recensie: I Speak Because I Can by Laura Marling

Laura Marling was een van mijn grote ontdekkingen van 2010. Hoewel pas 21 gaat ze al eventjes mee (debuteerde op haar achttiende). Afkomstig uit een muzikale familie heeft ze al samengewerkt met verschillende bands uit de Londense indie-scene, waaronder Noah & The Whale en Mumford & Sons (Mark Mumford heeft ook dit album geproduceerd). Marling wordt vaak genoemd als de Joni Mitthell van een nieuwe generatie genoemd, en dat is nog niet eens zo’n gekke gedachte.

Ik ga hier geen uitgebreide recensie schrijven, er is al genoeg over dit talent geschreven (Fileunder hield nog een interview met haar). Bovendien behoeft goede wijn geen krans. Als je op je 21e al tot dergelijke prestaties in staat bent, dan ligt er nog een hele weg voor je. We zullen vast nog meer horen van deze dame. Op dit ijzersterke tweede album staat een absoluut hoogtepunt, en dat is Alpha Shallows:

Advertenties

7 gedachtes over “recensie: I Speak Because I Can by Laura Marling

  1. Het nummer Goodbye England is misschien nog wel mooier… Heb ff op internet zitten luisteren. Echt geweldig.

    • dat is inderdaad ook een heel mooi nummer, maar ik moest er toch een kiezen als favoriet. bijzonder rijpe artiest met zo’n jonge leeftijd, nietwaar?

      groet,

      peTer

      • Sinds heel kort – afgelopen maandag tijdens een dagje Leiden met zoonlief (afgesloten met de film The True Grit van The Coen Brothersl; geweldige film!) – in mijn bezit.
        Ik had hem al eerder willen kopen, maar soms moeten er budgetair gezien keuzes gemaakt worden. Nu lag Laura Marling in de aanbiedingsbakken van Plato en ging ze met me mee (althans, de cd 😉 )
        Ik heb geen spijt van de aankoop: mooie stem, goede donkere teksten en fijne arrangementen. Ik hoor dit trouwens ook veel liever dan die overschatte souldames als Adele, Duffy en weet ik hoe ze meer heten.

      • Sinds een paar dagen heb ik haar debuut in mijn bezit. Voor een 18-jarige is dit echt ongelooflijk! Wat een geweldige stem en wat een mooie liedjes. Tuurlijk, haar tweede album is wat meer uitgebalanceerd. Maar dit debuut is niet alleen charmant, maar ook verpletterend mooi.

  2. @Kees,

    mee eens, hoewel, mijn dochter van 11 luistert graag naar Adele, en dat heb ik toch liever dan Lady Gaga ofzo. maar ik ga haar natuurlijk wel proberen warm te maken voor artiesten als Laura Marling…

    • Inderdaad, het kan natuurlijk altijd erger. Lady Gaga is ook een vleesgeworden industrieel project, met als enige doel: shockeren. Nou, dat doet ze mij niet, want ik luister er niet naar (of beter gezegd: ik kijk er niet naar).
      En ja, als het over de muzieksmaak van mijn kinderen gaat; die mogen ze best zelf ontwikkelen en gelukkig pikken ze genoeg van vaderlief op. Dan ben ik blij verrast als mijn zoon Sufjan Stevens en U2 uit mijn cd-kast komt halen om te rippen voor z’n iPod. En dochterlief is weer gek van The Innocence Mission en The Beach Boys. Dat biedt hoop!

Reacties zijn gesloten.