Recensie: City of Refuge by Abigail Washburn

Mooie en uitstekend verzorgde folkplaat met origineel geluid. Washburn zelf is vooral bekend als songwriter en ‘clawhammer banjo player’. Toch is dit geen banjo plaat. Het is brede folk die soms zelfs wat aanhangt tegen wereldmuziek en tussendoor heerlijk op de country leunt.
Dit brede geluid komt onder andere door gebruik van vocalen en instrumenten waaronder natuurlijk de banjo, maar ook de guzheng (chinese citer), violen en blazers. Vooral het gebruik van de guzheng spreekt mij erg aan. Het geeft de muziek, voor mij, een vernieuwende sound.
Washburn schrijft mooie nummers die op de cd tot in de finesses uitgewerkt zijn. Het album is trouwens geproduceerd door Tucker Martine (oa. Decemberists, Sufjan Stevens). Washburn zingt geweldig en haar stem heeft een eigen geluid. Een echte aanrader wat mij betreft.

Tracklist:
1. Prelude:
2. City Of Refuge
3. Bring Me My Queen
4. Chains
5. Ballad Of Treason
6. Last Train
7. Burn Thru
8. Corner Girl
9. Dreams of Nectar
10. Divine Bell
11. Bright Morning Stars

Advertenties

8 gedachtes over “Recensie: City of Refuge by Abigail Washburn

  1. Dit nummer klinkt in ieder geval mooi! Niet alleen de banjo, maar ook het strijkersarrangement. Dat doet trouwens denken aan hoe Micah P Hinson dat ook zo goed kan, vooral op The Red Empire Orchestra.
    Is de thematiek op deze cd van Washburn trouwens Hindoestaans? Of zegt die hoes in dit opzicht niets? Met karma en reïncarnatie heb ik namelijk helemaal niets….

  2. Nee, met reincarnatie heb ik ook niet zoveel op. misschien dat ik er in een volgend leven meer geloof aan zal hechten…

    maar dit klinkt inderdaad erg goed, mooi georchestreerde muziek, klasse songs!

  3. Volgens mij meer verbinding met brede muziek dan dat het hindoestaans is. Ze schijnt zelf een periode in China te hebben gewoond. Reincarnatie e.d. ben ik niet tegengekomen (heb ik ook niets mee) maar heb het ook niet kritisch gescand of zo.

    • Snap ik David. Begrijp me goed: ik ben niet iemand die met een meetlat alle teksten napluis op ongerechtigheden. Voor mij is popmuziek (net als literatuur en beeldende kunst) een soort tijdspiegel (Miskotte), die me vertelt wat de tijdgeest is, wat er ‘in de lucht zit’ zeg maar. En daar hoort tegenwoordig ook een soort vage religiositeit bij, die je ook bij menig popartiest vindt. Neem bijvoorbeeld Conor Oborst van Bright Eyes, die op zijn laatste albums ook een soort smeltkroes van allerlei religies en filosofieën serveert. Ach, als het mooie liedjes zijn, kan ik veel hebben 😉

  4. @ David: Voor weinig tikte ik dit album heel recent bij één van mijn digitale platenboeren op de kop. Mijn oog was er natuurlijk niet bij blijven haken, als ik niet ooit jouw recensie hier gelezen had. Daarom heb ik ‘m blind aangeschaft (wat in dit geval ook geen echte aderlating was ;-)), maar ik heb er geen spijt van. Wat een prachtig werkje is dit! Vooral het begin is van verbluffende schoonheid. Het doet me regelmatig ook denken aan Natalie Merchant en Patty Griffin, voorwaar niet de minsten! En wat mijn vrees wat m.b.t. new age geneuzel; dat is totaal niet aan de orde. Sterker nog: de teksten zijn geënt op diepe spirituele traditionals. Dus bij deze nog een verlaat bedankje voor jouw aandacht hiervoor al in maart j.l.

    • Ben trouwens nu wel benieuwd waar je deze cd een paar maanden geleden voor een prikkie hebt gekocht…

Reacties zijn gesloten.