Recensie: DeVotchka 100 lovers

Meisjes zijn wonderlijke wezens. Ze kunnen je hoofd op hol brengen, maar ook het bloed onder je nagels vandaan. En vaak begrijp je – als jongen/man – ook weinig van ze.

Dat raadselachtige karakter kenmerkt ook de band DeVotchka (Russisch voor ‘meisje’). Op het nieuwste album brengen ze regelmatig je hoofd op hol met zwierige melodieën, die beelden oproepen van opwaaiende zomerjurken en zwoele blikken. Het begin van Common Good bijvoorbeeld doet me denken aan een rondtollende buikdanseres en The man from San Sebastian roept de beelden op van een gepassioneerde tango. De stem van zanger Nick Urata daarentegen zal niet iedereen waarderen, om niet te zeggen dat deze soms klinkt als een krassend krijtje op het schoolbord of een jengelend kind. Ach, karakteristiek is ze in ieder geval.

100 lovers is een amalgaam van verschillende stijlen. Allereerst hoor je er de plek van opname goed in door. DeVotchka nam dit album namelijk op in de woestijn van Arizona. Het is dezelfde plek waar ook Calexico zijn ‘woestijnmuziek’ opnam. Sterker nog: Craig Schumacher, die menig Calexico-album produceerde, zat ook bij 100 lovers achter de knoppen. En dat hoor je terug. Met name Bad luck heels en Contrabande hadden zo op een Calexicoplaat gepast. Je hoort het zand knarsen tussen de gitaarsnaren en in de trompetten. Je ziet de sombero’s en wijdse vlakten. Een andere invloed, die DeVotchka al lang heeft, is de Balkanmuziek. Op vroegere albums was deze invloed sterker. Maar op Ruthless hoor je de gypsy punk nog duidelijk terug. Stilzitten is hier moeilijk!

Ook heeft DeVotchka goed geluisterd naar een band Arcade Fire. Met name All the sand in all the sea kent die melancholische stijl met stuwende drums, gejaagde strijkers en toetsen, die Arcade Fire ook kan hebben. Tekstueel is All the sand…  trouwens een mooi kritisch nummer over de economische crisis: Are we wasting all our precious time? /Chasing dollars chasing dimes./German English Japanese/All the sand in all the seas/it’s all in place/it’s all laid out.

Sowieso moet er een compliment gemaakt worden voor het orkestrale geluid. Met name op de eerste helft van de plaat nemen de zwierige strijkers je regelmatig mee naar hogere regionen. Het artwork voorop de plaat is in die zin ook veelzeggend…

Het album sluit af met het prachtige instrumentale Sunshine. Volgens mij is dit een knipoog naar de film Little Miss Sunshine, waarvan de soundtrack voor een deel verzorgd werd door DeVotcka. Filmisch is hun nieuwe album zeker ook! Ik laat me er graag door meevoeren.

6 gedachtes over “Recensie: DeVotchka 100 lovers

  1. ik heb dit album al een aantal keer beluisterd, maar het kan me maar niet pakken. het is bijzondere muziek, zeker, daar ligt het niet aan.
    misschien is het het allegaartje aan stijlen, over het algemeen ben ik niet zo gecharmeerd van fusies, of het nu hogescholen betreft of popmuziek. misschien is het ook de zware theatraliteit van de muziek, ik trek het niet om er erg lang naar te luisteren.
    mixed feelings dus.

  2. Wat vind je dan van Beirut of Fanfarlo, die ook Balkan- en Europese muziek in hun nummers gebruiken?
    Tja, het is inderdaad ook best wel een beetje theatraal. Maar theatrale muziek (Tom Waits, Gavin Friday en ten diepste ook U2) kan ik op z’n tijd best waarderen.

  3. Beirut is OK, Fanfarlo kan ik zeker ook waarderen.
    Verder luister ik ook naar Babylon Circus en Gogol Bordello, maar dat is meer echte gypsy.

    Neem bv Fanfarlo of Babylon Circus, dat is echt vrolijke en luchtige muziek. Devotchka kan ik niet echt luchtig noemen, en juist dat is wat me zo aanspreekt aan gypsy: dat je niet op je stoel kan blijven zitten.

    • Helder. Misschien kun je dan eerder werk van DeVotchka luisteren, zoals Una Volta en How it ends. Deze zijn ook wat meer Balkan gericht, en ook wat luchtiger. How it ends speelt ook een muzikale rol in de film Little Miss Sunshine.

  4. Eens zien of er blijvertjes op staan tijdens het leren van de komende week. Zal wel, als het net zo goed is als het vorige album.

  5. Dit album is wel wat gevarieerder dan het vorige. Je kunt ook zeggen dat er minder lijn in zit. Hun beste album vind ik trouwens nog steeds How it ends. Dat was ooit ook mijn kennismaking met deze band.

Reacties zijn gesloten.