Concert: The Boxer Rebellion (Rotown, Rotterdam 15-05-2011)

foto: Rrriot

Gisteravond heb ik ze dan eindelijk live gezien: The Boxer Rebellion. In een afgeladen Rotown, mijn favoriete poppodium in mijn eigen havenstadje. Ik ben nog steeds diep onder de indruk en begrijp nu nog minder waarom deze band in hemelsnaam nog niet in grotere zalen speelt.

Denk Editors, denk vroegere Coldplay, maar vergeet die namen ook meteen maar weer…

Als opener koos de band Step Out Of The Car, het tweede nummer van hun derde cd en een lekker stampende aftrap. Die drum-bas combinatie staat als een huis! En na nog geen minuut heeft de gitarist al twee snaren gebroken. De sfeer zit er meteen in.
Vervolgens gaat het onvermoeibaar door met de ene na de andere sterke song als (in willekeurige volgorde) Flashing Red Light Means Go, Memo, Both Sides Are Even, The Runner, Watermelon, All You Do Is Talk en Evacuate; er is geen houden aan, de machine is op stoom! Slechts af en toe wordt even gas terug genomen, maar nergens zakt het in. Een ding is duidelijk: dit is een band van groot formaat, deze jongens verdienen veel meer dan voor krap 200 man in een duister cafeetje te spelen. Hoewel dat het natuurlijk wel extra bijzonder maakt, bijvoorbeeld wanneer zanger Nathan Nicholson tegen het eind van het eerste deel van het concert zich in het publiek begeeft om het al laaiend enthousiaste publiek tot extatische hoogten op te stuwen.

Het lijkt een vrij kort concert, maar dat komt misschien ook doordat je zo meegesleept wordt. Na een korte pauze komen de jongens nog een keer terug met het sferische No Harm, daarna (als ik het me goed herinner) Cause for Alarm en als afsluiter The Gospel of Goro Adachi, eindigend in een minutenlange extatische slotjam. Hoe dit op de cd (Union) toch vrij ingetogen nummer live getransformeerd wordt is fenomenaal. Het is het ultieme bewijs van de grote klasse van The Boxer Rebellion, als studioband, maar vooral als live-band.

Na afloop heb ik afscheid genomen van de twee andere mannen waar ik mee was en stapte op de fiets naar huis. Voor ik de straat uit was bedacht ik me en ging toch weer terug om een kopietje van Union te halen. Er was echter niemand meer achter de tafel; geen bandleden meer te bekennen. Weer buitengekomen liep ik drummer Piers Hewitt tegen het lijf, met wie ik nog een praatje heb gemaakt. Hij vertelde dat het nu best goed gaat met de band (qua succes en aandacht), maar dat het best moeilijk is. In Engeland is het een beetje van: of je bent jong en hip of je bent een grote gevestigde naam. The Boxer Rebellion zit daar net tussenin, waardoor ze relatief weinig aandacht krijgen. Maar eigenlijk iedereen die de band ontdekt is aangenaam verrast.

En dat is het gevoel dat ook bij mij overheerst: waarom heb ik deze band niet eerder ontdekt? Over hun derde cd, The Cold Still, was ik al voorzichtig lyrisch, inmiddels heb ik dus ook hun tweede (Union) in bezit. Piers verzekerde me dat het eerste album (Exits) eigenlijk nog beter is, dus die gaan we maar eens via Amazon bestellen, denk ik. Dan heb ik het compleet. Want sommige bands, die wil je gewoon compleet hebben. Je hoort het: ik ben fan! Nu jij nog!

Advertenties

4 gedachtes over “Concert: The Boxer Rebellion (Rotown, Rotterdam 15-05-2011)

  1. Dit concert was echt verbluffend! Ik heb ze 1 x eerder gehoord als achtergrond muziek, dus om ze voor het eerst echt te horen en mee te maken was verpletterend!

Reacties zijn gesloten.