Recensie Band Of Joy by Robert Plant

Robert Plant verbaasde de muziekwereld in 2007 met zijn duetcd Raising Sand, waarop de ruige rocker samen met de zoetgevooisde bluegrasszangeres Alison Krauss kalme Americanaliedjes zong. Het tweetal won er een grammy mee en het album werd een groot succes. Op zij jongste solocd is weer plek ingeruimd voor een topzangeres uit de Americana/folk/singer-songwriterscene, namelijk Patty Griffin. Ook haar stem combineert prachtig met die van de voormalige Led Zeppelin-ster, maar Griffin fungeert met name als backing vocal. Band of Joy, geproduceerd door Buddy Miller, is een stuk ruiger dan Raising Sand. De hele cd klinkt als de soundtrack van een epische western; het is een gruizige mix van americana, altcountry, blues en rock. Hoofdrollen zijn weggelegd voor de elektrische gitaar en de mandoline (bespeeld door multi-instrumentalist Darrell Scott). Ondanks het feit dat het een coveralbum is, is het toch een coherent geheel geworden en staan er eigenlijk geen zwakke nummers op. De opener is een erg sterke versie van Los Lobos’ Angel Dance. Daarna wordt je van je voeten geblazen door House of Cards, waarin Patty Griffin excelleert. Silver Rider (van Lowe) zou een Led Zeppelintrack kunnen zijn, het is een prachtig opgebouwd nummer. Op de traditionals Cindy, I’ll Marry You Someday en Satan, Your Kingdom Must Come Down laat Plant horen wat een geweldige zanger hij nog steeds is. Ook Townes Van Zandt’s Harms Swift Way en de afsluiter Even This Shall Pass Away zijn voltreffers. Zo kan ik doorgaan. Band of Joy is een feest voor het oor.

Advertisements

4 gedachtes over “Recensie Band Of Joy by Robert Plant

  1. Mooie recensie Daniel. Het is alleen Low, zonder e.
    Er staat nog een andere cover van deze prachtige band op Band of Joy, te weten Monkey. Beide nummers staan op Low’s The Great Destoyer uit 2005. Op deze cd braken ze behoorlijk met hun slowcore en gingen ze in een wat hogere versnelling en werd het ook een stuk steviger (voor Lowbegrippen dan…).

  2. Yep, Monkey; ik weet niet hoe het origineel klinkt, maar hier vind ik het het minste nummer van deze cd. Anderen zullen daar ongetwijfeld anders over denken.

    • Mee eens dat de uitvoering van Plant niet heel bijzonder is.
      In de versie van Low is het een vrij donker en opzwepend nummer. Er is zelfs een ep met 6 remixes van Monkey, waarbij het nog vele lagen meer krijgt. Zeer fraai.

  3. Mooie cd. De nummers met stevige rock trekken mij niet zo. De wat rustiger nummers daarentegen des te meer.

Reacties zijn gesloten.