Recensie: Mogwai Hardcore will never die, but you will

Wie kent de film Gremlins (1984) nog? In deze horror comedy blijkt een schattig en knuffelachtig wezentje genaamd ‘mogwai’ te kunnen veranderen in een groen en gemeen monster, de ‘gremlin’. Over het hoe en wat zal ik hier niet uitwijden, maar aan deze film ontleende ooit de Schotse postrock-band Mogwai zijn naam. Die naam dekt ook behoorlijk de lading van hun (voornamelijk instrumentale) muziek: van lieflijk en pastoraal naar monsterlijk en bruut.  Vaak genoeg zit deze wending bij hen in één nummer. Luister bijvoorbeeld eens naar hun klassieker Like Herod van hun debuut Young Team. Hier gaat het van zacht naar keihard en weer terug om uiteindelijk te eindigen in nietsontziene noise. De kindermoord in Bethlehem komt zo muzikaal angstaanjagend dichtbij.

Mogwai heeft een nieuwe schijf. Kort gezegd is deze meer – om het in termen van de Gremlins-film te zeggen – ‘mogwai -‘ dan ‘gremlins-achtig’. Het gaspedaal wordt minder vaak helemaal ingetrapt. De rem gaat er nogal eens op. Maar dat maakt het eigenlijk alleen maar spannender. 

Vaak genoeg wacht je op de ontlading, die niet komt, of minder bruut komt dan bij vroegere nummers als het al genoemde Like Herod en Mogwai fear Satan. Tja, laten we het ook eens over die titels van Mogwai hebben. Die zijn vaak nogal bizar. Zo eentje als de huidige albumtitel bijvoorbeeld: Hardcore will never die, but you will. Naar verluid hoorde een vriend van de bandleden dit door een woedende man tegen een platenverkoper roepen. De jongens van Mogwai dachten toen direct: ‘zo moet ons nieuwste album heten!’ Ik zie er trouwens ook een moderne versie in van het middeleeuwse adagium ‘memento mori.’ Maar dat is misschien meer Hans Achterhuis dan Giel Beelen ;-).

Over grappige (ja, dat vind ik grappig!) titels gesproken… Wat dacht je van George Square Thatcher Death Party of You’re Lionel Richie? En de vette knipoog naar het horrorgenre: How to be a werewolf? Goed, genoeg over de vorm. Terug naar de inhoud. Mogwai heeft weer een puike plaat afgeleverd. Deze begint met een bijna vrolijk, zelfs lyrisch nummer: White Noise. Hoewel Mogwai vaker de melancholische regionen van het muzikale spectrum opzoekt, kunnen ze dus ook in majeur spelen. Er zit ook een prachtige opbouw in. Typisch Mogwai ook: gitaarlaag over gitaarlaag, waarbij het vervolgens heerlijk uit de bocht vliegt, om tenslotte ingetogen te eindigen.

Mogwai wordt tot de postrock gerekend. Zelf haten ze die term, maar ze zijn zo ongeveer bijna de uitvinders van dit genre, na Talk Talk, Slint en Godspeed You! Black Emperor. Toch hebben ze hun voorliefde voor jaren 80 muziek ook nooit onder stoelen of banken gestoken. Ze zijn grote fans van The Cure bijvoorbeeld. In Mexican Grand Prix hoor je die voorliefde terug. Ik dacht toch heel even dat ik naar Blue Monday van New Order aan het luisteren was! Er zit een heerlijke groove in dit nummer. Rano Pano daarentegen kent een bijna doomachtige logge gitaarriff, waar dan hoge keyboardpartijen overheen gelegd worden. Verslavend!

Daarna wordt er even flink gas teruggenomen, waarna het korste nummer San Pedro weer heerlijk uit de speakers knalt. We hebben dan wel de beste helft van het album gehad. Mogwai verrast nog één keer met het al genoemde George Square Thatcher Death Party. Het verrassende zit ‘m vooral in de auto-tune zang. Ik heb geen flauw idee waar de tekst over gaat, maar het is wel erg catchy.

Daarna zakt het album wel een beetje in.  De melodieën vallen wat tegen en het wordt allemaal wat voorspelbaarder. Nee, deze plaat haalt niet het niveau van Young Team, My Father my King en Rock Action. Maar bovengemiddeld is het zeker. Ach, een slechte plaat heeft Mogwai nog nooit gemaakt. Maar hier spreekt wel een fan.

O ja. De cd werd in eerste persing uitgebracht met een bonuscd. Deze bevat één nummer, maar dat duurt wel 23 minuten! Het is Music for a forgotten futere (the singing mountain). Mogwai schreef deze muziek voor een kunstproject in Duitsland. Naar ik me heb laten vertellen werd dat gevormd door een gekopieerde rots uit de V.S., neergezet als een installatie. Ach, de muziek is fascinerend. Mogwai had natuurlijk al een patent op lange epische nummers, waar de tien minuten-grens regelmatig ruim werd overschreden. Op Hardcore will never die, but you will echter wordt de zeven minuten-grens niet eens gehaald. Gelukkig dat er die bonuscd is, waarbij Mogwai direct het langste nummer uit haar catalogus neerzet. Het nummer begint met een bak ruis, waarover een piano, gitaren, bijgestaan door strijkers, een prachtige melodie laten horen. Het klinkt zeer sferisch. Sterker nog: het is bijna neoklassiek. Puik gedaan! Een dikke kers op de taart van dit album.

Advertisements

15 gedachtes over “Recensie: Mogwai Hardcore will never die, but you will

  1. leuk clipje.
    Mogwai kan me altijd wel bekoren; ik houdt van extremen in muziek en dan ben je bij Mogwai aan het goede adres. Gek genoeg klinkt de rust van dit album me toch erg goed in de oren. Misschien omdat ik wat ouder wordt? Een bezadigde versie van Mogwai, of moet ik zeggen: doorleefder?

  2. @ Peter

    Grappig dat je het over die rust hebt. Die rust is trouwens het sterkst op dat bonusnummer van 23 minuten. Bezadigd zou ik deze cd niet willen noemen. Daarvoor rockt het toch nog te hevig op nummers als Rano Pano en San Pedro.
    Die dromerige kant heeft Mogwai ook altijd gehad, bijvoorbeeld heel sterk op de cd Happy Songs for happy People (weer zo’n titel!). Hun nieuwste worp Hardcore… wordt hier ook door menigeen mee vergeleken.
    Vorig jaar kwam Mogwai trouwens met een live-cd Special Moves. Hierop gaan de gitaren regelmatig loos op klassiekers als Mogwai fear Satan, Like Herod en Glasgow Megasnake. Er zit trouwens ook een dvd bij, prachtig gefilmd door Vincent Moon (van La Blogothèque; ken je die prachtige site?), waarbij je bijna letterlijk op de gitaarhalzen zit. Heel mooi gedaan. Ik heb Mogwai nog nooit live meegemaakt (de oordoppen-verkoop schijnt er ook zeer hoog te zijn!), maar dit biedt wel een mooi alternatief.

  3. Nog even een andere video toegevoegd. Het grappige is dat de muziek hier veel meer rockt en de beelden rustiger zijn! En er zit zelfs een plot in 😉

  4. ik ben op dit moment trouwens de nieuwe EP van The Appleseed Cast aan het luisteren, die kun je ook wel een beetje tot de post-rock rekenen. Al weer een tijd geleden dat er nieuw werk van deze band uitkwam, en erg verrassend is het dan ook weer niet, maar wel lekker…

    ik had HCWNDBYW van Mogwai vanochtend op de oren, dat is toch echt wel heerlijk!

  5. @ Peter: Ik ken die Appleseed Cast niet. Het klinkt niet alleen naar postrock, maar ook naar shoegaze en dreampop.
    En ja, verrassende postrock … dat genre is natuurlijk al lang niet zo verrassend meer als in het begin.
    Welke bands zijn jou trouwens lief in dit genre?
    Naast Mogwai vind ik Explosions in the Sky en Mono (Japans) erg goed. En Godspeed You! Black Emperor niet te vergeten.

    • Godspeed, inderdaad, met Mogwai de Godfathers, kun je wel stellen.
      Mono is ook goed, alsmede iLIKETRAiNS en I Love You But I’ve Chosen Darkness (wat een bandnaam!). Ook de band APSE maakt puike post-rock. Dat is allemaal wel in de wat zwaardere hoek.
      Iets breder (lees: lichter) kan ik Ef, The Album Leaf en Caspian ook erg waarderen.
      Over A Red Season Shade schreef ik al eens, dat is ook een bijzonder krent in de post-rock-pap. En dan is daar natuurlijk nog Red Sparowes (woorden overbodig).

  6. Dank voor deze namen, Peter. Een aantal ken ik wel. iLIKETRAINS heb ik ook. Heerlijk zwaarmoedig. Ken je trouwens die artistieke clipjes van hen? Geweldig.
    Safroen Hakon (schrijf je anders) hebben we natuurlijk ook nog. En laten we de latere Talk Talk niet vergeten (Spirit of Eden en Laughing Stock)

  7. Ah, hij staat ook gewoon op onze site!
    Ik heb van hem Gummi. Daar zingt ook Minco Eggersman op mee. Erg mooi.

  8. Hammock vind ik ook een goede post-rock band. Neigt wel meer naar ambient en soms is het me iets te veel gezweef achter elkaar.

  9. we vs death heeft ook een leuke plaat gemaakt. Ik heb ze ook live gezien, ik was wel onder de indruk.

  10. Ook uit de Utrechtse ‘scene’: Vladimir. Mooie sferische postrock. Helaas ter ziele. Wel een soort van herstart in nieuwe band Novack (weer met trompet; erg mooi).

  11. Kennen jullie Envy (http://www.myspace.com/officialenvy)? Dat is een Japanse band van het label van Mogwai: Rock Action Records? Het is geen sec postrock, maar heeft er wel invloeden van. Daarnaast is het ook behoorlijk heavy, met name door de Japanse teksten die niet gezongen met geschreeuwd worden. Het is in ieder geval heel intens. Persoonlijk vind ik juist zulke kruisbestuivingen , zoals hier tussen screamo-core en postrock, erg boeiend.

  12. Onder de recensie een extra foto geplaatst van een fan… Gemaakt door dochterlief, in de Parijse metro.

Reacties zijn gesloten.