Recensie: Low C’mon

Muziek hoeft niet ingewikkeld te zijn om mensen diep te raken. Zie de minimalistische pianowerken van Eric Satie. Zie de liedjes van Johnny Cash. Maar vergeet ook de muziek van Low niet. Dit echtpaar met wisselende bassist – Alan Sparhawk en Mimi Parker zijn al jaren getrouwd en maken vanaf de jaren 90 hun platen; ze zijn intussen wel toe aan de vierde bassist (ik zou me ook wat ongemakkelijk voelen in zo’n huwelijks- en bandsetting) – deze band heeft recent een nieuw album uitgebracht: C’mon. Ik waarschuw alvast: dit wordt geen objectieve bespreking, want ik ben al jaren zwaar fan.

Het album is intussen al anderhalve maand uit. Het voordeel van een wat latere bespreking is, dat je dan de nodige andere recensies hebt kunnen lezen. Het viel me op dat er hierbij nogal wat nagekwekt wordt van elkaar. Hoe vaak ik wel niet heb gelezen dat Low met deze schijf weer terug is bij het oude geluid. Ik heb een andere mening. C’mon heeft veel van het vorige van Low verwerkt en geïntegreerd, van het vroegere, maar ook van het latere geluid. Majesty/Magic begint als een Low-nummer ten tijde van debuutalbum If I could live in hope: ultra-traag, geen noot teveel, maar er broeit ook iets. Dat blijkt met name een gitaar te zijn, die tegen het eind bijna explodeert in feedback. Hier horen we ook de Low ten tijde van het veel latere The Great Destroyer (hun ‘rock’-album). Deze kant komt nog sterker naar voren in het nummer Witches, een bijna bijtend nummer waarin Sparhawk ook afrekent met verkeerde prediker-types: All you guys out there tryin’ to act like Al Green, you’re all weak… All you guys out there gonna wish you were Al Green.

Done is ook zo’n vintage Low-liedje. Tenminste, schijnt bedriegt, want wat hoor ik daar? Een lapsteel. Low goes country!! Dat is nieuw. De lapsteel wordt trouwens bespeeld door Nels Cline, de gitarist van Wilco. Hij kleurt trouwens menig nummer prachtig bij.

Nog zo’n ‘algemene waarheid’ bij menig recensent: i.v.m. het vorige album Drums and Guns is Low nu een stuk minder somber. Sterker nog: ze bezingen de liefde. Tja, Drums and Guns was tekstueel gezien inderdaad erg verbeten en behoorlijk cynisch. Dat had ook alles met de toenmalige context te maken: Amerika ten tijde van Bush, verstrikt geraakt in die hopeloze Irak-oorlog. Nu is er een andere president en Alan Sparhawk heeft de nodige persoonlijke demonen gelukkig ook bezworen.En het klopt dat de meeste nummers over relaties gaan en minder geëngageerd zijn. Maar de liefde is bij Low altijd bitterzoet, met de nadruk op bitter… Nee, ook C’mon is geen vrolijke plaat. De liedjes staan stuk voor stuk in mineur en tekstueel is het allesbehalve Halleluja. Ach, de band zal haar naam wel nooit verzaken… Maar ik ga opnieuw voor de bijl. Ik ken bijna geen stemmen, die zo mooi bij elkaar passen als die van Alan en Mimi. En als Sparhawk in $20 de liefde bezingt: My love is for free, my love. My love is for free in een bijna eindeloze mantra, dan denk ik: dit zegt meer over de agapè (= de onvoorwaardelijke liefde) dan menig preek of Bijbelcommentaar. Nee, vrolijk is hier de melodie niet. Maar als je dan bedenkt dat Sparhawk kampte met verslavingen en diepe depressies – en wat dat ook voor zijn vrouw en kinderen heeft betekent – dan kan het toch geen vrolijk liefdesliedje worden?!

Lange liedjes schrijft Low bijna niet. Qua tekst dan. Het langste nummer – Nothing but heart – kent maar vier regels. Maar het is misschien wel het mooiste nummer. Alleen al dat begin, met die ruige gitaar. Hier blijkt ook de invloed van Sparhawks ander band, Retrubition Gospel Choir (check dat!). Die band rockt als de gouwe ouwe Neil Young ten tijde van Crazy Horse. Het begin van Nothing but heart roept diezelfde sfeer op. Alleen klinkt het ruimtelijker. Hier hoor je heel goed dat Low dit album opnam in een kerk (dezelfde als bij Trust, een ander geweldig album van ze). Sparhawk komt na z’n vier regels tekst bij het refrein: I’m nothing but heart, dat hij eindeloos herhaalt. Maar saai wordt het niet, want als je goed luistert, hoor je in de begeleiding telkens nieuwe details. Het opvallendst daarbij is de gitaar van de al genoemde Nels Cline. Deze laat z’n snaren zingen, jubelen zelfs. Hier gaan ook de snaren van het hart van trillen! Voor iedere moderne Saul van deze wereld is dit echt troostende en verheffende muziek. Maar ook als je Peter, Daniël of David heet, enz. Dus: C’mon, zet je reserves aan de kant en laat je meevoeren in de diepe muzikale wereld van Low.

Advertisements

60 gedachtes over “Recensie: Low C’mon

  1. Low… weer zo’n band waar ik nog veel van te ontdekken heb. Dit is mijn eerste album van ze. Ontdekt via de Luisterpaal en daarna ook gekocht op http://www.cdwow.nl (jaja:-)). Voor mij zijn de nummers ‘Especially Me’ en het “vrolijke” ‘Something’s Turning Over’ ook hoogtepunten. Inmiddels is deze band zelfs in m’n familie populair aan het worden (volgens mij is dit naar aanleiding één of andere documentaire over ze bij de VPRO).

    Maar een mooie recensie ook!:-)

  2. Ja, die documentaire heb ik: You may need a murderer. Gemaakt door David Kleijwegt. Prachtig. Hier worden m.n. Sparhawk en Parker gevolgd, met de nadruk op de eerste. Het is net na z’n depressie. Hij vertelt eerlijk over z’n geloof (ze zijn mormoons) en z’n strijd.

    Something’s turning is mooi in z’n eenvoud, zeker na dat mega-nummer Nothing but heart (wat mij betreft het prijsnummer).

    Je familie heeft trouwens ook smaak…

    • Eerlijk gezegd verbaasde het me nogal dat Low bij ze bekend was, maar de documentaire verklaart dat. Die documentaire moet wel de moeite waard zijn, lijkt me.

    • Net de documentaire gezien. Heel erg mooi. Ook een beetje beklemmend. Ik ben erg benieuwd naar die ‘gebeurtenissen van 2,5 jaar geleden’. Wat waren nou precies die waanbeelden van Sparhawk? Ook dat antichrist is nog niet helemaal naar m’n zin uitgelegd. Wel ontroerend om die twee samen muziek te zien maken.

  3. Het is voor mij een paar jaar geleden, dus ik heb die waanbeelden van Sparhawk niet meer paraat. Volgens mij waren ze wel behoorlijk religieus getint. Dat zie je wel vaker bij depressies: paranoia. Ooit het aangrijpende boek ‘Ver heen’ van de psychiater P.C. Kuiper gelezen. Die dacht dat hij in de hel was. Gruwelijk. Wel heel mooi beschreven in dat boek.
    Als je trouwens echt nog iets heel bijzonders van Low wil hebben, dan moet je de box A Lifetime of Temporary Relief aanschaffen. Deze staat vol met b-kantjes, rarerities, covers; alles van zeer hoge kwaliteit. Naast drie overvolle cd’s bevat de box ook nog een dubbelzijdige dvd, met clips en een tourfilm. In één woord: geweldig.

  4. Het klinkt erg interessant. Alleen wil ik eigenlijk eerst hun reguliere discografie leren kennen voor ik aan de b-sides en dergelijke begin. Tot nu toe ken ik eigenlijk alleen C’mon echt goed. ‘The Great Destroyer’ een aantal maal geluisterd op Spotify. Voor de rest ken ik alleen wat losse nummers.

  5. Oké, mijn instapmoment bij Low was ooit Things we lost in the fire. Die vind ik nog steeds heel goed. Het oudere werk is ook zeer intrigerend, maar wel heel kaal en uitgesponnen. Uit die periode vind ik The Curtain hits the cast het mooist.
    Ach, een slechte cd hebben ze nooit gemaakt. Zelfs hun kerst-ep is naast een beetje lullig gewoon ook heel fraai.

  6. Ik ga trouwens nu verder met de Tweede Helft Champions League. Spreek je misschien zo weer…

  7. Things We Lost in the Fire… daar heb ik al een paar mooie nummers van gehoord (‘Closer’, ‘July’) Jammer dat die niet op Spotify te vinden is. Wel leuk dat ze een gratis live-EP’tje te downloaden hebben van een eerder optreden in Eindhoven. Ook een aanrader (alleen voor jou waarschijnlijk niets nieuws;-))

  8. Inderdaad, dat ep-tje heb ik. Zeker fraai. Dat was trouwens de tweede helft ook. Barcelona is hogeschool-voetbal (en dan bedoel ik dat niet ala In Holland…)

  9. Trust en Drums & Guns zijn mijn favorieten van LOW. De nieuwe cd blijf ik nog wat ambivalent tegenover staan, maar misschien heeft het gewoon tijd nodig. Er zijn een aantal tracks, waaronder het eerste nummer, die me meteen aanspreken, erg mooi en typisch LOW, maar niet alles. Ik geef het nog wel even tijd. Een slecht album is het zeker niet.

  10. Low heeft überhaupt nooit een slecht album gemaakt.
    Zo, dat punt is gemaakt.
    Op Trust staan een aantal prachtige liedjes, maar eerlijk gezegd ook een aantal nummers die maar doorzeuren, zonder echte melodie.
    Drums & Guns vind ik vernieuwend binnen het oeuvre van Low, maar draai ik niet zo heel veel meer. Op de koptelefoon is het zelfs een crime, omdat links en rechts volstrekt geïsoleerd zijn gemixt. Net zoals vroeger de eerste stereoplaten opgenomen werden: links gitaar, rechts drums, enz. Luisteren is dus doodvermoeiend.
    Vanmorgen weer Secret Name beluisterd. Ook van onaardse schoonheid. In die zin ook typische zondagsmuziek.
    Goed Peter dat je Trying to sleep op onze ‘luisterpaal’ hebt gezet. Wat een schitterende openener is dat ook van het album. Over het sfeervolle Hitchcockiaanse clipje hebben we het al gehad… Mijn ervaring is trouwens bij C’mon dat het album zich pas na een keer of zes echt gewonnen geeft. Op de koptelefoon luisteren helpt ook. Dan hoor je allerlei details, ook in de intro’s en outro’s en niet te vergeten het ruimtelijke geluid.

  11. Ben ‘m lekker aan het luisteren. Ik laat je weten wat ik er van vindt.

  12. Ik ben benieuwd!
    Ik zie trouwens dat je The Avett Brothers aan het beluisteren bent. Die ligt ook hier op mijn stapel. Mooie plaat. Ze werkten trouwens ook nog mee aan de laatste van Johnny Cash middels voetgestamp bij het titelnummer Ain’t no grave.

  13. Heerlijke plaat inderdaad. Een dezer dagen even een recensie plaatsen. Leuk detail van dat voetgestamp 🙂

  14. Ik heb gisteren naar ‘The Curtain Hits the Cast’ geluisterd en ik moet zeggen dat die erg indrukwekkend is!

    • Dan heb jij een mooie dag gehad! Geweldige plaat, vooral dat nummer van ruim tien minuten met die eindeloze drone…

      • Juist!! Ik dacht dat Machinefabriek ook fan van ze was. Met dit nummer kan ik ook een soort link leggen.

      • Ah, alweer iets gemeenschappelijks: Machinefabriek. Daar heb ik ongeveer ook de halve discografie van in de kast staan…
        Alhoewel dat wel weer een beetje overdreven is, want die Rutger is niet bij te houden.
        Als je nu toch in Low zit, kan ik je nog de split-cd tippen die ze ooit met Dirty Three maakten: In the fishtank. Dirty Three is de band van Warren Ellis, die je weer kunt kennen als violist bij Nick Cave.
        Die split-cd is een ep (ooit in Nederland opgenomen in een dag), met als prijsnummer the cover van Neil Youngs Down bij the river (ook bijna tien minuten).

      • Bedankt voor de tip! Machinefabriek heb ik niet veel van. Is inderdaad niet bij te houden. Hoewel zijn album ‘Daas’ wel op mijn verlanglijstje staat. Stond destijds op de Luisterpaal. Erg mooi, weet ik nog. Als je van Machinefabriek houdt, kun je ook eens naar Puin+Hoop luisteren: http://puinhoop.bandcamp.com/ Allemaal gratis te downloaden. Hun albums ‘Headphone Sessions’ en ‘–Tirtekl–‘ zijn aanraders. Hun nieuwste album ‘Door’ kun je downloaden op http://www.narrominded.com. Is ook een aanrader!

  15. Puin + Hoop ken ik (ook via de Luisterpaal). Vond ik toen wel aardig, maar niet zo mooi als Machinefabriek. Diens samenwerkingscd met Peter Broderick – Blank Grey Canvas Sky – is ook prachtig.
    Maar ik ga die nieuwe Puin + Hoop nog wel even checken. Thnx.

    • Waarschijnlijk was het juist de nieuwe Puin+Hoop die je op de Luisterpaal hebt gehoord. Ik ga zal eens een keer kijken of die samenwerking met Peter Broderick ergens te beluisteren is. Spotfiy niet helaas. Er is echt te veel om te luisteren op het moment. De discografie van Low ben ik ook nog aan het ontdekken.:-)

      • Van Slaapzucht heb ik destijds via discogs een origineel exemplaar weten te bemachtigen. Inderdaad erg mooi. Alleen zet ik het niet gemakkelijk aan. Die eerste nummers zijn niet te horen zonder het volume hard aan te zetten of een goede koptelefoon op te zetten.:-)

  16. Dat is typisch Machinefabriek: de eerst minuten hoor je weinig en trouwens de laatste paar minuten ook niet. Een prachtig nummer is ook Allengskens (die titel al!), ooit live opgevoerd in een kerk in Amsterdam. Ik heb dat nummer staan op de cd Zwart (helaas niet meer te krijgen). Hier is het wel te zien: http://3voor12.vpro.nl/speler/ondemand/30326208#ondemand.30326208

    Sowieso voor alle mensen die intussen denken: waar hebben die mannen het over? Hier een prachtig clipje bij muziek van Machinefabriek:

  17. ik ben trouwens weer veel de eerste van Elvis Perkins aan het luisteren. Wat een goede plaat!

  18. Zeker! Binnenkort in ‘Uitgelicht’ een bespreking van deze klasse-artiest. Ik ‘zit er al behoorlijk in’.

  19. Volgens mij niet. Zijn productiesnelheid is niet al te hoog. Ach, zolang dat zulke kwaliteit oplevert, hoor je mij niet klagen.
    Bovendien vind ik Mousique bij uitstek de plaats om ook artiesten voor het voetlicht te halen, die niet direct hip en uiterst actueel zijn. Ik wacht eerst nog tot In Dearland binnen is. Dan heb ik alles van de beste man en komt er een overall-artikel hier.

  20. Joepie! Net via discogs.com ‘Things We lost in the Fire’ en ‘The Curtain Hits the Cast’ weten te bemachtigen voor in totaal hooguit 14,00 euro (incl. verzendkosten). Dat maakt me blij!:-)

  21. En dan te bedenken dat het eigenlijk helemaal niet van die blije albums zijn… 😉

    Maarre… prima koop Daan!

      • Ik ben zo’n idioot die blij wordt van andermans op muziek gezette verdriet. Het is niet anders.

        En straks heb ik drie albums van ze… dus die box komt langzaam maar zeker in de buurt.;-)

  22. Maar dat is nog steeds een minderheid op hun discografie 😉

    Enne die box is het echt dubbel en dwars waard.

    Wat je eerste opmerking betreft, zie Prediker 7:3 (ooit uitgangspunt voor Sad Face van The Choir)

    • Je begon zelf over die box. 😛

      Geweldig die tekst. Nooit geweten dat die bestond (en dat voor een theologiestudent). The Choir is overigens ook erg fijn. Ben ik me momenteel ook in aan het verdiepen. Er is gewoon te veel…..

  23. Dan wordt het tijd voor een semester close reading van Prediker…
    En wat The Choir betreft: één van mijn favo-bandjes uit mijn jeugd. Met als hoogtepunt hun Circle Slide en Chase the kangaroo als goede tweede…

    • Je had het ook over The Retribution Gospel Choir. Net hun debuut voor 6 euries bij de Fame in Amsterdam gekocht! 🙂 Ik moet er nog een beetje aan wennen. Het spreekt me niet zo aan als Low. Maar slecht klinkt het zeker niet.

      • Koopje Daan! Logisch dat je er even aan moet wennen: het is harder, sneller en smeriger dan (s)Low. Maar na een plaat of drie van Low beluisteren vind ik ter afwisseling die rock van RGC wel erg fijn. Het is ook rock zoals Neil Young die helaas nu niet meer maakt. RGC’s tweede plaat is nog beter, maar ja: die ligt nog niet voor 6 euri’s bij de Fame.

  24. Een mooie videoclip bij de nieuwe single ‘Especially me’, dat ook van C’mon getrokken is. Ik zou zeggen: neem de metro!

  25. Wat zie ik bij de rubriek ‘Wij luisteren’??? Peter heeft volgens mij een hele goede aankoop gedaan en gaat zich helemaal warm luisteren in een prachtig boxje van Low!!! Hier wordt zelfs de cynicus in mij helemaal stil van. Er is nog hoop voor deze wereld.

    • jazeker, Kees, ik heb hem vanmiddag meteen even opgehaald, voor 10 eurie slechts. het is inderdaad een mooie collectie en nog eens iets anders dan het eerste het beste bandje dat ook eens wat leftovers op een schijfje heeft geflikkerd! Low blijft top! (sorry voor de woordspeling)…

      • Met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht vergeef ik je deze flauwe woordspeling. Wees blij met de blijden, luidt een apostolisch woord en ik voldoe nu in jouw geval helemaal aan deze oproep.

  26. het begint me hier wel een beetje sectarisch over te komen. Is er ook nog plek voor mensen die niet van Low houden? Of heb je daarvoor een plekje in de hel gereserveerd?

    • Die mogen naar het purgatorium, alwaar ze de aller-, allermooiste liedjes van Low te horen krijgen, net zo lang tot ze gelouterd en al alsnog de hemel in kunnen…

  27. er is in de he(me)l ook een speciaal plekje voor mensen die van The Innocence Mission houden hoor. als je daar langsloopt zegt een engel/demon (doorhalen wat niet van toepassing is) dat je even stil moet zijn (`want die denken dat ze hier alleen zijn’)..
    😉

    • Wel mooi gevonden dat je bij IM stil moet zijn, want het is natuurlijk pure verstilde muziek, die we graag delen met velen, maar ja: niet iedereen ziet er de totale schoonheid van in. Ook zij mogen de louteringsberg op. Wie weet komen ze er Dante met zijn Beatrice nog tegen.

    • Die grap ken ik in een andere vorm. Maar hij is leuk.;-)
      Hoewel ik denk dat het echtpaar Parker/Sparhawk en Peris het engelenkoor leiden.

      • Ach volgens Willem Barnard – in Gezang 265 – zijn Mirjam en Hanna er ook die bij alle vrolijkheid voorgaan met trom en tambourijn. En Bach mag er de maat der engelen slaan en de negers zijn er ook met hun loftrompet. Dus dat komt wel goed!

    • Sterker nog: ik ben de mildheid zelve! Dat kan natuurlijk ook niet anders bij zulke milde tonen als van de echtparen Sparhawk/Peris.

  28. Pingback: Jaarlijstjes 2011 « mousique

Reacties zijn gesloten.