Concertverslag: Happy Camper

5 april in De Kleine Komedie in Amsterdam
Job Roggeveen, de creatieve spil én bedenker van het project Happy Camper, had nooit kunnen denken dat hij het geheel nog eens live zou uitvoeren. Dat onthulde hij tijdens de spits van de mini-tour in Amsterdam. Volgens Ricky Koole kan zoiets ook alleen bij iemand die zo’n aardige gozer is én zulke goede liedjes schrijft als Job. Waarvan acte. Het tekent de kameraadschappelijke wijze waarop al die muzikanten bij Happy Camper met elkaar omgaan. Het werd dan ook een geweldig feestje.

Het voorprogramma werd verzorgd door Case Mayfield. Alleen met akoestische gitaar liet hij een viertal luisterliedjes horen. Zijn gevarieerde gitaarspel diende als basis waarop zijn soulvolle stem kon gedijen. Wat een prachtige stem heeft deze man! Deze doet denken aan Ray Lamontagne en Damien Rice. Zowaar niet de geringsten uit het korps van singer songwriters! Het meest in de smaak viel een liedje waarbij Case de klankast van zijn gitaar gebruikte als percussie-instrument. Dat ritme was ingewikkelder dan de gitaarakkoorden, maar leek die zangmelodie nou niet erg op Vader Jakob? Warempel! Een daverend applaus volgde.

Vervolgens ging het achterdoek omhoog en kwam er een scherm tevoorschijn. Hierop verscheen het animatiebeeld van een nachtelijke camping, helemaal in stijl van het artwork van de cd van Happy Camper. Job Roggeveen kwam op met een olielampje. Hij zette deze neer en nam plaats achter een kistorgeltje. Daarop speelde hij het slotnummer van de cd: Isle of You. Er werd die avond nogal gehusseld met de oorspronkelijke volgorde van de cd. Aangezien elk nummer ook best op zichzelf staat, was dit ook geen enkel probleem. Na het intieme begin kwam de rest van de band op: David Pino op gitaar, Appel op bas, Jeroen Kleijn op drums, Ben Mathot op viool, Edward Capel op klarinet en sax en Leine en Lisa Meijntjes als backing-vocals. Job Roggeveen zelf kroop achter de vleugel.

Vervolgens kwam de één na de andere zanger of zangeres op. Het grappige was dat ze elkaar aankondigden, op zeer collegiale en vaak ook humoristische wijze. Zo heb ik nooit geweten dat Tim Knol ooit bij Kinderen voor Kinderen zong (wat ook een legende bleek te zijn!) en dat David Pino in feite de enige echte happy camper is, omdat hij alleen een echte camper heeft.

De uitvoering van de liedjes was vaak net wat spannender dan op de cd. Ik noemde in mijn cd-recensie (https://mousique.wordpress.com/2011/03/11/happy-camper/) de wat vlakke zang van Odilo Girod (van Coparck) in When bombs might explode. Nu zong hij de tenen uit zijn lijf. Leine en Janne Schra zongen niet alleen loepzuiver, maar ook met veel gevoel. De enige die ik een beetje vond tegenvallen, was Ricky Koole. Kwam het omdat zij al twee dagen daarvoor met manlief Leo Blokhuis op de planken van De Kleine Komedie had gestaan? In ieder geval zong ze ‘haar’ liedje Telephone nogal gearriveerd en geroutineerd, om niet te zeggen ongeïnspireerd. Neem dan iemand als Appel. Hij is niet gezegend met de allerbeste zangstem, maar de passie waarmee hij A day at the mall zong, werkte zeer aanstekelijk. Grappig waren daarbij ook Leine en Lisa als achtergrondzangeressen die bewogen als een stel flanerende dames. Of was dat mijn fantasie?

Er werd niet alleen geweldig gezongen. Er werd ook prachtig gemusiceerd. De violist en klarinetist vochten menig muzikaal robbertje uit, zonder echte winnaar. En het viel me ook op wat voor een goede pianist Job is. Zijn dynamiek en muzikaliteit waren van grote klasse.

Het kampeergevoel kwam ook nog even ongewild naar boven. David Pino kreeg moeilijkheden met zijn gitaarversterker. Tim Knol ging vervolgens omstandig uitleggen hoe dat ‘blauwe kastje’ werkte. Er is waarlijk een caberetier in hem verloren gegaan! David zelf stond zichtbaar te balen. Totdat hij na diverse pogingen zijn gitaar uitplugde en voor op het podium Tim Knol onversterkt begeleidde bij A small step for mankind. Alleen het kampvuur ontbrak nog… Eén van de hoogtepunten van de avond.

Veel te vroeg kwam al het slotnummer. Het werd een vorm van community-singing met een excellerende Blaudzun. Alle gasten – een kleine 20! – klapten en zongen naar hartelust mee. Als toegift zong Job zelf nog met diezelfde dolle en dwaze bende over de fun van alles. Een staande ovatie volgde.

Is er dan niets aan te merken? Jawel. In de eerste plaats had er m.i. wel wat meer gedaan kunnen worden met de theatersetting. Dan bedoel ik meer dan de heerlijke zachte stoelen… Qua theatraliteit zou Happy Camper nog kunnen leren van een band als De Kift. In de tweede plaats had ik meer verwacht van de animaties. Ruim driekwart van het concert zaten we naar dat statische beeld van die camping te kijken. Het enige dat veranderde waren wat vallende sterren, een zon die opkwam, of dag of nacht. Toen begon het zelfs tijdens (een trouwens geweldige uitgesponnen) uitvoering van the instrumental Vézelay te regenen op die camping. Dat was de ‘grootste’ actie tot dan! Net toen ik daarover wat begon te murmureren tegen mijn alter-ego, kwam er een animatiefilmpje met de intussen wereldberoemde Manfred de yeti. Op dit filmpje ontdekte hij de lusten en lasten van het badmintonnen. Het werd ook de première van een vrouwtjes-yeti… Job leverde er op speelse wijze op de piano een live-soundtrack bij. Prachtig gedaan. Dit doet verlangen naar meer! Ach, een mens moet wat te wensen overhouden…

Resterende speeldata: 15 april Lantaren/Venster, Rotterdam
19 mei Odeon De Spiegel, Zwolle
20 mei Tivoli De Helling, Utrecht

5 gedachtes over “Concertverslag: Happy Camper

  1. dat heb je weer snel voor elkaar, dat verslag, Kees.
    klinkt alsof ik iets gemist heb.
    die Blaudzun is trouwens echt een briljant muzikant. een tijdje geleden hoorde ik hem in DWDD in het kader van de `recordings’ (een slap aftreksel van de Johnny Cash American recordins) Tears For Fears coveren met `shout’; op de banjo!
    en die Case Mayfield (hele foute artiestennaam trouwens) is ook goed te pruimen, een talent.

  2. @ Peter:

    Ach, een vrije middag doet wonderen. En ik dacht: laten wij nu eens sneller zijn dan de Volkskrant… Wie weet schieten onze statistieken wel omhoog!
    Je hebt zeker wat gemist. Het was echt een feestje.
    Die Blaudzun heeft al een stel mooie albums gemaakt. Je moet wel van z’n stem houden: die is behoorlijk pathetisch, maar ik vind het mooi.
    Die Case Mayfield (helemaal met je eens wat die naam betreft; blijf dan gewoon Kees 😉 Meiveld heten) zag ik ook voor het eerst op DWDD. Nico Dijkshoorn zette hem toen schitterend neer ten koste van Trijntje (braak) Oosterhuis.

  3. Erg mooi verslag. Ik heb het album nog niet gehoord, maar het concert had me volgens mij wel kunnen bekoren, als ik dit zo lees. En Blaudzun is inderdaad fantastisch… wat een stem!

  4. Je kunt nog naar Rotterdam, Zwolle of Utrecht… Je zult er geen spijt van krijgen!

Reacties zijn gesloten.