Recensie: Brian Wilson Reimagines Gershwin

Jesus loves you, Brian Wilson zongen ooit The Lost Dogs. Mike Roe schreef de tekst van deze ode aan het creatieve genie van de Beach Boys (When I first heard you/ well, I was just a kid/ and you sang “doo-wah doo-wah”/ Every note from you/ was like a letter from home).  Heb ik trouwens al eens gezegd dat ik die eeuwige controverse tussen The Beatles en The Rolling Stones helemaal niet begrijp? Beiden behoren tot de meest overschatte bands ooit… Nee, er is uit de jaren zestig maar één band die mijn oren werkelijk streelt en tegelijk mijn hart raakt: The Beach Boys! Goed, dit terzijde. The Lost Dogs zongen dus een ode aan Brian Wilson, maar genoemd liedje is tegelijk een hartstochtelijk gebed. Want toentertijd – 1993 – was Brian Wilson een lichamelijk en geestelijk wrak. Overmatig drugsgebruik en psychische problemen hadden van hem een zombie gemaakt. Ik weet niet of Mike Roe’s gebed verhoord is, maar feit is wel dat 10 jaar later in 2003 Brian Wilsons nooit voltooide meesterwerk afkwam: Smile. Sindsdien lijkt Wilson aan een tweede leven begonnen.

In 2008 kwam That lucky old Sun uit, een album vol zonnige westcoast pop, helemaal in stijl van de gouwe ouwe Beach Boys klassiekers. De cynicus in mij zegt: Wilson steunt in dat tweede leven helemaal op z’n voortreffelijke bandleden en vocalisten. Wie herinnert zich niet de verkrampte Wilson achter z’n electrische piano (stond hij wel aan?), terwijl hij continue moest spieken om zijn eigen teksten te kunnen zingen. De muziekliefhebber in mij houdt teveel van Wilson, om ook niet te horen hoe hij met zoveel vreugde en liefde deze albums heeft gemaakt. Inderdaad, met steun van een scala aan topmuzikanten en zangers.

Nu – althans in 2010 – is dus Brian Wilson Reimagines Gershwin uitgekomen. George Gershwin leefde in de jaren 20 en dertig van de vorige eeuw. Hij is maar 39 jaar oud geworden. Samen met zijn broer Ira schreef hij een scala aan muziek, voor theater en concertzaal. Hun liedjes – veel kwamen er in The Great American Songbook – zijn het meest bekend zijn geworden.

Feitelijk is Wilsons album ook een ode. Hij heeft altijd gezegd dat m.n. het nummer Rhapsody in Blue van Gershwin zijn eerste muzikale herinnering was én dat het zijn lievelingsnummer is gebleven. In die zin is het veelzeggend dat het album met dit nummer begint en eindigt. Daartussen staan een aantal hele bekende Gershwinsongs: het onvermijdelijke Summertime, maar ook I love You, Porgy en het al even bekende I got rythm. Summertime wordt heerlijk lazy gezongen en heeft een mooi, wat springerig arrangement. I got rythm verandert zelfs van een Broadway-achtig nummer (dat het oorspronkelijk was) in een Beach Boys-achtige song, inclusief die geweldige koortjes. Hierbij doet Wilson de titel van zijn album ook helemaal recht: hij vertolkt Gershwin op een wijze, die helemaal bij zijn eigen roots (Californië!) past.

Misschien nog wel boeiender zijn twee liedjes die Gershwin zelf nooit afmaakte: The Like in I love You en Nothing but Love. Met name The Like in I love you is een prachtig harmonieus nummer geworden dat melodieus gezien zo op Friends of Sunflower van The Beach Boys had kunnen staan. De lyrics van Ira Gershwin zijn ook prachtig: You reached into my heart / and found the music of my soul / the pain in painting / the muse in music / the like in I love you.

Heel mooi is ook de instrumentale versie van I got Plenty o’ Nuttin’ (uit Porgy and Bess). Ik dacht toen werkelijk even dat ik naar Pet Sounds zat te luisteren! Nee, beste lezers: een objectieve bespreking kan ik van het nieuwste album van Brian Wilson niet geven. Daarvoor houd ik teveel van deze man en al dat prachtige werk dat hij nagelaten heeft.

De enige kanttekening die ik wel wil maken is dat het zo nu en dan wel over de rand van behang- en liftmuziek gaat. Maar ik ken ook lelijker behang…

Advertisements

25 gedachtes over “Recensie: Brian Wilson Reimagines Gershwin

  1. Mooie recensie. En eindelijk iemand die ook inziet dat the Beatles en the Rolling Stones tamelijk overschatte bands zijn. Geef mij Bob Dylan en Neil Young maar.
    Anyway, ik heb eigenlijk nog niets in huis van the Beach Boys, terwijl ik het wel schaamteloos mooie melodieen vind. Mss is dit een goede aanleiding…

  2. Niets in huis van The Beach Boys? Shame on you! Heel snel Pet Sounds, Surf’s Up, Friends in huis halen!
    De hele Beach Boys collectie is trouwens een aantal jaren geleden geremastered en in in een set van 2 oorspronkelijke albums op 1 cd geperst. Je krijgt werkelijk waar voor je geld. En ze kosten tegenwoordig bijna niets. Ach, wat is geld in dezen? Het zijn liedjes met een bijna eeuwigheidswaarde in harmonie en schoonheid.

    • Right!!!
      Paul McDinges werd ooit heel zenuwachtig van Pet Sounds en wilde dat overtreffen. Is hem nooit gelukt 😉

  3. Uit mijn hart gegrepen, deze teksten over Beatles en RS. The Band en The Birds waren beter…
    Maar goed, smaken verschillen. Zo noemde Nico Dijkshoord in DWDD laatst U2 ‘de meest overschatte kutband ooit’ oid. En dat werd grif beaamd door alle aanwezige tafelgasten, waaronder een of andere ‘popprofessor’. Die dan wel weer gelijk had met zijn stelling dat de beste liveact ooit, Bruce Springsteen is. 🙂

    Pet Sounds van de BB heeft mij nooit echt kunnen grijpen. Ik heb de cd weer doorverkocht. Wat niet wil zeggen dat ik sommige BB-liedes niet briljant vind (Sloop John B bijvoorbeeld).

    • Who the heck is dan die Nico Dijkshoorn? O ja, de meest overschatte tukdichter ooit. Ik zou het niet eens gedichten willen noemen wat hij uit z’n pen laat vloeien, maar een soort gesproken columntjes, dat hoogstens het niveau van een middelmatige caberetier benadert.

      Pet Sounds geeft zich ook niet zomaar prijs. Daarvoor zijn de arrangementen te ingenieus en overdubs te talrijk.
      Sloop John B is zeker briljant. Het is wel een cover of beter een traditional. Mooi is het artikel dat Leo Blokhuis in ‘Grijsgedraaid’ hier aan wijdt: de gang van zo’n liedje door de tijd totdat Brian Wilson c.s. het maakten tot de parel die het nu is.

      • Dijkshoorn een dichter noemen is zoiets als een pony voor een paard aanzien. Wat niet weg neemt dat ie af en toe erg leuk kan zijn (en soms ook erg vervelend), en dat ie in wat ie doet gewoon goed is. (way off topic)

    • Proef ik hier enig cynisme?

      Wilson heeft ook nooit die hybris van Lennon gehad dat The Beatles ooit groter zouden zijn dan Jezus Christus.

      • Net als Jezus beginnen de Beatles aardig in de vergetelheid te raken. de Beach Boys ook trouwens. Ik denk wel dat Justin Bieber vandaag de dag bij zijn generatiegenootjes bekender is dan Jezus. Maar die zou itt John Lennon zoiets pathethisch nooit roepen, om de simpele reden dat ie zelf waarschijnlijk geen benul heeft van wie Jezus was…
        tijden veranderen…

  4. Volgens mijn dochter is Justin Bieber een ware christgelovige, dus…
    Trouwens toch wel apart hoe we n.a.v. Brian Wilson uitkomen bij Nico Dijkshoorn en Justin Bieber. Hoezo small talk about ‘great’ artists???

      • heel scherp, Peter! Deze verandering had ik bewust aangebracht om je scherpheid te testen. Jij als oer-Mousiquemaat bent natuurlijk helemaal geslaagd!
        En ik vind het ook wel geestig als je drie keer way off topic zegt 😉

      • kleine prijsvraag: uit welke song komt deze tekst:

        “she was singing, i was born in nineteen sixty weird
        i’m your nightmare surfer babe
        mr. wilson, where’s your sandbox and your beard?
        you still looking for the perfect microwave?”

        wie het goede antwoord raad mag mijn hele Beach-Boys collectie overnemen!

  5. Ha Peter,

    Mooie tekst – maar wel een beetje gedateerd: het betreft Mr. Wilsons dark period.
    Aangezien ik de hele Beach Boys collectie al heb, zoals je zult begrijpen na bovenstaande, doe ik niet mee aan deze prijsvraag. Ik geef wel een tip: de tekst komt van een aardig symfobandje – dat nog niet de veters mag vastmaken van de vroege Genesis – en waarvan de eerste platen nog het beste waren. Dat kwam weer voornamelijk door de toenmalige zanger/tekstschrijver die het Engelse equivalent is voor het Griekse woord Ichtus.
    Het bedoelde nummer van deze band – die intussen aan hun tweede en mindere zanger toewaren – heeft iets ‘kannibalistisch’.

  6. Of de prijsvraag is te moeilijk… Of onze lezers hebben een sabbatical vandaag … Of niemand zit te wachten op een aantal Beach Boys albums… Of ze wantrouwen de bedenker van deze prijsvraag (zou hij wel echt een Beach Boys collectie hebben? zijn cynisme hierboven doet anders vermoeden)

    Doorstrepen wat niet van toepassing is.

  7. Ik wil best zeggen dat bovengenoemde tekst uit de song ‘cannibal surf babe’ van Marillion komt. Meegenomen als dat ‘de verzamelde werken’ van de BB oplevert. Zoon van 8 is daar vast heel blij mee. Hij is al behoorlijk fan en herkent muziek van de strandknapen overal, van films, ijshal tot radio. Ach er zijn slechtere muziekinvloeden om mee te beginnen, niet?

  8. en ja, nu komen we echt op een moeilijk terrein. Als je het hebt over smaak valt niet te twisten…
    Als het gaat over meest kitscherige genres ooit, staat symfo echt met stip bovenaan. Wat ik me altijd afvraag bij (ex) symfo liefhebbers, die verder een goede smaak hebben: is het een guilty little pleasure, of sta je er nog volledig achter?
    Verder sta ik overig van harte open voor de weg te geven beach Boys collectie
    (al heb ik het idee dat ik nu nog weinig kans maak)

    • Ik las pas het jubileumnr. van Oor en ik stoorde me weer aan de wijdverspreide visie op de symfonische rock, die ik er bij menigeen tegenkwam, waar de punk dan als de grote verlossing van die verschrikkelijke symforock werd gezien (en altijd wordt dan ook Yes genoemd; hoe voorspelbaar…)
      Nu is het goede van de punk geweest dat er weer meer aandacht kwam voor de liedjes. Maar echt goede punk is er m.i. ook niet veel geweest: The Clash, The Ramones en The Stranglers, maar dan heb je het ook wel gehad. (die Sex Pistols behoren ook tot de meest overschatte bands ooit, vind ik althans).
      Popmuziek is trouwens ook weer meer dan louter liedjes. Zie de hele synthesizermuziek en de latere electronische muziek. Zie de ambientplaten van Eno. Zie de hiphop. Zie ook de symfonische rock. Ik kan erg genieten van de vroege Genesis, de midden Pink Floyd en ook Porcupine Tree. Een label als Tonefloat Records laat ook zien dat dit genre nog springlevend is. Voor mij is ook deze discussie er weer één van niet of/of, maar en/en.

  9. cannibal surf babe is het goed antwoord, komt overigens van het slechtste album ooit van Marillion: Afraid of Sunrise.
    misschien is Marillion een guilty pleasure van mij, of ik ben te lang blijven hangen bij de band in de hoop dat ze ooit nog eens een goed album zouden maken…
    Marillion paste in een bepaalde tijd en fase van mijn leven heel goed, maar ik luister er al heel lang niet meer echt naar, hoewel ik de oude albums met Fish heel soms nog wel eens draai, alsmede Brave, het enige echt goede album met Hogarth.

    Maar goed, terug naar de BB, zoals de goede verstaander al begrepen had heb ik een niet erg grote collectie BB platen, welgeteld geen een, feitelijk.
    Het zal best technisch goede muziek zijn, dat hoor ik ook wel, maar het doet me echt helemaal nada niets; heb dan ook nooit de behoefte gehad er een cd van aan te schaffen. jammer jongens, so be it.

    de Beatles vind ik dan weer wel goed (maar ook die draai ik eigenlijk nooit meer). De rollende steentje is niet mijn piece-of-cake, maar dat mag geen verrassing zijn.

  10. vind ik dan wel weer zielig voor dat jongetje van 8…
    En ik dacht opeens ook nog: het zou inderdaad een good intention van Peter zijn als hij die cd’s weggaf… Maar mijn mensvisie was blijkbaar even te optimistisch…

    p.s. Ik vind Misplaced Childhood stiekem ook een goeie plaat!

    • @ Peter:

      Nog even een aanvulling op The Beach Boys die je nada doen. Wat vind je dan van Panda Bear (met Person Pitch en zijn laatste prachtcd Tomboy) of Caribou (met Andorra en Swim)? Dit zijn moderne artiesten – behoorlijk electronisch – maar onmiskenbaar door de BB beïnvloed. En wat dacht je van Fennesz’s Endless Summer? – The Beach Boys vergruisd door de laptop, maar ook prachtig.
      Ik moet zelfs ook denken aan Weezer’s Buddy Holly…

    • beter later dan nooit (colin newman): leuk onderwerp dit en een verlaat hear hear 🙂

      p.s. ik vind Misplaced Childhood redelijk geniaal zelfs…één lang mooi verhaal (and the man in the mirror had sad eyes)

Reacties zijn gesloten.