recensie Rehab by Lecrae

Hiphop is mijn ‘oude liefde’, waar ik met enige regelmaat naar terugkeer. Het grote probleem van het genre vind ik de negativiteit en verheerlijking van het getto cq gangsterleven in de teksten. Het verpest voor mij de lol. Dat geldt natuurlijk niet voor alle hiphop – en de lyrics van hedendaagse artiesten als Kanye West, Eminem, Jay-Z, Nas, Common en 2Pac vind ik vaak net zo briljant als negatief, om nog maar te zwijgen over het niveau van hun muziek (geniaal). Maar goed, hier is dus Lecrae. Geen explicit lyrical content stickertje op de voorkant. Die had er wel mogen zitten, want expliciet zijn de teksten zeker. Expliciet christelijk, dat wel. En dat zal ook niet iedereen trekken. Het is alsof de apostel Paulus een mic heeft gepakt en zijn maatje Silas de beats verzorgt. Maar ook hier geldt: de teksten zijn briljant en de muziek is top. En daarmee is Lecrae een uitzondering in het wereldje van christelijke rappers. Zo uitzonderlijk dat niemand minder dan de ongekroonde koning van de hiphop, Jay-Z, hem gevraagd heeft deel uit te gaan maken van zijn Roc Nation-label. Het is nog niet duidelijk of hij hier op in zal gaan of niet. Het is een intrigerende figuur, die Lecrae. Opgegroeid op de straten van verschillende Amerikaanse steden in een vaderloos gezin, geïnspireerd door de muziek van 2Pac, zwaar beïnvloed door de calvinistische theologie van John Piper en momenteel directeur van verschillende organisaties en voorganger van een kerk. Anders dan de muziek van 2Pac is Lecrae meer gericht op de stijl van de Deep South (denk aan artiesten als Lil Wayne, OutKast, Master P). Op Rehab is dat ook weer te horen. Crunky beats, reaggae-invloeden, een keur aan gastartiesten en veelvuldig gebruik van metaforen (in dit geval wordt uiteraard vooral de metafoor van de verslaafde die gaat afkicken uitgewerkt, als beeld van het leven van een zondig mens die Christus vindt), maken dit tot een dijk van een album. Misschien niet zó goed als de baanbrekende voorganger Rebel, die je gerust een klassieker mag noemen, maar Lecrae toont groei als tekstschrijver en durf als muzikant en bevestigt opnieuw zijn status als één van de meest getalenteerde rappers van het moment. En daarom hadden er best wat minder gasten mogen optreden op Rehab.

Advertisements

27 gedachtes over “recensie Rehab by Lecrae

  1. Meteen Rebel gaan luisteren. En ik vind het nog leuk ook 🙂 Wel prijzige cd om er even bij te kopen.

  2. Nog even inhoudelijke opmerkingen (we hoeven het hier niet alleen over de pegels te hebben, toch?!): die Rehab klinkt best goed. En dan bedoel ik vooral zijn flow en muziek/samples. Die teksten vind ik veel te expliciet. Dat heb ik ook tegen veel gospel: het zijn inderdaad bijbelteksten op muziek/beats. Als ik aan Bijbelstudie wil doen, lees ik de Bijbel wel! Bij een liedje verwacht ik meer: meer eigen vertolking, poëtische verbeelding of ook genoeg dat te raden over blijft. Dat mis ik hier toch behoorlijk!
    Nog even over al die gasten. Volgens mij is dat gewoon beleid bij die hiphoppers: nodig zoveel mogelijk gasten uit, dat bevordert je status. Neem die laatste van Kanye West. Ook over the top wat de guestlist betreft.

  3. Tsja, persoonlijk hoor ik liever goed geparafraseerde bijbelteksten en creatief uitgewerkte metaforen dan de bagger van bijvoorbeeld Lil Wayne en Snoop Dogg. Ik begrijp wel wat je bedoelt, maar de poëtische verbeeldingsvormen waar jij naar zoekt passen gewoon niet zo bij hiphop en de straatcultuur. Ik vind hiphop vaak wel degelijk poëtisch, maar op een rauwere manier en vaak met veel ‘wordplay’, alliteraties, synoniemen etc. Lecrae is wel heel erg ‘in your face’, maar dat is bijna alle hiphop.

    • Hier heb jij een punt Daniel. Liever Lecrae dan de genoemde bagger. Jij bent natuurlijk ook de kenner en ik de leek. Maar zijn er in de hiphop geen voorbeelden van iets poëtischer dan de woordspelletjes van menig hiphop-artiest, zoals: Krs-one, The Roots, Typhoon, enz?

      • Zeker wel! Hoewel ik KRS-One nu ook niet het toppunt van subtiliteit vind. In Nederland vind ik Blaxtar erg goed, moet je eens checken!

  4. Lecrae verbeeldt in het nummer ‘Killa’ bijvoorbeeld zonde en verleiding als de bedriegelijk mooie vrouw uit Spreuken:

    Her feet go down to DEATH, so don’t let her consume you
    Even though her heart is black, her exterior’s beautiful
    She’ll take your life away, strip away your joy
    Pretends that she gon build you up but she’s just gon destroy you
    My friends fell low, when they was so high
    Got me running scared of myself, no lie
    And I know I’m gon die, I tried cold turkey
    But when I’m feeling worthy, Satan’s sure trying to merk me
    I’m doing myself dirty, flirting with whats perverted
    I should follow the Word but I guess I’d rather be murdered
    Excuse me I mean martyred ‘cause I’m killing myself
    My sin conceived a baby, and we gon name it death, breath
    (Gasps) -Taker, she take my breath away
    Replaces it with poison and I’m so swept away

    en

    The silky smooth seduction just manipulates my mind
    Her farcical fabrication is fueling my fascination
    While I’m intoxicated she starts her assassination

    Het is geen Leonard Cohen inderdaad, but I’m lovin’it!

    • tja, ik vind dit te weinig subtiel.
      Geef me dan maar De Hooiwagen van Jeroen Bosch…
      Iets anders: die miniclip over ‘I am dust’ op de Myspacepagina van Lecrae vond ik juist weer geweldig gedaan. In het begin denk je: zit die gozer nu te blowen? Blijkt het stof te zijn dat hij uitademt. Kijk, dat is ook Bijbels: ‘stof zijt gij…’

  5. Nee, subtiel niet, maar dat is de straatcultuur niet. En hiphop is toch ‘van de straat’. Het gaat meer om de wordplay en het overbrengen van een boodschap.

  6. Mmwah, ben ik niet echt van onder de indruk, van die Blaxtar. Hoewel ik die titel Ozmoses wel weer goed gevonden vind…
    Ik geef me trouwens gewonnen, want ik denk dat ik deze ‘battle’ niet van je ga winnen 😉

  7. 🙂 Nou ’t is geen battle hoor. Een strijd over smaak is niet te winnen. Kijk die Blaxtar vind ik erg goed, maar hij spreekt de jongens bij mij uit ‘the hood’ helemaal niet aan. Die luisteren liever naar Kempi, U-niq, Heinek’n of misschien nog Winne. En dat is toch andere taal. Google ze maar eens…

    • Sinds gisteren ‘Tussen Licht en Lucht’ van Typhoon in mijn bezit: een opvallend goede Nederlandstalige hiphop-plaat! Ik ben verrast door de mooie samples en de creatieve teksten. Voorbeeldje:

      ‘Ik ben stotteraar maar één met de beats
      waar woorden eindigen begint mijn muziek.
      Denk mij te kennen en creëer een afstand
      tussen dat wat ik koester en afdank.
      Fok mensen, ben liever Remi
      ik identificeer me meer met dieren en baby’s.’

      Enne… die Typhoon is de broer van Blaxtar!

      • Cool! Ik had al wel van hem gehoord, maar nog niet gecheckt. Ga ik zeker doen. Tnx voor de tip.

  8. Ja, de tien!! Daar stop ik op weg naar Frankrijk altijd voor bij de Belgische tussenstop in de Ardennen om een aantal flesjes in te slaan, die ik dan pas thuis opdrink, want daar heb ik de goede glazen… Hoe gek kun je zijn, zegt mijn vrouw (die van de blauwe knoop is).

    By the way, wat zou die Lecrae er van vinden? Die zal wel – geheel in stijl van een beetje baptist, of is hij nu calvinist, of beiden? – geheelonthouder zijn.

  9. Haha, ja dat vermoed ik ook. Hoewel Piper zich een christelijke hedonist noemt… Maar ja, de titel Rehab belooft wat dat betreft niet veel goeds natuurlijk.

  10. Dat christelijke hedonisme heb ik nooit begrepen, maar ik ben ook niet zo thuis in die neo-puriteinen. Het zal wel een anti-nominalistisch trekje zijn, schat ik zo maar in. En daar heb ik nog veel minder mee…
    Ik zie die Peter trouwens al weer hoofdschudden… 😉

    • ik schud helemaal niets. het hele hip-hop genre gaat aan mij volledig voorbij; krijg er alleen maar jeuk van…;-)

  11. Potscherf lenen?

    Met hoofdschudden bedoelde ik eigenlijk meer onze off-topic een-tweetjes over bier en puriteinen enzo.

  12. Van het materiaal dat overbleef na alle opnames voor Rehab, stelde Lecrae een vervolgalbum samen, Rehab: The Overdose. Die heb ik inmiddels ook beluisterd. Je zou verwachten dat een album met left overs van mindere kwaliteit is, maar The Overdose is minstens zo goed als zijn voorganger. Qua stijl is het iets minder poppy (wat rauwer) dan Rehab, maar dat is niet verkeerd. Verder is het album iets korter (11 tracks tegen 17) en kent het minder gastartiesten, maar ook dat is niet verkeerd.

    • Ik sprak pas iemand die onze site nu ook trouw volgt. Hij was positief verrast met de aandacht voor deze gelovige hiphopper. Dit nieuwe commentaar zal hem dus ook weer goed doen.

  13. Hé Daniel, mijn zoon heeft Lecrae gekregen voor zijn overgang (dat laatste was trouwens een godswonder, maar dit terzijde). Nu heeft hij nog een vraag. Hij – en trouwens ook zijn vader – vinden die mini-clip van ‘I am dust’ erg goed (muzikaal én visueel), maar we kunnen nergens dat nummer terug vinden. Op welk album staat het? We dachten: we vragen het de Lecrae-kenner Mr. Wolve…
    Hopend op antwoord, met de hartelijk groeten, ook namens Job.

  14. Het is de instrumentele versie van het nr ’40 Deep’ op Rehab (moet daarbij gelijk aan Amy Winehouse denken…). Zelfde dope beat!

    @Job: gefeliciteerd!

  15. Onze dank is groot. Gave sample, of heeft hij dit zelf gecomponeerd? Het komt me althans zeer bekend voor.

    Het grappige is dat z’n hele vriendengroep nu Lecrae zit te checken, omdat Job er over getwitterd heeft. Levensovertuiging maakt daarbij helemaal niets uit. Tot ze naar de teksten gaan luisteren ;-).

Reacties zijn gesloten.