recensie: Apocalypse by Bill Callahan

Vanwege de slechts zeven nummers zou je gemakkelijk kunnen denken dat het hier om een ep-tje gaat, maar het is een volwaardig album, waarvan geen enkel liedje onder de vijf minuten klokt. Callahan heeft in de loop der jaren (onder eigen naam of pseudoniem Smog) alweer vijftien albums afgeleverd. Met zijn nieuwste, Apocalyps, bereikt hij een maximaal effect met een minimum aan middelen.

Want voor Callahan’s doen is dit album zeer sober opgezet, zelfs de veelvuldig door hem gebruikte strijkers ontbreken ditmaal. De akoestische gitaar en donkere stem van Callahan domineren, hier en daar aangevuld door een subtiele drum/percussie, verdwaald piano’tje, flard electrisch gitaar, en (jawel) dwarsfluit riedeltje.

Inhoudelijk is het niet zo spectaculair en bijtend als je met zo’n titel zou verwachten, maar het is wel degelijk apocalyps wat de sfeer bepaalt. Maar dan wel heel subtiel. Zo beschrijft hij in titelnummer Drover een cowboy die zijn vee opdrijft, om aan het eind door zijn eigen vee onder de voet te worden gelopen. Mooier kun je de ondergang van een wereldrijk niet beschrijven. Het album lijkt door zijn sobere sfeer en minimale instrumentatie erg zwaar en serieus, maar dan onderschat je de verrassende humor van Callahan. Er valt ook veel te lachen met dit album. Maar je moet er wel voor gaan zitten, zo serieus is het dan weer wel.

tracklist:

1. Drover
2. Baby’s Breath
3. America!
4. Universal applicant
5. Riding for the feeling
6. Free’s
7. One Fine Morning

Advertenties

9 gedachtes over “recensie: Apocalypse by Bill Callahan

  1. Dit album staat ook op mijn verlanglijst. Ik had het al wel beluisterd op de Luisterpaal. Schitterend.
    Het doet qua sfeer trouwens denken aan één van de laatste Smog-albums, A river ain’t too much to love. Sober, maar effectief.
    Die Bill Callahan is trouwens zo veelzijdig. Of je nu de lofi vroege Smog hebt, of de georchestreerde Smog ten tijde van Red Apple falls of Knock Knock; hij is zo goed.
    Dat genoemde nummer over die cowboy doet tekstueel trouwens denken aan Cormac McCarthy; ook hij schrijft over het ‘Wilde Westen’, maar dan zonder enige opsmuk en pathos. Eén van mijn favoriete schrijvers…

    • ja, a river aint… is ook een van mijn favoriete albums. maar dan is Apocalypse nog wel een stuk soberder hoor. die schrijver die je noemt die ken ik niet, helaas.

      • Waarschijnlijk ken je wel een paar verfilmingen van boeken van hem: No Country for Old Men en The Road.

    • ken je Leif Enger dan? Die schrijft ook echt geniale boeken. Zijn laatste boek is ook een cowboy verhaal.

  2. Cd deze week in mijn bezit en ik moet zeggen ook ik ben onder de indruk. De repetitieve gitaarpatronen zijn echt verslavend evenals Callahans donkere stem. Hoe monotonie toch spannend kan zijn…
    Ik dacht ook nog: bij Callahan gaat het vooral om een persoonlijke apocalyps. Dat zingt hij ook een aantal keer: ‘my apocalyps.’ Hij houdt het dus bewust heel klein. Wat een tegenstelling met die andere visionair: Sufjan Stevens. Ook hij bezingt de apocalyps (zie het mooie verslag van het laatste concert: http://korfker.wordpress.com/2011/05/22/when-i-live-i-give-it-all-ive-got/ ), maar dan groots, theatraal, zelfs kosmisch.
    Eerlijk gezegd ben ik de laatste tijd vooral gefascineerd door de kleine apocalyps van Bill Callahan…

  3. Pingback: Recensie: Bill Callahan Sometimes I wish we were an eagle « mousique

  4. Pingback: Jaarlijstjes 2011 « mousique

Reacties zijn gesloten.