recensie: Circuital by My Morning Jacket

Deze week lekte het nieuwe album van MMJ uit (officiële release 31 mei).
Heb je dit album nog niet besteld? Doe het hier (het is absoluut de moeite waard!).

Op mousique alvast een voorproefje in de vorm van een preview/voorrecensie, en een paar streams (zie onderaan dit bericht).

Het album opent met Victory Dance, een zich langzaam opbouwend jam-sessie achtig nummer, wat zo lekker typisch MMJ is. Het ultieme MMJ nummer allertijden is voor mij echter nog steeds Wordless Chorus, de opener van het 2005 album Z; daar komen ze niet overheen, maar waarom zou dat ook moeten? Dit is een heerlijke opener, lekker ruimtelijk, krachtig en je wordt lekker het album ingetrokken.

Titeltrack Circuital komt als vanzelf op uit de nagalm van Victory Dance: een heerlijke gitaarriff, en hé, had ik het net over hun meesterwerk Z? Daar had dit anthem zomaar op kunnen staan. Wat heeft die Jim James toch een heerlijke stem, het is alsof Neil Young uit het graf is opgestaan nadat hij eerst wat zanglessen in de hemel heeft genomen (foutje, Young is nog niet dood, maar veel belanghebbends heeft ie nu ook weer niet gedaan de laatste jaren). En zoals het een goede MMJ song betaamd is het staartje misschien nog wel het mooist. The Day Is Coming is een lekker stevig en ritmisch nummer; door het staccato ritme en tempo toch een luchtige song, een rustpunt.

Maar het echte rustpunt is de volgende track: Wonderful (the way i feel). Het liedje heeft een duidelijke country-feel en is weinig meer dan de zachte stem van James met akoestisch gitaar en wat invulling met lap-steel en later een simpele honky-tonk begeleiding. Fans hebben jarenlang uitgekeken naar het moment dat dit liedje (wat James vaak live zingt) een keer op album zou verschijnen. Alleen voor dit nummer zou je het album al moeten kopen.

Outta My System is een The Who achtige song; de tekst opent met de zin `they told me not to smoke drugs, but i didn’t listen’. Eigenlijk wel een lekker nummer, hoewel ik geen idee heb waar die titel op slaat 😉
De titel van het volgende liedje, Holding On To Black Metal, slaat echt nergens op, want met Black Metal heeft het werkelijk niets te maken. Het is wel een lekker vrolijk uptempo liedje, opgeleukt met truttige synths en vette koortjes. Lekker kitchy.

Het volgende nummer, First Light, is eigenlijk een verloren geraakt liedje van de Beatles, dat MMJ toevallig heeft teruggevonden en nu met 2011-opnametechnieken eindelijk heeft opgenomen. Bedankt, jongens!
You Wanna Freak Out is een uptempo en vrolijk liedje. Het is MMJ wat ik hier hoor en toch ook weer helemaal niet. Wennen.

Slow Slow Tune is een slow, very slow tune. Lekker wegdromen. Maar het zou geen MMJ zijn als we halverwege niet toch weer wakker worden geschud, zij het op vriendelijke wijze, door middel van een heerlijke gitaarsolo. Ja hoor, het mag weer!
Met de pianoballad Movin Away sluit MMJ het album op stemmige wijze af.

Een conclusie, kan dat na slechts een paar luisterbeurten al? Nou ja, een voorzichtige conclusie dan maar: MMJ keert met dit album terug naar haar kracht. MMJ heeft zo’n beetje alles al gedaan, en hun laatste album was een stuk experimenteler en besloeg een breed muzikaal spectrum. Als er een ding is wat dit album teweegbrengt is het een heerlijk bevredigend gevoel: rust, eenheid, natuurlijke kracht. MMJ op haar best.

Advertenties

14 gedachtes over “recensie: Circuital by My Morning Jacket

  1. Boeiende recensie, Peter!
    De nummers klinken ook echt goed. Doet me ook denken aan Band of Horses.
    My Morning Jacket heb ik niet echt gevolgd. Ik weet nog wel dat ze ergens in de jaren 90 een behoorlijke hit waren op de festivals ten tijde van hun album The Tennessee Fire. Ik vond het toen teveel een Neil Young-pastiche. Maar goed om te merken dat ze zich door ontwikkeld hebben. Dit ga ik zeker in de gaten houden.
    Over Neil Young gesproken. Inderdaad weinig opzienbarends van hem de laatste jaren, maar ik wil wel een uitzondering maken voor zijn laatste album: Le Noise, onder de bezielende productie van Daniel Lanois.

    • Jim James heeft zijn roots in jaren 80 Metal (jazeker!), maar daar hoor je niet zo heel veel meer van terug. Neil Young wel, maar de band heeft zeker wel een eigen geluid ontwikkeld. Ik ben geen fan van Neil Young, nooit geweest ook, maar de stem van James (die daar toch veel van weg heb) kan ik prima pruimen.

      Kees, tot vanavond!

  2. Het valt me op dat wel meer huidige country en folkgerichte bands flirten met metal. Ryan Adams is een voorbeeld, maar ook iemand als John Darnielle van The Mountain Goats – ken je die? Geweldige band! – die zelfs een nummer aan Marduk wijdde (een old skool Black Metal band). Nu heb ik met Black Metal niets, ook uit geloofsovertuiging, maar het is op z’n minst opzienbarend.

    tot vanavond!

  3. Nee, maar Wovenhand stond wel op het laatste Roadburnfestival – het Mekka voor de liefhebber van extreme metal en andere zwaardere muziekstromingen – en volgens velen was David Eugene Edwards heftiger dan menige andere metal-act!

    Ik vind hem ook altijd een soort van oudtestamentische profeet, met de nadruk op de oordeelsaankondigingen.

  4. Dat weet ik dan weer niet. Maar opvallend blijft het wel met de voorliefde van die zachtere zingers voor die harde om niet te zeggen krijsende muziek.

  5. ben het – helaas – niet met de voorlopige conlusie van Peter eens. heb er nu ook een paar luisterbeurten opzitten en vind het vooralsnog behoorlijk tegenvallen. De eerste drie liedjes gaan nog wel, daarna kakt de plaat behoorlijk in, met matig songmateriaal. Hij zingt ook slordiger (af en toe vals zelfs) dan op de vorige plaat. Liedje 3 is een beetje vergelijkbaar met Librarian van de vorige, maar heeft voor mijn gevoel een veel minder lange houdbaarsheidsdatum. Jammer, Evil Urges was toen nog mijn plaat van het jaar, en Z was ook geniaal, idd. Heb echt 2 tegekke shows van die tours gezien, wát een live band!

    MMJ zat al zó lang in een stijgende lijn, er moest een keer een tegenvaller komen, ik vrees dat deze het is. Ik geef het nog een paar kansen, maar vrees dat ik het dan al wel gehoord heb.

    Tip voor de redactie: nieuwe plaat van Guillemot – Walk The River, mooie sfeervolle plaat!

  6. @Bart,

    smaken verschillen natuurlijk, mij kan de nieuwe MMJ juist heel erg boeien (hoewel hij het idd niet haalt bij een meesterwerk als Z).

    bedankt verder voor de tip, gaan we luisteren; je hoort het nog wel.

  7. Ik ben het eens; zeker niet zo mooi als Z of zo verrassend als Evil Urges. Maar, na een paar keer luisteren krijg ik de CD niet meer uit mijn hoofd. De sterkste nummers staan zeker vooraan. The days are coming vind ik briljant. De kale NPR uitvoering van Wonderful met M.Ward is mooier, maar het nummer is geweldig. Kan ik 100 keer horen. Kortom, prima plaat met voor mij 4 sterren. Nu wachten tot ze weer in Nederland komen, want heb ze al een keer gemist (vanwege valpartij Jim James).

  8. Vandaag de cd beluisterd op de luisterpaal: http://3voor12.vpro.nl/speler/luisterpaal/44789566#luisterpaal.44789566
    Ik moet zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk ben. Ik ben het met Herman eens dat het begin van het album het sterkst is. Die eerste drie nummers zijn echt prachtig. Daarna wordt het ietsje minder.
    Naast genoemde referenties moest ik ook aan Fleet Foxes denken, alhoewel die wel veel meer retro zijn. My Morning Jacket is vernieuwender en minder voorspelbaar, alhoewel ik die koortjes van FF wel schitterend vind.

  9. Pingback: Jaarlijstjes 2011 « mousique

  10. Pingback: recensie: Jim James – regions of light and sound of god | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.