recensie: Strange Negotiations by David Bazan

Op het vorige album van David Bazan, Curse Your Branches, verloor hij zichzelf enigszins in zijn worstelingen met het christelijk geloof en zakte hij muzikaal af naar middelmatig niveau. Er was weinig meer over van de intrigerende persoon en enigmatische Pedro The Lion zanger die ik me herinnerde.

Met zijn nieuwe album (release 24 mei a.s.) komt hij op overtuigende wijze terug.
Met Wolves At The Door (“you’re a goddamn fool and i love you“) en Level With Yourself worden we getrakteerd op aloude Bazan-rockers. De tweede track gaat na een korte pauze in exact hetzelfde tempo verder als de openingstrack. We hoeven hier geen rare experimenten met elektronica te verwachten, lijkt de boodschap, terug naar pure rock.
Gas terug met Future Past (“your legacy is in jepardy and death is coming fast”). Het handelsmerk van Bazan is in de volgense song (People) prachtig aanwezig: duistere maar briljante tekst, lome minimalistische rockriffs, heel open gemixt, lage mannenstem, af en toe ontaardend in gesmoorde kreten. Je moet er van leren houden, maar dan is het ook heerlijk. Het leven is zwaar als je moet leren leven met al die phony people.
Met Viginia dalen we dan echt af in de nostalgische herinneringen van de kunstenaar. Het is een heerlijk melancholisch nummer wat zich vanuit een simpele gitaar en ingetogen zang langzaam opbouwt.
Met Eating Paper en Messes rocken we even rustig verder, om vervolgens weer heerlijk weg te drijven op de dromerige klanken van Don’t Change: “and when i wake up in the morning i tell myself: today i’ll make a change, but falling into my bed at night think: man it was a beautiful day to stay the same”.
In de titeltrack voelt de zanger zich een vreemde in zijn eigen geboorteplaats. Bazan laat zich voor de verandering eens van zijn Buckleyesque kant horen in de staart van dit nummer. Afsluiter Won’t Let Go lijkt bedoeld om op te beuren (“i will not let go of you“), maar lijkt feitelijk een afscheidsboodschap (“when you get this message i’ll be high above the earth”).

En toch, hoewel ik dit een mooi album vind en het een soort van thuisgevoel geeft, merk ik toch dat ik, zodra het is afgelopen, de neiging heb om een oud Pedro The Lion album op te zetten, bijvoorbeeld I’ts Hard To Find A Friend, dat ik ooit als afscheidscadeautje van een oud-collega met goede muzieksmaak kreeg; daar kan het solowerk van David Bazan toch niet aan tippen.

9 gedachtes over “recensie: Strange Negotiations by David Bazan

  1. Ik ben benieuwd wat ik van dit album vind. ‘Curse Your Branches’ vond ik juist goed. Dat melancholische rustige bevalt me wel. Ben benieuwd naar deze. Is ie ergens te streamen?

  2. Altijd goed aandacht voor David Bazan en zijn vroegere band Pedro the Lion. De laatste koester ik ook. Ik ontdekte het ooit door de remniscentie met at the close of every day.
    Het nummer Wolves at the door doet met trouwens denken aan Control, het stevigste album van Pedro the Lion, waarin zeer openhartig over huwelijksproblematiek en seksuele frustraties werd gezongen. Pijnlijker en eerlijker kan bijna niet.
    Ook ik vind trouwens David Bazans Curse Your Branches geweldig. Het was voor mij één van de topalbums van 2009. Ook pijnlijk hoe hij het geloof van zich af lijkt te zingen (of is het een moderne Thomas?) en niet te vergeten zijn alcoholprobleem benoemt. En dat in prachtige melodieën en mooie arrangementen. Ik ga hem vandaag gelijk weer opzetten!
    Mooi om trouwen ook zo’n oud nummer van Pedro the Lion erbij te zetten, want dit is toch wel van grote schoonheid.

  3. he, begrijp me goed hoor: elk album van Pedro The Lion aka David Bazan is kwalitatief goed tot briljant; ik vond alleen Curse Your Branches voor Bazan wat middelmatig (muzikaal gezien dan), en ook wat geforceerd. Bij het nieuwe album hoor ik weer wat meer losheid en frisheid, en dat spreekt me meer aan. Misschien heb ik het iets te scherp verwoord, maar ik merk ook dat ik dat album nooit meer draai, dus er zal toch wel iets mis mee zijn (of misschien met mijzelf, dat kan natuurlijk ook).

    😉

    • Ik draai het album ook niet zo veel meer, maar dat komt ook door de overvloed van albums die ik intussen heb. Bovendien kan ik dit album ook niet al te vaak horen vanwege de pijnlijkheid ervan. Tekstueel gezien staar je toch in een behoorlijke afgrond.

  4. Zojuist het hele album beluisterd. Eerlijk gezegd een behoorlijk teleurstellende luister-ervaring. Weg is de dromerigheid van Curse Your Branches. Er voor in de plaats is een directe rocksound, die me nergens raakt. Ik vind de melodieën ook op het simpele af.
    Enige uitzonderingen zijn de nummers Virginia, Strange Negotiations en Won’t let go. Daarin hoor ik nog wel die dromerigheid en fijnbesnaardheid terug.
    Ik ben bang dat dit album niet in mijn kast terecht komt…

  5. tja, smaken verschillen, dat is duidelijk. maar zoals reeds gezegd, het zal ook niet mijn favoriete Bazan album worden.

  6. Bedankt voor jullie links! Inmiddels heb ik ook één luisterbeurt achter de rug. Mijn verwachtingen waren niet hoog na ‘Wolves at the Door’ gehoord te hebben, maar ik moet nu zeggen dat het album me niet tegen is gevallen. Eerlijk gezegd kan ik ‘m nog niet goed beoordelen. Volgens mij moet ik ‘m daar vaker voor draaien. Ik denk dat ik ‘Curse Your Branches’ beter ga vinden, maar er is nog genoeg melancholie te horen op dit album en ook het rockgeluid vind ik niet zozeer slecht uitpakken.

Reacties zijn gesloten.