Recensie: Hard Bargain by Emmylou Harris

Emmylou Harris hoeft bij weinigen introductie. Met een grote albumlijst die teruggaat tot de vroege jaren 70 van de vorige eeuw heeft deze vrouw meer muziekervaring in een pink zitten dan hele volkstammen bij elkaar. Een cd dus, die ik met veel verwachting ben gaan luisteren. Helaas liep dat uit op een teleurstelling. Voor mij een schijfje dat ergens in de middenmoot blijft steken. Het geheel zit prima in elkaar, maar het raakt me eigenlijk nergens.

Nummers als The Road, Home Sweet Home, Lonely Girl en Hard Bargain hebben allemaal een soort teleurstelling en somberheid over zich die mij niet aanspreekt. Tekstueel geen hoogvliegers, maar wel een absoluut dieptepunt met Big Black Dog. Een soort verdrietig liedje over een mishandelde hond. Waarschijnlijk gesponsord door Peta. Ook The Ship on His Arm is me te zoet.

Goed, misschien de verkeerde cd op de verkeerde dag in de verkeerde stemming, maar deze cd zal ik niet snel aanschaffen.

Advertisements

3 gedachtes over “Recensie: Hard Bargain by Emmylou Harris

  1. Jammer. Emylou zou wel een beetje in onze categorie ‘teleurstellende helden’ passen. Wrecking Ball was een meesterwerk, maar daarna heeft ze geen cd meer uitgebracht die daarbij in de buurt komt.

  2. Ja misschien wel. Haar bijdrage op diverse cd’s van anderen is dan wel weer erg goed vind ik. Volgens mij is haar kwaliteit erg afhankelijk van de mensen met wie ze werkt. En daarmee bedoel ik niets negatiefs mee.

  3. Na Wrecking Ball ben ik ook afgehaakt. Ze kan inderdaad wel een mooi moppie meezingen bij anderen met zo’n uit duizenden herkenbare stem.

Reacties zijn gesloten.