Recensie: Blessed by Lucinda Williams

Essence is voor mij nog altijd hét album van Lucinda Williams. A long slow country burn, zo prijkte er op de hoes en zo voelde die plaat ook. Langzame, verdrietige liedjes vol ingehouden verlangen en opgekropte emoties. Bij de eerste zinnen had Lucinda me al te pakken. Wat een zangeres! Ze verstaat de kunst om aan haar stem een rauwe, kwetsbare en sensuele lading mee te geven, al naar gelang de thema’s van haar songs. En dat komt goed uit, want tragiek, liefdesverdriet, erotiek, geloof, verlies en gebrokenheid wisselden elkaar af op Essence, met het prachtige Broken Butterflies als hoogtepunt. Het album dat aan Essence vooraf ging, Car Wheels From A Gravel Road, hoorde ik daarna pas en vond ik tegenvallen. Ook dat waren liedjes vol pijn en verdriet, maar muzikaal gezien was Car Wheels meer rock, meer uptempo, harder en gruiziger. Dit album betekende wel haar grote doorbrak, waarmee ze zichzelf eind jaren negentig tot de koningin van de Americana kroonde. Het wordt inmiddels als een klassieker in dat genre beschouwd. Latere albums vielen wat minder in de smaak bij de critici, maar met Blessed neemt Williams revanche. Het is een geweldige cd geworden, die muzikaal gezien eigenlijk een kruising is tussen Car Wheels en Essence. De mooie, gevoelige ballads worden afgewisseld met rauwer werk. Qua teksten is het echter allemaal veel positiever. Lucinda lijkt de liefde van en de rust in haar leven gevonden te hebben. Dat neemt niet weg dat ze geen oog meer heeft voor de gebrokenheid, die haar eerdere werk zo typeerde. In de rockende opener Buttercup rekent ze af met een eerdere liefde. Soldier’s Song gaat over de oorlog in Irak. Copenhagen en Seeing Black zijn rouwsongs, waarbij de eerste handelt over de te vroege dood van haar manager Frank Callari en de tweede over de zelfmoord van zanger Vic Chesnutt. In die liedjes wisselen woede, verdriet en pijn zich af. Nee, Lucinda zweeft niet. Maar tussen al die wolken door schijnt de zon van de liefde. Gelukkig en gezegend voelt ze zich en in het titelnummer doet ze precies wat het oude adagium ‘Tel uw zegeningen’ voorschrijft: het is een opsomming van geluk, maar wel een geluk dat soms voortkomt uit pijn. En in het magistraal opgebouwde Awakening zingt ze over iets wat lijkt op de Jongste Dag uit de Bijbel, een dag waarop al het oude voorbij gegaan zal zijn en alle tranen gedroogd zullen worden. Al met al is dit een topper, in de eerste plaats door de kracht van de liedjes en de stem van Lucinda, in de tweede plaats door de medewerking van topmuzikanten als Don Was, Greg Leisz, Matthew Sweet en Elvis Costello. Ik vermoed dat deze cd in mijn jaarlijstje 2011 komt te staan! O ja, op de Deluxe edition staan dezelfde nummers in een uitgeklede, akoestische versie, gezongen door Lucinda aan haar keukentafel, maar die heb ik (nog) niet beluisterd.

We were blessed by the minister
Who practiced what he preached
We were blessed by the poor man
Who said heaven is within reach
We were blessed by the girl selling roses
Showed us how to live
We were blessed by the neglected child
Who knew how to forgive
We were blessed by the battered woman
Who didn’t seek revenge
We were blessed by the warrior
Who didn’t need to win
We were blessed by the blind man
Who could see for miles and miles
We were blessed by the fighter
Who didn’t fight for the prize

We were blessed by the mother
Who gave up the child
We were blessed by the soldier
Who gave up his life
We were blessed by the teacher
Who didn’t have a degree
We were blessed by the prisoner
Who knew how to be free
We were blessed
Yeah, we were blessed

We were blessed by the mystic
Who turned water into wine
We were blessed by the watchmaker
Who gave up his time
We were blessed by the wounded man
Who felt no pain
By the wayfaring stranger
Who knew our names
We were blessed by the homeless man
Who showed us the way home
We were blessed by the hungry man
Who filled us with love
By the little innocent baby
Who taught us the truth
We were blessed by the forlorn
Forsaken and abused

We were blessed
Yeah, we were blessed
Mmm, we were blessed
Yeah, we were blessed
We were blessed

Advertenties

8 gedachtes over “Recensie: Blessed by Lucinda Williams

  1. Grappig, ik vond Car wheels… eigenlijk een stuk beter dan Essence. Met name door het inderdaad rauwe en gruizige gitaarspel van o.a. Buddy Miller op eerstgenoemde album. Die erotiek op Essence vond ik ook te weinig poëtisch; alsof ze meer in de Viva dan in Hooglied had zitten lezen. Ik weet niet hoe dat op die nieuwe cd is, want ik ben eigenlijk al jaren geleden afgehaakt bij deze dame. Moet ze in de herkansing?

  2. Heb ik gedaan – wel tussen de bedrijven door; dus enigzins oppervlakkig – en de conclusie is dat het een verdienstelijke poging lijkt van miss. Williams (hé, dat doet me trouwens denken aan dat nummer van The Jayhawks, maar dan over Victoria Williams, het toenmalige liefje van Mark Olson).
    Vooral dat ‘zegenlied’ (maar dan weer van Lucinda) is erg mooi.

  3. The Jayhawks, daar noem je weer zo’n groep. Ook van die Americana-pioniers. Hebben ooit nog een nummer geschreven over Rotterdam.

    • Kijk, dat doet deze Feyenoordfan goed! Of ging het over andere aspecten van het Rottedamse?

      Over The Jayhawks gesproken: hun beide meesterwerken ‘Hollywoord Town Hall’ en ‘Tomorrow the Green Grass’ hebben zeer recent een re-release gekregen met een bonusdisc. Het is dat ik beide albums al heb, want dit doet wel watertanden.

  4. Ha, da’s dan weer een gedeelde liefde! (ik bedoel Feyenoord) Het leidje staat op hun verzamelaar ‘Anthology’; ook weer zo’n cd waarvan je hoopt hem ooit eens goedkoop op de kop te kunnen tikken, bij de Plaatboef bijvoorbeeld.

    • Nou die gedeelde liefde is vandaag de dag ook vooral lijden… 😉
      Maar ik zeg altijd maar: Feyenoordfan zijn heeft veel weg van geloven… Het is door veel strijd en tegenspoed heen zo nu en dan wat hoogtepunten meemaken, maar dan is het weer jaren woestijnervaringen… En dan komt het aan op trouw en volharding. Daar weten die successuporters uit 020 natuurlijk niets van. En een Feyenoordfan kent natuurlijk ook dit: Tel uw zegeningen…

      Goed, on off topic: die Anthology. Tja, ik ben nooit zo van dat soort verzamelaars. Ik verzamel liever alles…

  5. Mark Olson heeft een aantal matige albums gemaakt, maar ook echt een geniaal album: The salvation blues.
    Lucinda Williams ben ik ook echt liefhebber van. Inderdaad is niet alles wat ze maakt even sterk, maar: wat een stem! Naast Car wheels en Essence is West ook een mooie plaat.

Reacties zijn gesloten.