recensie We Walk This Road by Robert Randolph and the Family Band

Waarom kende ik deze artiest niet eerder?
Waarom was ik niet bij zijn concert in de Melkweg afgelopen zomer?
Waarom is We Walk This Road in geen enkel jaarlijstje van 2010 terug te vinden?
Hoe goed is zijn voorgaande werk? Waar kan ik dat krijgen?
Komt hij dit jaar naar North Sea Jazz?

Zomaar wat vragen die bij mij naar boven komen drijven als ik voor de zoveelste keer We Walk This Road beluister. Inmiddels ben ik er achter dat Randolph in de VS toch geen kleine jongen is. Zijn specialiteit is de (pedal) steel guitar. Dat instrument leerde hij bespelen in zijn kerk, The Church of God, een pinksterdenominatie waar steelguitaren als sinds de jaren dertig deel uitmaken van de muzikale traditie (sacred steel wordt het gewijde gitaarspel daar genoemd). Jazzmuzikant John Medeski onderkende zijn talent, liet hem optreden in Newyorkse clubs en maakte samen met hem en anderen de cd The Word (2001), inmiddels een klassieker, naar het schijnt. Randolph werd bekend, Eric Clapton werd één van zijn fans en hij trad op met artiesten als BB King en The Roots. Randolph zou in de jaren na The Word drie cd’s met zijn Family Band maken die verschillende genres omspannen: blues, rock, folk, funk, jazz, jam, r&b en soul. Ik heb ze nog niet gehoord, maar het schijnen moddervette cd’s te zijn. Op de muzikale weg die Randolph bewandelde, kwam hij vervolgens in een fase waarin hij terugblikte op het verleden. Hij zocht naar de wortels van zijn muziek, zijn kerkverleden en een manier om die te verbinden met de rockmuziek van nu. Toen hij eenmaal aan het graven was, was er geen houden meer aan. Hij besteedde naar eigen zeggen voor $5000 aan oude muziek op iTunes. En hij kwam onvermijdelijk op het pad van producer T Bone Burnett, de wandelende encyclopedie op het gebied van Amerikaanse rootsmuziek:

T Bone listens to music that our grandmothers would listen to as children – not even music that our fathers listened to, but songs that go even further back… some from gospel and Christian blues, the music that people working in fields across the South likely sang nearly a century ago. Those are the real roots of rock and roll, where everything else comes from.

En dus worden we getrakteerd op zes ‘seques’, tussen de nummers door. Iedere segue is een kort geluidsfragment van een historische opname, vier van de Mitchell’s Christian Singers en twee van blueslegende Blind Willie Johnson. Maar het gaat natuurlijk om de muziek van Randolph en hoe hij heeft zich laten inspireren door zijn roots. Nou, daar wil ik één woord voor gebruiken: fenomenaal. Ik werd overrompeld door de klanken van zijn gitaar (en al die andere gitaren, neem bijvoorbeeld: T Bone op elektrische gitaar, Doyle Bramhall II op akoestische gitaar, Ben Harper op slide guitar en Tommy Simms op basgitaar). Randolph laat zijn steel huilen, zingen, fluisteren, grommen, scheuren, schreeuwen, snikken. Ik was op slag verkocht. Wat een spannende, dampende, zinderende, urgente muziek. Buddy Guy meets Ben Harper meets Ry Cooder meets Lenny Kravtiz. Of zoiets. Blues, roots, rock, funk, gospel, soul, hiphop, het komt op de één of andere manier allemaal tegelijk samen en de verbindende factor is die zingende steelgitaar. Er staan een paar covers op We Walk This Road, maar anders dan je zou verwachten zijn dat niet allemaal bewerkingen van prehistorische rootssongs. Nee, het zijn een pompende versie van Bob Dylans Shot of Love (beter dan het origineel zeg ik maar even), een doorleefde versie van John Lennons I Don’t Wanna Be A Soldier, en een funky Walk Don’t Walk van Prince. Noemenswaardig zijn ook de nummers If I Had My Way , Dry Bones en de schitterende afsluiter Salvation. Typerend voor de sfeer van het album is de tekst van dat lied:

Salvation, is going to get the best of me
Salvation, is going to have set me free
Right now I could use a little help
a little time to figure out how I took another step wrong
I need to find another way to carry on

Een gospelalbum dus. In your face. Maar nergens prekerig of dweperig. Eerder inspirerend en hoopgevend. Luister ook maar eens naar het prachtige, sociaalbewuste I Still Belong To Jesus, geschreven door Peter Case. Zo sluit Robert ook zijn liner notes in het cdboekje af:

We Walk This Road was done in our belief in what we all need right now: young voices, saying something positive without preaching in hopes of inspiring people. When you stick to what you believe in, and with the roots of where you come from, things will always work out.

Misschien ben ik een beetje te lyrisch. Zo hier en daar lees ik in diverse recensies ook milde kritiek. Maar ik denk zomaar dat deze cd gewoon stilletjes mijn persoonlijke top tien ever gaat binnensluipen. Ik vind hem gewoon te gek. Als zijn voorgaande werk nóg beter is (want die zijn volgens diezelfde critici nog een tikkeltje rauwer), dan belooft dat wat!

Advertenties

9 gedachtes over “recensie We Walk This Road by Robert Randolph and the Family Band

  1. Mooie recensie, Daniel. Ik snap dat je lyrisch bent. Inderdaad een fantastische CD! Over zijn eerdere werk: wat mij betreft is We walk this way het beste wat ‘ie gemaakt heeft. Ik vind ‘m met name intenser en muzikaal meer ‘af’ dan z’n eerdere cd’s Unclassified en Colorblind. Waarschijnlijk de invloed van Burnett… Vooral op Unclassified staan nummers die in mijn optiek live meer tot hun recht komen dan op een studio-cd. Maar hey, smaken verschillen dus als je benieuwd bent naar Unclassified: je mag ‘ m van me hebben. Laat maar weten, dan stuur ik ‘m naar je op.
    Live is ‘ie ook zeker een belevenis. Ik herinner me een soort van stoelendans waarbij de complete band incl. Robert zelf tijdens een nummer van plek en instrument wisselden en van instrument naar instrument gingen tot ze weer op hun eigen plek waren. En spelen konden ze!

    Nog 2 tips: Jonny Lang en John Lee Hooker. Hooker behoeft natuurlijk geen introductie. Mocht je zijn werk nog niet kennen: The best of friends is een mooie kennismaking (met o.a. Ry Cooder, Ben Harper en Van Morrison). Jonny Lang is een blanke Amerikaanse jongen die als puber al een stem van een donkere soulzanger van 50 had. Zijn cd Turn Around is een mooie mix van blues, rock, gospel en hier en daar wat vleugjes funk en soul.

  2. Nou, stuur maar op!! Super, tanx!
    Live lijkt het me echt te gek. Wat jij beschrijft klinkt ook fantastisch, ik zie het al helemaal voor me. Wist je dat ze afgelopen zomer in de Melkweg optraden? Ik hoop echt dat ze naar NSJ komen, maar ik vind het raar dat ik bijvoorbeeld op de site van Radio 6 niets van ze kan vinden. Maar dat zegt ook niet alles.

    JLH ken ik uiteraard, hoewel ik geen cd van de maestro heb. Bedankt voor de tip. En Jonny Lang ken ik niet, maar ga ik ns checken. Klinkt interessant. Er is TE veel goeie muziek!

  3. OK, de cd komt jouw kant op. Dat ‘ie afgelopen jaar in de Melkweg optrad is langs me heen gegaan. Ik heb ‘m ook nog niet gehoord op Radio 6. Wie weet komt ‘ie op de zwarte lijst.

    Er is inderdaad teveel goeie muziek. En daar is alleen al dit weblog het overtuigende bewijs van 🙂

  4. @ Tijmen & iedereen die het maar horen wil: Robert Randolph is nu definitief dé ontdekking van de laatste paar jaar voor mij. Vergeet Mumford. Ik heb me de laatste dagen ondergedompled in zijn muziek en ben fan geworden. Van de vier cd’s die hij uitgebracht heeft, heb ik er nu drie beluisterd. ‘The Word’ reken ik dan even niet mee.
    Van die drie is ‘Unclassified’ de hardste. Ik hoor hardrock, bluesrock, gospel, soul, Jimi Hendrixachtig gefreak, maar ik hoor vooral heel veel funk. Wat een energie! Dit is dus muziek waar je te hard van gaat rijden. Wel is, qua produktie, duidelijk dat het buget hier nog een stukje lager lag dan in latere jaren.
    ‘Colorblind’ (heb ik online beluisterd) is minder hard, meer ‘smoothe’, maar ook een stukkie swingender. Denk aan Sly Stone, Funkaldelic, Stevie Wonder. De band is echt van topklasse (Eric Clapton vervult een gastrol, maar wordt gewoon weggespeeld). Ik vind dit de lekkerste van de drie cd’s.
    ‘We Walk This Road’ blijft het meest indrukwekkende album. Intens is hier inderdaad een goed woord, Tijmen. Qua produktie klinkt dit ook het best.
    ‘Live At The Wetlands’, de eerste cd, heb ik dus nog niet gehoord, maar kán niet slecht zijn.
    Kortom: Robert Randolph rules.

    Tijmen, bedankt voor het cdtje, ik geniet ervan!

  5. Pingback: Concertverslag North Sea Jazz eerste dag (8 juli 2011) « mousique

Reacties zijn gesloten.