will you meet me in heaven someday.

5 Over the Rhine – I Radio Heaven

Er zijn ook genoeg hemelse stemmen: Anthony, Jeff Buckley, Sufjan Stevens, Dusty Springfield, Eva Cassidy, enz. Ook Karin Bergquist, de zangeres van Over the Rhine is er mee gezegend. En haar man, Linford Detweiler schrijft ‘hemelse’ teksten. Prachtig komt dit samen in I Radio Heaven. De mens als (kwetsbare en krakende)  radio om de hemelse signalen op te vangen. Een mooie metafoor:

I radio heaven

I get mixed signals

I move the antenna

I switch the channels

I lie in this bed

My satellite dish

Is there room in the universe

For one last wish.

36 gedachtes over “Heavenly Music – liedjes over de hemel

  1. Die had ik persoonlijk in de diepste laag van het Inferno van Dante gedacht…

  2. ja, maar het gaat wel over de hemel, toch?

    overigens wel triest dat je die tekst steeds moet horen wanneer je aan het winkelen bent in een shopping mall (komt dicht in de buurt van het Limbo, nietwaar?)…

  3. Mooi thema. Ik moest denken (in willekeurige volgorde) aan:
    -‘after the storm’ van Mumford & Sons;
    -‘Coming home to me’ van Patty Griffin en Julie Miller (dowtown church);
    -‘Hej, me I’m light’ van Phosphorescent
    -‘Tell me there’s a heaven’ van Chris Rea

  4. Eerlijk gezegd ken ik alleen dat nummer van Mumford & Sons. Dat is trouwens hartverscheurend mooi.
    Ik had me tot 5 nummers beperkt, maar ik maak nu het lijstje nog even langer:

    – Heaven up here van Echo & The Bunnymen
    – 7th Heaven (titelsong van de sitcom over het domineesgezin; hoe beroepsdeformatie? 😉
    – A home in Heaven van Hank Williams
    – Airline to Heaven van Wilco
    – Don’t get lost in heaven van Gorillaz
    – Fire of Heaven/Altar of earth van Matisyahu
    – For Heaven’s sake van 16 Horsepower
    – How shall I to heaven aspire van Rock Plaza Central
    – How to get to heaven van Willard Grant Conspiracy
    – I’ll search heaven van The Swan Silvertones
    – J’s heaven van Slowdive
    – Knockin on heavens door van Bob Dylan (of nog mooier: van Antony & The Johnsons op de soundtrack van I’m not there)
    – Life’s a railway to heaven van Johnny Cash
    – Near Wild Heaven van R.E.M.
    – No telephone in heaven van The Carter Family (hoezo actueel?)
    – Too close to heaven van The Waterboys
    – Pieces of heaven van Jim White
    – Reminded of heaven van Martyn Joseph

    • Hemeltje lief!
      Nee hoor, wat is tijd in het licht van de eeuwigheid 😉
      Ik ga ze alle vier draaien! Dank!

  5. Dat woord eeuwigheid hoef je ook weer niet al te letterlijk te nemen, JW. Zoveel tijd heb ik vanavond niet meer 😉

      • Kijk, dat is een hele diepe gedachte, JW. Dan moet ik direct denken aan de hemel als vijfde dimensie (drie dimensies van ruimte, de vierde van tijd, en de vijfde van de hemel), dichterbij dan je denkt dus… Of bedoelde je dat niet? 😉
        Maar ik beloof je ze allemaal te luisteren. Moeite moet beloond worden, toch?!

  6. Ook een band die ik op handen draag, misschien is niet alles even sterk, maar toch:

    door een song al deze ben ik van ze gaan houden (ook een hemels tintje als je de titel anders leest):

    • Tja, als Daniel de Wolvenman het niet doet, moet iemand het doen: to put the Soul into Heaven!

  7. Vielen Dank Jan Willem! We hebben tot Pinksteren de tijd om ons aan jouw hemelse muziek te laven. Leuk bijvoorbeeld om Fiction Factory weer eens te horen: nostalgie in optima forma!

    • Misschien vind ik de originele versie van die ep nog beter: wat ongepolijster…

      • Ik houd van veel ongepolijste muziek, maar ik vind de Neon Bible-versie toch echt beter. Bij deze ongepolijste versie heb ik het gevoel dat er wat mist. De polijst waarschijnlijk. Ik houd ervan bij dit lied!

      • Dit klinkt als een cirkeredenering. Dan zeg ik (op ongepolijste wijze):

      • Ik ben normaal ook meer voor de ongepolijste versie, maar ga in deze toch echt met Daan mee. De eerste keer dat ik deze ongepolijste namelijk hoorde had ik het gevoel een “demo die het album nooit zou halen” voorgeschoteld te hebben gekregen. Maar groot was de verrassing toen op Neon Bible…

  8. Haar mooiste liedje is misschien niet haar belangrijkste. Of misschien toch wel? Al gebruikt ze het H-woord niet, wie oren heeft…

    Dag Donna.

    • Met alle recht een golden oldie en waar zijn de straten van goud, volgens de Apocalyps van Johannes? Juist ja!

      • Ach, ik zie nu pas op Nu.nl dat Donna Summer vandaag overleden is. Dat krijg je als je in ‘hemelse sferen’ hebt verkeerd en vervolgens bezoek kreeg van familie, enz. The Queen of Disco en nog veel meer is niet meer onder ons. Een I.M. door Daniel of Peter??

Reacties zijn gesloten.