Dubbel-recensie: The Majestic Silver Strings by Buddy Miller

David S en Daniel de W hebben beiden naar Buddy Millers nieuwe cd The Majestic Silver Strings geluisterd. Hier volgt een dubbel-recensie.

David:

Het eerste dat je in je handen hebt is natuurlijk het hoesje. Dat heeft de vormgeving van een pakje snaren dat je bij de muziekhandel koopt. Mooi gevonden en mooi uitgevoerd. Die snaren zijn de vier mannen die deze cd volspelen.

Miller heeft voor zijn solo cd namelijk een aantal gitaristen in zijn huiskamer neergezet waar je stil van wordt: Bill Frisell, Marc Ribot en Greg Leisz. Mochten ze je volledig onbekend zijn, bekijk ze dan maar eens op youtube. Stuk voor stuk grootheden die al tientallen jaren in de bovenste regionen van de muziek bivakkeren. Vocaal hoor je verder bijdragen van Julie Miller, Lee Ann Womack, Shawn Colvin, Patty Griffin, Emmylou Harris, Ann McCrary en Marc Anthony Thompson. Ook geen misselijk rijtje.

Als ik het moet samenvatten in een paar woorden, dan zijn dat tijd, aandacht, rust en passie.
Er zit geen haast in deze cd. Intro’s krijgen alle ruimte. Zo begint het eerste nummer Cattle Call al met een intro van twee minuten. En de intro’s op deze cd zijn geen opmaat voor het zingen. Ze zijn net zo belangrijk als de zangpartijen. Misschien is het zelfs een beetje omgedraaid. Op deze cd zijn het de zilveren snaren die de aandacht naar zich toe trekken, meer dan de zilveren stembanden.

Bury Me Not on the Lone Prairie is voor mij het hoogtepunt van de cd. Bijna onherkenbaar als je het vergelijkt met bijvoorbeeld de uitvoering van Johnny Cash op zijn American Recordings. Hier in arrangement van Marc Ribot. Het is een geweldig mooi intens nummer geworden met ruimte voor een experimentele gitaarsolo in het midden.

De cd laat weer zien waarom Buddy Miller op grote hoogte staat. Volgens mij is de grote gave van Miller namelijk om anderen te laten schitteren. Want dat doen die zilveren snaren wel. Wat een juweeltje van een cd!

We zijn nog vroeg, maar dit is er één om erg hoog in het lijstje van 2011 te eindigen.

Daniel:

1. Buddy Miller’s got soul. 2. Buddy Miller is een van de meest gerespecteerde producers in het Americana-genre. 3. Buddy Miller kan mooie liedjes schrijven. 4. Buddy Miller kan meesterlijk gitaar spelen. 5. Buddy Miller is getrouwd met Julie. 6. Buddy Miller heeft een heleboel muzikale vrienden. 7. Buddy Miller kent zijn tradities.

Tel al die elementen bij elkaar op en je zult niet verbaasd zijn dat The Majestic Silver Strings een meesterwerkje is geworden. Niet alleen hoor je vier topgitaristen (Bill Frisell, Marc Ribot, Greg Leisz en Buddy zelf) aan het werk, ook de beste vocalisten werkten mee aan dit schijfje: Patty Griffin, Lee Ann Womack, Marc Anthony Thompson en Emmylou Harris om er maar een paar te noemen. Zij zingen wonderschone liedjes, waarvan de meesten al klassieker zijn. Liedjes, in de traditie van Johnny Cash, over God, love and murder, maar dan qua uitvoering meer zoetgevooisd. Dit is echte countrymuziek met veel huilende steelgitaren en hier en daar knipoogjes naar soul, jazz, folk en blues. Eén nieuw nummer kent de cd: God’s Winged Horse , geschreven door Julie Miller en Bill Frisell; een prachtige afsluiter.

Buddy Miller staat in de muziekwereld bekend als diepgelovig christen. Tegelijkertijd wordt hij alom gerespecteerd. Een combinatie die je niet vaak ziet. Misschien komt dat omdat hij de gebruikelijke clichés vermijdt. Misschien omdat hij met iedereen samenwerkt. Misschien ook omdat hij zijn overtuiging niemand door de strot duwt. Of omdat hij in zijn songs de rauwheid en gebrokenheid van het leven een plek geeft . Want donker zijn ze, de platen van Buddy Miller. Toch is er altijd wel ergens een sprankje licht dat weer binnenvalt. En dat maakt dat zijn muziek een kracht en een diepte heeft, die bij menig gospelartiest ontbreekt.

Advertisements

3 gedachtes over “Dubbel-recensie: The Majestic Silver Strings by Buddy Miller

  1. Mooie dubbelrecensie mannen! Stuk voor stuk inderdaad klasse gitaristen. Live zou zoiets ook niet te versmaden zijn, denk ik zo.

  2. ik ben benieuwd, ik heb de plaat nog niet gehoord. Ik heb hem ook een keer live gezien. Als gitarist bij Emmylou Harris in Paradiso. Dat was erg goed. Ik weet nog dat ik me erover verbaasde dat iemand met zulke worstenvingers zo goed en subtiel gitaar kan spelen…
    Ik ga ‘m luisteren. Inderdaad een mooie recensie, mannen!

Reacties zijn gesloten.