40 jaar Carole King – Tapestry

Soms denk ik wel eens: stel je voor dat Bob Dylan of Tom Waits mee hadden gedaan aan Idols, The X factor, The Voice of welke verschrikkelijke talentenjacht ook. Ze waren vroegtijdig afgeserveerd door de Henk Jan Smits en Gordons van hun tijd, omdat ze niet voldeden aan de (wan)smaak van deze of gene jury. Elke karakteristieke kraak of laag gruis op de stembanden wordt daar immers niet getolereerd. Ook Carole King had deze toets vast niet doorstaan. Haar stem is namelijk ook niet loepzuiver en kraakvrij, maar wel zeer karakteristiek. Ik zie Eric van Tijn al zuur kijken en met zijn betweterige hoofd schudden…

Godzijdank is dit een irrealis en bracht zij al weer 40 jaar geleden haar eerste solo-album uit. Diverse media besteden hier deze dagen terecht aandacht aan en wij als Mousique kunnen niet achterblijven.

Pas op 29-jarige leeftijd bracht ze dit album uit. Daarvoor werkte ze tien jaar met haar man Gerry Goffin samen als liedjesschrijver. Toen het huwelijk op de klippen liep – wel vaker een aanleiding voor een prachtige plaat – verhuisde ze naar Los Angeles. Daar was toentertijd een heuse stroming aan het ontstaan: de Mellow Maffia. Daarin werd een dromerige Westcoast-sound gekoppeld aan hele persoonlijke teksten. James Taylor huisde er ook en gaf Carole het gouden advies een plaat uit te brengen met eigen liedjes. Dat deed ze en Tapestry was een feit. Samen met Joni Mitchell en Carly Simon behoort Carole King tot de oermoeders van de persoonlijke pop.

Ik heb vandaag Tapestry weer eens beluisterd en ben opnieuw onder de indruk geraakt van dit tijdloze album. Ieder nummer is raak. Er staat echt geen zwak liedje op. Het grappige is ook dat ze allemaal zo bekend klinken. Dat komt, omdat de meeste liedjes door anderen gecoverd zijn. Volgens velen ook vaak  beter. James Taylor scoorde met het nummer You’ve got a Friend een gigantische hit. Aretha Franklin zong (You make me feel like) a Natural Woman tot grote hoogte. Daar komt natuurlijk ook niemand meer overheen. Maar toch wil ik wel een lans breken voor de oorspronkelijke versies van King zelf. De begeleiding is sober: heel vaak een piano, wat gitaar en drums. Op deze wijze komt haar karakteristieke stem met dat laagje gruis des te beter tot haar recht. O mensen, wat hoor ik dit zoveel liever dan de Adele’s, Duffy’s en Melua’s van deze wereld! Trouwens, ook het artwork van het album is zonder enige opsmuk. De foto is niet eens helemaal scherp. Ze zit in de vensterbank in haar alledaagse kloffie, onopgemaakt. Voor haar een grijze poes. Op haar schoot heeft ze een borduurwerkje. Als je het cd-boekje openvouwt, zie je een letterlijke ‘tapestry’ (= tapijtje). Authentiek, zegt de legende: King zou tussen de opnamen door echt aan het borduren geweest zijn en een nummer met dezelfde naam klaar hebben liggen.

Terug naar de inhoud. De teksten zijn ook zonder opsmuk. Natuurlijk gaan ze over de verwerking van haar scheiding. Maar tegelijk is er ook het verlangen naar een nieuwe liefde. En hoe zij over haar thuis zingt in Home again; het is hartverscheurend. Daarnaast is Smackwater Jack een grappig nummer over de eeuwige macho die ons soort kan zijn. Wat daarbij de zin You can’t talk to a man with a shotgun in his hand precies betekent, weet ik niet. Ik heb zo mijn (freudiaanse) vermoedens…

Ach, hoe kan ik dit album en deze zangeres beter eren dan met woorden van James Taylor zelf: ‘Who can  explain this? This girl from Brooklyn, unanounced, on-the-scene… a tune-smith, a Brill Building pro, inventing popular music, hammering out songs for any occasion, tailor-made sequels… Very accesible, very personal statements, built from the ground up with a simple, elegant architecture.’

6 gedachtes over “40 jaar Carole King – Tapestry

  1. wow, impressive dit artikel ook!
    een oprechte ode aan een grote naam uit de popgeschiedenis.

    over Tom Waits gesproken: ik ontdekte dat mijn schoonvader een stuk of 6 albums van de man op de plank had staan, maar er helemaal nooit naar luisterde! nu staan ze bij mij in de kast en worden ze wel gedraaid…

  2. Thanks Peter! Ik kwam er op door een aardig artikel in mijn ochtendkrant vanmorgen. Na wat googelen bleek ook DWDD er van de week al aandacht aan besteed te hebben. Dat had ik even gemist. Maar ja, ik ben na mijn Israël-reis ook druk bezig met een inhaalslag Dexter-uitzendingen bekijken.

    By the way: mijn schoonvader heeft überhaupt nog nooit van Tom Waits gehoord, laat staan dat hij ‘m in de kast heeft staan. Hij komt niet verder dan panfluit en orgel… Maar verder is het wel een top-schoonvader hoor 😉

  3. En toch… Ik ben iemand die Carole’s stem dus niet zo bijzonder vind. En ‘You’ve Got A Friend’ teveel gehoord heb. James Taylor kan mij eerlijk gezegd ook nooit zo boeien. Heb hem live gezien bij North Sea Jazz en ben halverwege weggelopen…

  4. Luister dan naar het eerste nummer van de plaat: I feel the earth move. Dat moet jou met je soul- en Motownliefde toch aanspreken! Het swingt en wringt zeg maar.
    Ik vind James Tayler ook niet zo hoor (i.t.t. iemand als Diederik van Vleuten), maar ik vond wel dat hij Carole King prachtig typeerde. Vandaar zijn naam. En hij speelt ook op vier nummers op Tapestry mee op gitaar.
    Leuk je hier weer te ontmoeten, Daniel! Weer boven water?

Reacties zijn gesloten.