11 gedachtes over “Recensie: Alegrias by Howe Gelb

  1. ehm, Nick en Simon?
    russische kerkmuziek?

    zonder gekheid, dit is echt een geweldige plaat. Ik ben, zoals jullie weten, een groot liefhebber van flamenco, en met deze plaat heb ik in het geheel geen moeite. wat een klasse!

  2. Een klasse plaat vind ik het wel in instrumentale zin, maar die stem van Gelb trek ik wat minder. Ik heb echt geen moeite met sonore mannenstemmen, maar hier is wel heel veel woestijnzand overheen gegaan… Het is me te vlak. Geef me dan maar de stem van Bill Callahan (Smog) of van de latere Lou Reed.
    Ik vind het inderdaad wel knap hoe hij allerlei genres naar zich toetrekt. Flamenco is niet echt mijn ding, maar het is wel een boeiende plaat.

    (tussen twee haakjes: Peter, jij luistert al naar de nieuwe van Low zie ik. Deze komt pas in april uit. Rara?)

  3. Ik vind die stem van Gelb juist geweldig; gortdroog inderdaad. Tsja, smaken verschillen.

  4. Dat geloof ik. Low heeft tot nu toe nog geen slechte plaat gemaakt!
    Via de verschillende fora heb ik begrepen dat ze weer terug gaan naar hun ‘oude’ sound. Ach, ik wacht de fysieke versie wel af. Wachten kan immers tot vérwachten leiden…

  5. ik ben nog niet echt overtuigd door Low, moet ik zeggen. Ik heb things we lost in the fire van ze, maar draai het bijna nooit. Ik heb ze zelfs een keer live gezien, maar ja.
    Ik vind het te saai en te lullig allemaal.
    Ken je dat andere project van ze dan?

  6. Ik luister er ook niet heel veel naar. In de jaren `90 waren ze wel een verademing temidden van alle schreeuwerigheid van de Grunge-acts, waar ze zich met hun trage, rustige liedjes ook een beetje tegen probeerden af te zetten. Vooral lekker als achtergrondmuziekje of als medicijn tegen insomnia 😉

    • Hier moet duidelijk een tegengeluid komen! Lullig?? Elke noot is raak, beste mensen! En je moet het inderdaad in de context van grunge en andere schreeuwerigheid zien. Juist dan verstilling brengen die in feite tien keer heavier is dan al die Soundgardens, Creeds en Pearl Jams bij elkaar.
      En die stemmen van Alan Sparhawk en Mimi Parker bij elkaar: hemels! En het is niet allemaal hetzelfde: Trust is behoorlijk experimenteel, The Great Destroyer rockt behoorlijk en Drums and Guns is juist op electronische leest geschoeid.
      Het andere project van Alan Sparhawk is Retribution Gospel Choir (die naam al) en hun beide albums zijn ook geweldig: een stuk steviger wel.
      En het zijn ook nog eens hele boeiende mensen. Zie de geweldige docu die David Kleijwegt een paar jaar geleden maakte: You may need a murderer

      http://www.cinema.nl/radio-cinema/media/3363223/david-kleijwegt-over-low-you-may-need-a-murderer

      Hoe een mormoon worstelt met zijn demonen…

      • ja, ik weet het allemaal. En toch, het beklijft niet.
        Maar ik vind wel eenstemeer dat dit soort discussies vragen om een muziekluisteravond/nacht. Kees, woon jij ook in de hoek van Rotterdam?
        Zullen we binnenkort wat plannen? Laten we even mailen.

  7. Nee, ik woon eerder in de buurt van 020 (zei de Feyenoordfan). Maar mailen kunnen we zeker (want de gemiddelde lezer van dit blog zit niet te wachten op te veel ‘ins’ and ‘outs’, toch?

  8. Pingback: Howe Gelb – the coincidentalist | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.