resencie So Beautiful Or So What by Paul Simon

Komt de beste cd van 2011 tot nu toe van een bejaarde veteraan? Misschien wel. Ik vind Paul Simons nieuwste weergaloos. In de eerste plaats muzikaal. Simon heeft van So Beautiful Or So What een prachtige, toegankelijke popplaat gemaakt. Hier en dringen vergelijkingen met Graceland zich op, met name in de ritmes, maar So Beautiful… staat op zichzelf en staat als een huis. Waar Simon op zijn voorgaande cd, Surprise (ook al van hoge kwaliteit) koos voor producer Brian Eno en daarmee voor een meer ambient geluid, rijk aan sonische, sferische ‘landscapes’, staat So Beautiful… vol met ‘simpele’, catchy popliedjes. De productie, in handen van Phil Ramone, is clean en eigentijds. Wie langer luistert naar de bedrieglijk eenvoudige liedjes ontdekt echter complexe arrangementen, diepere lagen en subtiele muzikale afwisselingen. Voeg daaraan toe dat Paul Simon in de herfst van zijn leven vocaal gewoon nog steeds uitstekend is en dan weet je dat je een tijdloos muzikaal meesterwerk in handen hebt. Maar dan zijn we er nog niet. Want ook tekstueel is So Beautiful… briljant. Echt waar, hier kan menige hippe songwriter een puntje aan zuigen. Simon zingt over de dood, over het hiernamaals, maar vooral ook over het leven voor de dood. Over de schepping en de Schepper (“Well, we got to get going,” said the restless Lord to the Son /“There are galaxies yet to be born / Creation is never done), over de schoonheid van de kleur blauw en over de liefde. En steeds vanuit originele invalshoeken en van poëtische kwaliteit. En zo is So Beautiful… een plaat waar je in meerdere opzichten blij van wordt.

Check het zelf maar: http://www.paulsimon.com/music/so-beautiful-or-so-what

19 gedachtes over “resencie So Beautiful Or So What by Paul Simon

  1. Zo’n recensie maakt nieuwsgierig! Alleen die 30 seconden samples op zijn website zijn natuurlijk veel te kort. Dit album gaat zeker op mijn verlanglijstje van 2011 (dat trouwens al aardig lang begint te worden: Low, De Kift, PJ Harvey, The Low Anthem, Eins Zwei Orchestra, Alamo Race Track, enz.)

  2. Ja, het is een mooi mousiquejaar! Op de site kun je de lyrics checken. Op grooveshark.com is het album in zijn geheel te beluisteren.

    By the way: Paul Simon komt naar North Sea Jazz!!

  3. Ja, lyrics had ik al vluchtig bekeken. Ik was vooral even benieuwd wat hij over ‘engelen’ te melden had: prachtige tekst!
    Ik vind sowieso de lyrics van Paul Simon – ook in zijn Simon & Garfunkel periode – van grote schoonheid.
    North Sea Jazz is me net weer te massaal en teveel soul + jazz. Die overkill trek ik niet.

  4. Je hebt gelijk: NSJ is massaal, maar je loopt wel een soort hemel binnen, waar je kunt kiezen aan een overvloed aan zalen en artiesten, van heel groot tot heel klein en intiem. Maar ja, als je niet van zo van jazz houdt wordt het lastig… Toch zijn er ook ieder jaar weer heel boeiende singer-songerwriters, hiphoppers en world artiesten.

  5. Elk jaar likkebaard ik bij het Haldern festival in Duitsland: geweldige artiesten, niet meer dan 5000 toeschouwers. Alleen… heel snel uitverkocht en altijd in mijn vakantie…
    Ik houd het toch maar op die paar concerten in kleinere zaaltjes, zoals pas bij Happy Camper.

  6. Ik ben trouwens ook wel benieuwd wat de Mousiquelezers en – maten van Simon & Garfunkel vinden. Vroeger vond ik dat echte meisjesmuziek, maar sinds een paar jaar ben ik helemaal om (kwam denk door de New Acoustic Movement) en heb al hun vijf studioalbums in de kast, waar ze ook regelmatig uitkomen.

  7. S&G is geniaal!
    De BB doen me dan niks, S&G kan ik in de auto keihard meebleren als ik alleen ben (of als ik niet alleen ben ook gerust!)

    • @ Peter: ik zie dat je Alina van Arvo Pärt luistert. Grappig: die had ik ook net uit de kast gehaald. In de week voor Pasen luister ik voornamelijk naar klassieke en religieuze muziek (veel gregorgiaans ook).

      • Zeker, alhoewel ik ook hele dierbare herinneringen bewaar aan Tabula Rasa (met daarop Fratres, met die 12 cellisten, Cantus in memory of Benjamin Britten en niet te vergeten het titelnummer, met dat prachtige eindeloze outro: ook heel verstild, zeker na dat heftige begin).

      • misschien moeten we hier eens aandacht aan Part besteden?
        een hele tijd geleden heb ik Gorecki al een keer besproken (symphony of sorrowful songs).
        Dan hebben we ook nog John Tavener, met wie voornoemde twee de zgn. God Squad vormen (ofwel: iemand heeft ooit eens bedacht dat dat een stroming moest zijn).

        Misschien kunnen we een coproductie doen?

      • Nou, ik ben geen kenner van deze componisten hoor. Ik heb van Pärt ook niet meer dan Tabula Rasa, Alina en wat Antiphonen.
        En van Tavener heb ik al helemaal niets. Dus ik voel me – bevindelijk gezegd -behoorlijk onbekwaam.

  8. Ik heb het meeste van Simon & Garfunkel op LP, evenals wat platen van Paul Simon, waaronder Graceland. Ik ben niet heel enthousiast over Graceland om dezelfde reden dat ik ook niet van wereldmuziek houd: ik vind de ritmes en afrikaanse zang wel charmant, maar het doet me niet zoveel.
    Simon & garfunkel is, vooral later, erg gepolijst, maar het spreekt me wel aan. Sound of Silence vind ik mss wel hun beste plaat. Wat me opvalt is de low fi sound en harde drums, waardoor de plaat wat meer schuurt.

  9. het tweede nummer, The Afterlife, heeft echt een hilarische tekst; het deuntje gaat maar niet uit mijn hoofd!

  10. Pingback: Concertverslag North Sea Jazz eerste dag (8 juli 2011) « mousique

Reacties zijn gesloten.