recensie: Crystal Sounds by Thirteen Senses

Thirteen Senses is zo ongeveer de meest voorspelbare band (op Snow Patrol na) die ik ken. Sinds hun debuut in 2004 en tweede plaat in 2007 (invitations) zijn ze nooit afgeweken van het paadje waar ze op zijn begonnen te lopen en ook met hun nieuwe cd (crystal sounds) gebeurd dit niet. De ontwikkeling die de band doormaakt zit hem voornamelijk in het verfijnen van deze voorspelbaarheid. Dit klinkt niet als reclame, en toch: het is heerlijk. Net als Snow Patrol leunt de band zwaar op Coldplay en andere emo-helden, maar ik blijf er wel naar luisteren. In tegenstelling tot Snow Patrol.

Advertisements

Een gedachte over “recensie: Crystal Sounds by Thirteen Senses

  1. Grappig, dat heb ik ook. Hun plaat ‘the invitation’ is zo’n beetje de enige britpopplaat die ik regelmatig draai.

Reacties zijn gesloten.