Recensie: Happy Camper

Kamperen of kramperen? In het cd-boekje van Happy Camper worden beide kanten duidelijk middels een stel diepte-interviews dat yeti Manfred met de vocalisten heeft. Volgt u het nog? Laten we bij het begin beginnen. Job Roggeveen, de toetsenist van El Pino and the Volunteers, begon drie jaar geleden aan een project. Hij schreef een elftal liedjes en drie instrumentaaltjes. Blijkbaar was hij niet zo tevreden met zijn eigen stem, want hij vroeg een keur van Nederlands beste vocalisten, zoals bijvoorbeeld Tim Knol, Marien Dorleijn (van Moss), Leine en Janne Schra (van Room Eleven en Schradinova). 

Daarnaast werd er ook de nodige aandacht aan het artwork geschonken. Job is namelijk ook graficus. Samen met zijn partners vormt hij het bureau Job, Joris & Marieke. Zij zorgden voor het grappige concept met de yeti Manfred en niet te vergeten het hilarische clipje bij de eerste single ‘Born with a bothered mind’, dat zelfs op het roemruchte Stereogum tot clip van de week werd gebombardeerd. Dan moet je wel wat in je mars hebben!

Goed, genoeg over de buitenkant. Nu de muziek zelf. Deze is van een ontwapenende schoonheid en vrolijkheid.
De cd begint met de al genoemde single Born with a bothered mind. Bouke Zoete van The Kevin Costners verzorgt de zang. Een vrolijke viool neemt je mee, terwijl de tekst eigenlijk tragi-komisch is. Ik heb zelden op zo’n vrolijke melodie over twijfels horen zingen. Eigenlijk kenmerkt dat wel deze hele cd: het contrast tussen vrolijkheid in melodie en licht tragische teksten, waarbij de glimlach niet ver is. Zo geeft zangeres Leine in Stop fooling yourself een lethargisch figuur een flinke schop onder de kont.

Bij derde nummer When bombs might explode zakt het even in. Het moet gezegd: het nummer kent een mooi arrangement en een prachtig instrumentaal outro – ja die kunst verstaat Job! – maar de stem van Odilo Girod van Coparck kan mij hier niet bekoren. Het gezongen gedeelte is ook niet zo vloeiend, om niet te zeggen saai.

Gelukkig is dit een tijdelijke inzinker, want de al genoemde Marien Dorleijn zingt de sterren van de hemel in Follow you around. Het is een beatlesque liedje (let op de mooie fluitpartij!) over een moeilijk los te laten liefde.

Ricky Koole mag daarna swingen in Telephone. Ik schrok even van dat lullige orgeltje aan het begin, maar dat is maar voor even.

Dat Tim Knol kan zingen, wisten we natuurlijk allang. Hij is niet van de tv af te slaan. Ironisch genoeg bezingt hij in A small step for mankind iemand die niet voor zijn tv is weg te slaan en zijn tijd verdoet met zinloos hangen voor de buis. (tussen twee haakjes, de plaats van de televisie is bijna een rode tekstuele draad op dit album). Een sterk liedje en prachtig gezongen.

Daarna is het tijd voor een instrumentaaltje: Montrichard, genoemd naar een gelijknamige Franse plaats. Vezelay is zo’n ander kort topografisch instrumentaal nummer. De instrumentaaltjes zijn bijzonder sferisch en filmisch. Bij Vezelay zag ik mezelf weer jaren geleden met een buggy door de steile en smalle straatjes van het gelijknamige stadje naar beneden snellen vanwege een wolkbreuk. Qua muziek doen de instrumentaaltjes denken aan Yann Tiersen of The Klezmatics.

A day at the mall mag het lijflied worden van (sorry dames!) menig man die meegesleept wordt door zijn shopaholic partner:

I get tired

you seem to enjoy

choosing stores, I’d rahter avoid

been walking this long

makes me so bored

you’ve tried every skirt in this store

Called it a day is gewoon een prachtig beetje triest nummer, mooi bezongen door David Pino, de zanger van El Pino & The Volunteers.

Janne Schra laat horen in Made to be wanting dat haar stembanden gesmeerd zijn met soul! Háár stembuigingen bezorgen mij geen buikloop, maar zijn een lust voor het oor. Tekstueel gezien is het misschien één van Jobs mooiste liedjes. Judith Herzberg zou het een ‘liedje van verlangen’ noemen…

Johannes Sigmond, alias Blaudzun, zingt in het gejaagde Run met zijn kenmerkende stem: kort, maar o zo krachtig.

Wat mij betreft had het hiermee mogen eindigen, want daarna gaat de cd een beetje als een nachtkaars uit. Maar…. 10 van de 13 heel goed; dat is toch een prima score!

Advertisements

5 gedachtes over “Recensie: Happy Camper

  1. @Kees,

    je eerste recensie, meteen een hele grondige!
    ik vind dit ook een mooie cd met een verzameling sterke liedjes. die moet je eigenlijk los van elkaar zien/beluisteren, want het is wel een beetje een allegaartje, alles bij elkaar. maar het is zeker een illustratie van Job’s vakmanschap en een mooie staalkaart van het ongekende talent dat we in Nederland aan artiesten/zangers/zangeressen in huis hebben!

    • @Peter,

      Niet elke recensie zal zo grondig zijn hoor ;-), maar je hebt gelijk: omdat het ook losse liedjes zijn met ieder een eigen stem en sfeer, wilde ik ze (bijna) allemaal bespreken.
      Ik ben ook heel benieuwd hoe dit live klinkt. Ik ga op 5 april naar het concert in de Kleine Komedie in 020. Happy Camper geeft maar vier concerten. Logisch natuurlijk, omdat al die gasten hun eigen verplichtingen hebben met hun bands. Ik hoop t.z.t. hier ook een concertreview van te geven…

    • Graag gedaan Job!
      Kijk jongens, zo beroemd zijn we intussen, dat de artiesten zelf onze site bezoeken 😀

Reacties zijn gesloten.