Listmania: mooiste religieuze platen

Als rechtgeaarde muziekliefhebbers hebben we de morele verplichting ons te buiten te gaan aan lijstjes. Omdat december al weer twee maanden geleden is: hier een nieuwe lijst: de mooiste religieuze platen van de 21ste eeuw.

In willekeurige volgorde:

The Welcome Wagon – Welcome to the Welcome Wagon (2008)

Deze mooie plaat waarop ‘pastor and wife join voices in sacred folk songs for All Ages’ is een plaat waar in het begin nogal wat verwarring over was. Hij komt uit de school van Sufjan Stevens en aanvankelijk was het niet duidelijk of dit predikantenechtpaar wel echt bestond of dat het ging om Sufjan zelf, samen met Rosie Thomas. Uiteindelijk bleken Rev Vito Aiuto en zijn vrouw Monique echt te bestaan, omdat ze namelijk op toernee verschenen. Het is een plaat die helemaal in de Sufjan traditie past: naief, creatief, schaamteloos nostalgisch, zondere enige terughoudendheid, maar ondertussen stiekem toch wel erg mooi. De songs bestaan uit een mengeling van traditionals en nieuwere nummers die geschreven zijn in dezelfde stijl. Zo is ‘Jesus’ van the Velvet Underground ook op dit album te vinden. Hoewel je de plaat niet kunt luisteren zonder een glimlach op je lippen, is het ondertussen wel een plaat die regelmatig in mijn cd-speler te vinden is en die eigenlijk vol staat met hele mooie liedjes. Daarom een plaats in mijn religieuze platen top 3.

Doug Burr – The shawl (2008)

De uit Denton, Texas afkomstige singer/songwriter Doug Burr had in kleine kring (lees: nauwelijks in Nederland) al wat bekendheid opgedaan met zijn debuut ‘The Sickle and the Seaves’ en zijn fenomenale tweede plaat ‘On promenade’ (2007). Daarna kwam hij met the Shawl, een project waarin hij een aantal (gedeelten van) Psalmen onberijmd op muziek zet. The Shawl is een adembenemende plaat geworden waarin je ondergedompeld wordt in een wereld vol van the wicked en the righteous, Gods wraak en woede, angst in de nacht en vliegende pijlen overdag en hartverscheurende aanklachten tegen God. Dit alles in de traditie van de beste Southern americana. Een fascinerend meesterwerk dat blijft boeien.  

The Nephew Brothers – Independant Gospel Sounds (2008)

Ik heb zelden zo’n intense en louterende, smerige, met beide voeten in de modder en de hoop in de hemel – achtige gospel plaat gehoord als deze van the Nephew Brothers. Ik luisterde de plaat eerst en kwam er daarna achter dat de band tot mijn grote verbazing uit Nederland kwam. De site musicfrom.nl vermeldt dat the Nephew Brothers de Nijmeegse band Diana zijn, aangevuld met wat leden van Damer. The Nephew Brothers schijnt een band te zijn die ook daadwerkelijk heeft bestaan, zo’n 80 jaar geleden. Dit gelegenheids project is een ode aan die band. Hoe de oude Nephew Brothers geklonken hebben weten we niet. Wel dat deze plaat rauw en intens klinkt en dat de (veelal) traditionals uitgevoerd worden op een energieke en oorspronkelijke manier. Het overbekende ‘Wayfaring Stranger’ staat ook op de plaat en zelfs dit nummer, wat ik volgens mij al in 15 uitvoeringen ken, weten ze nog iets eigens mee te geven. Kortom: hulde aan de Nijmegenaren.

Andere aanraders: Ben Harper and the Blind Boys of Alabama – There will be a light, The American Recordings Series van Johnny Cash (allemaal), Bifrost Arts – Come O Spirit, en (ouder) het religieuze drieluik van Bob Dylan: Slow train coming, Saved en Shot of Love.

Kom maar op met jullie lijstjes!

51 gedachtes over “Listmania: mooiste religieuze platen

  1. Eh… de 21e eeuw? Cash en Dylan waren al wat eerder bezig… Ik houd van lijstjes, maar dit vind ik wel een lastige. Wanneer is een album religieus en wanneer niet? Ik ga er nog ‘ns ff over denken.

  2. Voor mij is in elk geval het selftitled album van The Violet Burning een absoluut hoogtepunt. De diepgang van de worsteling van de gelovige/twijfelaar is op dat album zo tastbaar, het heeft mij heel wat troost in zware tijden geboden.

  3. Ik heb er ff over nagedacht. Lastig blijft het, maar dat zijn lijstjes altijd. En voor lijstjes geldt: daar MOET je aan meedoen. Hier dan mijn top-10 voor ‘beste religieuze albums van de 21e eeuw’:

    10. Mavis Staples You Are Not Alone (2010)
    The Grand Old Lady van de gospel en soul is niet Aretha Franklin, maar Mavis Staples. Zij deed al mee in de jaren vijftig en de afgelopen jaren zijn er minstens drie albums van hoge kwaliteit van haar verschenen. Puur, rauw, echt, doorleefd, zonder opsmuk en héél soulful.

    9. Aaron Neville I Know I’ve Been Changed (2010)
    Nog een soulgigant, die vorig jaar met deze verzameling hymns, spirituals en traditionals één van zijn beste albums afleverde. Zie mijn recensie op Mousique.

    8. Mike Farris Salvation In Lights (2007)
    De voormalige leadzanger van de Screamin’ Cheeta Weelies verraste vriend en vijand met deze geweldige gospelplaat, vol rootsy en catchy nummers. Een feest van Dixieland, Memphis blues en New Orleansjazz. Farris stem doet sterk denken aan die van Al Green. De cd bevat een aantal traditionals, maar ook zelf geschreven materiaal.

    7. Robert Randolph and the Family BandWe Walk This Road (2010)
    Het feit dat T-Bone Burnett deze plaat produceerde opende mijn ogen en oren voor de muziek van Robert Randolph. Een (relatief) onbekende grootheid, zo blijkt. Op ‘We Walk This Road’ gaan slide-guitarist en funkaneer Robert Randolph en zijn familie terug naar hun gospel roots. Dit smaakt naar veel meer. Gaan we hem zien op North Sea Jazz 2011? Recensie volgt later op Mousique.

    6. Johnny Cash My Mother’s Hymnbook (2004)
    Eenvoud en bezieling. Veel ‘religieuzer’ kan het niet dan wat Johnny Cash met gebroken stem hier doet : liederen uit de Baptistenbundel van zijn moeder zingen.

    5. Susan Werner The Gospel Truth (2007)
    Deze cd staat al lange tijd op mijn verlanglijst, maar is moeilijk te verkrijgen. Singer-songwriter Susan Werner prikkelt en intrigeert met een cd vol godsdienstkritiek en confonterende vragen, zoals de titel van het eerste nummer: ‘Why Is Your Heaven So Small?’. ‘This brilliant collection, may just be the world’s first gospel recording for agnostics’, schrijft allmusic.com.

    4. U2 All That You Can’t Leave Behind (2000)
    Boordevol christelijke thema’s, verwijzingen en taalgebruik zit deze ‘comeback’-cd van ’s werelds grootste rockgroep. Het titelnummer werd na 9/11 tijdens live-optredens afgesloten met ‘hallelujah’. Het album zelf met het prachtige ”Grace’.

    3. Sinead O’ Connor Theology (2007)
    Prachtige bewerkingen van de Psalmen en Hooglied, van deze altijd intense persoonlijkheid, maar ook een mooie versie van ‘I don’t Know How To Love Him’ uit Jesus Christ Superstar.

    2. Bruce Springsteen Live In Dublin (2007)
    Een religieus album? Als geheel misschien niet, maar traditionals als ‘Eye On The Prize’, ‘Jacob’s Ladder’,’Mary Don’t You Weep’, ‘When The Saints Go Marching In’ en ‘This Little Light Of Mine’ zijn expliciete gospelnummers, terwijl in songs als ‘We Shall Overcome’, ‘Love Of The Common People’ of ‘If I Should Fall Behind’ christelijke waarden en tradities doorklinken. Muzikaal gezien klopt alles en is het één groot feest. Hemels.

    1. Sarah Groves (2009)Fireflies And Songs
    Maar hier hadden ook twee andere cd’s van Sarah Groves kunnen staan (zie afvallers). Dat was moeilijk kiezen. En om haar nu drie keer in mijn top10 te zetten is ook weer zo wat. Bij velen onbekend, expliciet christelijk, maar niet zo oppervlakkig en clichématig als veel andere CCM-muziek. Eerlijke, bevlogen en persoonlijke teksten; een prachtige stem, mooie melodiën. Wel muziek die je vaker moet horen en die moet groeien. Wat mij betreft het best bewaarde geheim van de CCM-wereld in de categorie singer-songwriter / luisterpop.

    Afvallers: Bruce Springsteen – Devils And Dust (2004), Howe Gelb – Sno Angel Like You(2006), R. Kelly – U Saved Me (2004), Lizz Wright – Fellowship (2010), Buddy & Julie Miller – Written In Chalk (2009), Johnny Cash – American III – American VI (2003 -2010), Blind Boys of Alabama – Down In New Orleans (2008), Sarah Groves – Add To The Beauty (2005), Kanye West – The College Dropout (2004), Kirk Franklin – The Fight Of My Life (2008), Mumford and Sons – Sigh No More (2009), Robert Plant – Band of Joy (2010), Sarah Groves – Tell Me What You Know (2007)

  4. Mooie collectie! Er staan een aantal namen bij die ik zeker even ga luisteren. En een aantal die in mijn platenkast niet ontbreken.
    En Mumford & Sons… ja, ik had er niet aan gedacht wat betreft religieuze albums, maar daar kan ‘ie zeker bij. Dit is zo’n beetje de meest hoopvolle cd die ik ken.
    Ik ben benieuwd naar je recensies, Daniel! Way to go.

    • Mooie lijst, Daniel. Robert Randolph is idd geweldig. Zou zeker niet misstaan op North Sea Jazz. Ahoy kent ‘ie in elk geval al, want daar stond ‘ie een aantal jaar terug in het voorprogramma van Eric Clapton. Een groot feest was dat!

  5. Lastig hoor. Hier enkele cd’s waar ik aan moest denken. Of ze meteen de beste uit de eeuw zijn betwijfel ik. Niet omdat ze niet mooi zijn, maar omdat ik te weinig muziekkennis heb van 100 jaar. Daarnaast probeer ik de cd’s uit jullie lijstjes er niet in op te nemen. Veel uit bovenstaande reacties moet ik trouwens nodig gaan luisteren!
    In willekeurige volgorde:
    Seven Swans – Sufjan Stevens
    Geweldige cd. Christelijke thematiek zonder de gewoonlijke glazuurlaag en directheid.

    One Body – Andy Pratt
    Mooie eenvoudige cd met nummers die in mijn geloof een grote rol hebben gespeeld.

    Nothing but a burning light – Bruce Cockburn
    Geloof met een glimlach en een kritische blik op de wereld.

    Wandering Strange – Kate Campbell
    Kerkbundel uit haar jeugd ook voor mij aanvaardbaar gemaakt. Mooi.

    Soundtrack ‘The Apostle’
    Heerlijke mix

    Live – Buddy Greene & Friends
    Zeer christelijke country. Maar heerlijk concert vol humor en eenvoud.

    No more shall we part – Nick Cave
    Religie, dood, leven en liefde druipen bijna door al zijn nummers heen. ‘God is in the house’ een mooie spiegel voor elke kerk of vastgeroeste gemeenschap.

    Cash (veel cd’s waaronder American IV ‘The man comes around’
    In mijn beleving echt geloof doordrenkt met lijden en dood, maar ook hoop, verzoening en redding.

  6. Mooie keuze! Maar het gaat juist om de beste religieuze cd’s van de 21e eeuw, het afgelopen decennium dus. Anders had ik het ook een bijna onmogelijke opdracht gevonden… (en had mijn lijst er uiteindelijk heel anders uitgezien)

  7. Weer duidelijk een gevalletje slecht lezen van mijn kant 🙂 Heb ze niet gecontroleerd op datum dus er kunnen er ook uit de 20ste eeuw tussen zitten.

  8. had ik dus ook niet goed gelezen, die plaat van TVB is ook al weer héél oud…
    Nick Cave, mooie keuze trouwens (hoewel ook niet 21e eeuw), zeker heel religieus hoewel veel christenen wellicht zouden zeggen van juist niet. spiritueel is misschien een beter woord.

    The boatman’s call vind ik trouwens ook heel prachtig, met het credo van NC direct aan het begin:

    I don’t believe in an interventionist God
    But I know, darling, that you do
    But if I did I would kneel down and ask Him
    Not to intervene when it came to you

    humor, niet waar? en trouwens ook een hele diepe, want hoe egoïstisch zijn onze motieven vaak als het gaat om de liefde, of ons geloof in god?…

  9. @PeTer Inderdaad geweldig nummer en schitterende tekst. Voor mij vaak meer zeggend dan veel directe en hoogdravende taal.

  10. @Daniel D. Die cd van Matthew Ryan waar je naar luistert is mooi! Weer iets geleerd. Doe je daar ook een recensie van?

    • ja, binnenkort van zijn nieuwste. Absoluut meesterwerk van hem is zijn tweede plaat: east atumn grim. Echt ongelooflijk!

  11. inderdaad, mooie ontdekking die Ryan, kende ik helemaal niet (je snapt soms niet hoe het komt dat je zo’n goede artiest helemaal mist). maar goed, dat kunnen we nu dan inhalen…

  12. Ik heb May Day van hem (gekregen van Daniel D!) en vind dat een erg fijn cdtje. We hebben nog een nummer gedraaid tijdens ons muziekavondje, Peter.
    Ik heb het nog ff gecheckt: Eats Autum Grin is zijn derde cd. Vind jij die beter dan May Day, Daniel?

  13. Ja, ik vind east autumn grin echt een meesterwerk. Waar mayday qua thematiek vooral gaat over verloren liefde, kijkt hij op east autumn grin breder, naar de wereld en politiek, maar doet dit door kleine verhalen te vertellen.
    Verder vind ik hem qua liedjes en uitvoering echt ongelooflijk. Kortom, dit album is moeilijk te overtreffen.
    (en volgens mij is het toch zijn 2de)

  14. Zijn eerste is Dear Lover, zijn tweede is May Day.
    De cd die jij nu luistert is trouwens ook al weer een paar jaar oud?

  15. Tja, als het de 20e eeuw was geweest, wat het een schier onmogelijke opdracht geweest, want dan was ik toch weer bij die Anthology of American Folk Music begonnen -;) Ik lijk die Romeinse senator m.b.t. Carthago wel!
    Uit het latere tijdvak van de 20e eeuw had ik natuurlijk ook de beste bands uit de LA-scene van de jaren 80 genoemd: Daniel Amos, 77’s, The Choir and Adam Again. Goed, we houden op. We gaan naar de 21e eeuw. In willekeurige volgorde:

    – Daniel Amos, Mr. Buechner’s dream. Hun laatste reguliere cd, maar wat voor één: diep gelovige liedjes, met genoeg ruimte voor vragen en twijfels. En wat kan die Terry Taylor toch schitterende beeldende teksten schrijven. Daarnaast zit er ook genoeg cultuurkritiek in!

    – Sufjan Stevens, Seven Swans. Al eerder genoemd hier. Ik vind dit Sufjans mystieke album. Zo verstild, met een hoofdrol voor de banjo. En dat laatste liedje over de verheerlijking op de berg is weergaloos.

    – The Innocence Mission kan hier niet ontbreken. Het mag hun hele catalogus zijn, alhoewel een deel in de 20e eeuw uit kwam. Laten we eens gek doen en een album nemen dat ze in eigen beheer uitgaven: Christ is my Hope. Hierin hebben ze hymns en andere christelijke klassiekers naar eigen hand gezet. De opbrengst ging volledig naar een charitatief doel. Dat spreekt me ook aan.

    – Johnny Cash, My Mother’s hymnbook. Dit is één van zijn meest religieuze platen. Gewoon het hymnbook van je moeder pakken, gitaar erbij, Rick Rubin achter de knoppen en zingen maar. De teksten zijn behoorlijk Johannes de Heer-achtig, maar als ze over de stembanden van The man in Black gaan, dan geloof je ze…

    – Genoeg ingetogen muziek, tijd voor het hardere werk. Dat vind ik – zei de senator opnieuw 😉 – zacht gezegd ook een ondergeschoven kindje hier. Hier kan natuurlijk Stryper niet ontbreken: de godfathers van de gelovige Heavy Metal. Het meeste van hen kwam in de 20e eeuw uit, maar een paar jaar geleden maakten ze een glorieuze come-back met Murder by pride. Hier weer die lekkere riffs, die meerstemmige samenzang en die te duidelijke teksten. Maar goed, de eerste twee kenmerken maken genoeg goed.

    – As i lay dying, An ocean between us. Van deze christenen die de metal-core beoefenen zijn de teksten wat minder recht toe recht aan. Hun naam is al gebaseerd op een boek van Faulkner. En dan heb je bij mij al een streepje voor. Maar goed, de muziek is bruut en toch melodieus. Vooral in de auto op vol volume brengt dit mij in hogere sferen.

    – Extol, The Blueprint dives. Dit is nog extremere metal, door christenen gemaakt. Het is een mengeling van death en black metal (qua muziek dan) en tegelijk zitten er ook postcore en postrock elementen in en wordt er zelfs regelmatig gezongen (in tegenstelling tot hun eerdere platen die alleen maar geschreeuw en gegrunt bevatten). Tekstueel is het ook boeiend.

    – The Spirit that Guides Us kan dan ook niet ontbreken, want een beetje chauvenist ben ik ook wel. Deze screamo-core is on-Nederlands goed. Hun eerste plaat, The Sand and the Barrier bevat de wonderlijke mengeling van zang en ijselijk gescream. Op hun laatste schijf, Don’t shoot, let us burn, wordt de zang gecombineerd met grunts. Een concert van deze gasten is een belevenis, weet ik uit eigen ervaring: zeer energiek en recht in je face.
    Ze winden ook geen doekjes om hun levensovertuiging, zonder prekerig te worden.

    – Goed, genoeg hard spul. Terug naar The Welcome Wagon. Ik ben het helemaal met Peters beschrijving eens (zie hierboven). Ik wil alleen nog wijzen op het tekstboekje: zoetiger vind je ze niet, maar tegelijk is het ook vertederend.

    – Danielson, Ships. Deze vriend van Sufjan Stevens maakte met zijn zussen al weirde muziek onder de noemer van The Danielson Family en menig oudere cd van Sufjan zingen zij ook vol in de backings, maar Ships is zijn meesterwerk. Als een soort moderne Noach bezingt hij ondergang en redding, met zoveel humor en zoveel gelaagdheid in de muziek. Je moet wel van zijn snerpende stem houden…

    – David Bazan, Cursing the branches. Pedro the Lion was al een geweldig bandje. De voorman, David Bazan, ging solo en maakte een prachtplaat over zijn innerlijke strijd met God en het geloof. Hij rekent daarin af met zijn (evangelische) achtergrond, misschien wel met heel het geloof, maar tegelijk is hij ook zo eerlijk over zijn verslavingen en andere zwakheden, dat het voor mij inhoudelijk bepaalde Psalmen benadert.

    – Over the Rhine, Ohio. Ook van deze band kunnen we twee eeuwen in, maar deze dubbelcd is misschien wel hun magnum opus. Die stem, die muziek, die diep doordachte teksten. Alle liedjes zijn raak.

    – Om nog maar eens gek af te sluiten: Om maakte in de laatste jaren twee platen die in hun titels al erg religieus aandoen: Pilgrimage en God is good. De hoezen zijn pure iconen. De muziek bestaat uit lange drones (ala Sunn O))) en Earth) met daarop lange mantra’s van een soort vage religiositeit en mystiek. Ach, Paulus zou er op de Areopagus nog wel iets mee kunnen 😉

  16. Mooie verzameling Kees! Veel herkenning, alleen dat hardere werk is niet mijn ding. Om en Danielson ken ik niet. Zal het eens checken!

    • Om behoort trouwens ook tot het hardere segment, maar wel trager en bedachtzamer. Vgl. ook een band als Jesu.
      Dat het hardere werk niet je ding is, begrijp ik, maarre…. was niet hip-hop vroeger jouw ding? Sterker nog: schreef je zelfs geen recensies over deze muziekstijl in één of ander blaadje? Is deze liefde uitgedoofd?

  17. Ha, dat heb je goed! De hiphopliefde is zeker nog aanwezig, al draai ik het minder dan vroeger! Ik vind Mousique alleen niet echt de plek om hiphop te bespreken. Hoewel, ik zie dat we vandaag ook klassiek gaan… Maar ik draai eigenlijk vooral oudere hiphop. Old school baby! Hoewel ik Kanye West echt briljant vind. Maar zijn laatste cd vind ik in tekstueel opzicht vrij eh… twisted, zeg maar.

    • Nou, van mij mag je het hier bespreken hoor. Ik ben wel benieuwd. Ik vind die nieuwste van Kanye West muzikaal briljant (die samples bijvoorbeeld en die hoornpartijen), maar tekstueel wel erg gericht op de onderbuik…
      Op hetzelfde tripje in Leiden scoorde ik nog bij de Free Record de eerste twee van Jazzmatazz: het project van Guru betreffende een cross-over tussen jazz en hiphop (moet jou toch aanspreken). Beide cd’s voor twee en halve euro. Kijk, dan zijn nog eens leuke koopjes.
      Over cross-over en recent gesproken: ken je Blakroc? Die gasten van The Black Keys die met hun vette blueslicks een stel huidige hiphoppers begeleiden? Heel goed!

  18. Jazzmatazz: now we’re talking. Hoewel de eerste wel meteen de beste is gebleven. Verder is bijna alles wat Guru maakte erg goed, vooral met Gangstarr. Maar zoals je waarschijnlijk wel weet, Guru is niet meer onder ons. Blakroc ken ik niet, ben benieuwd! KanYe West vind ik dus erg goed; Common, Mos Def en Jay-Z ook en dan heb je het met de moderne rappers wel gehad. Maar vaak trek ik de teksten ook niet. Lecrae is een christelijke hiphopartiest die ik erg goed vind. Had ook wel in mijn lijstje gekund. Maar inmiddels komt bij mij de vraag naar boven: hoeveel muziek luister jij wel niet?

    • vrij veel… 😉

      Hoewel de christelijke hiphop behoudens DC Talk (ehmm) zo goed als aan mij voorbij gegaan is. Verder heb ik überhaupt niet zo veel hiphop hoor. Maar als zo’n Kanye West een 10 krijgt op Pitchfork en ook Gijsbert Kamer erg enthousiast is en niet te vergeten genoemde zoonlief het illegaal aan het downloaden is, word ik benieuwd. En ik vind het nogmaals een hele goede plaat. Dat begin van Runaway met die valse piano: magistraal.
      Maar verder ben ik toch meer van de gitaarbandjes, goede liedjeschrijvers en niet te vergeten de electronica en op z’n tijd harde muziek.
      Zo staat nu Fever Ray op mijn computer te spelen. Het is het soloproject van de zangeres van The Knife. Erg goed. Muzikaal behoorlijk electronisch met een ijselijke stem er bovenop. Maar net als Jägermeister hoeft koud geen probleem te zijn…

  19. DC Talk, tsja… Kanye West vind ik idd geniaal. De Mozart van de hiphop. The College Dropout blijft mijn favoriet. Je hebt wel een heel brede smaak moet ik zeggen. Hoe houd je het allemaal bij?

    • Ik houd van de breedte, niet alleen wat de muziek aangaat, maar ook qua films, literatuur, beeldende kunst en de theologie niet te vergeten 😉
      Goed, laten we ons even tot de muziek beperken. Ik houd het een beetje bij door goede sites internet te checken, diverse bladen te lezen en contacten met muzikale vrienden als Wim Boluijt.

  20. Maar waar haal je de TIJD vandaan??? Om je naast muziek ook nog eens met al die andere dingen bezig te houden.
    Schrijft Wim Boluijt ook nog recensies trouwens?

    • Kwestie van een beetje multi-tasken, om maar eens een lelijk modern woord te gebruiken…
      Muziek is wel altijd om me heen, in mijn studeerkamer, in de huiskamer, in de keuken, in de auto. Zo heb ik in ieder geval veel tijd om muziek te luisteren.
      Films kijk ik met vlagen, en meestal thuis. Ik heb nog bergen dvd’s, die ik moet zien. Helaas hebben mijn vrouw en ik een behoorlijk smaakverschil in deze! Vanavond met het hele gezin Slumdog Millionaire (eindelijk….). De soundtrack is trouwens ook vet. Dat woord past hier wel, want het is een soort ‘wereldtechno’.
      Musea en theater kom ik helaas veel te weinig. Dat was in mijn studententijd anders.
      En lezen doe ik voor mijn werk al veel en ook veel in bed… Een beetje slaapprobleem heeft ook z’n voordelen… 😉

      • o ja, Wim Boluijt schrijft geen recensies meer, hetgeen ik zeer betreur, want hij had een geheel unieke stijl. Maar ik heb weleens de stapels zien liggen die iedere week bij hem binnenkwamen ter recensie; dat was echt niet leuk meer. Ik bedoel: ik heb ook behoorlijke stapels liggen, maar ik hóef er niet over te schrijven. Dat vind ik wel zo prettig.

  21. En je vrouw en kinderen trekken je muzieksmaak wel, in de keuken, de auto, etc? Da’s hier wel eens anders.
    Slumdog Millionaire is trouwens fantastisch. En de soundtrack inderdaad ook. Vet is het goede woord. Eén van de beste cd’s van de afgelopen jaren vind ik dat.
    Jammer dat Boluijt niet meer schrijft. Veel bladen zijn volgens mij inmiddels ook ter ziele gegaan. Ook door de opkomst van blogs als deze…

    • Ze trekken mijn smaak binnen een bepaalde bandbreedte… Alles wat daar buiten valt, draai ik in afzondering. Maar dat is vaak genoeg: zowel in keuken, studeerkamer als auto. En we hebben ook nog altijd de koptelefoon…, hoewel deze de beats van KanYe West niet aankon. De membramen scheurden er bijna uit.
      En wat de bladen betreft: in Engeland hebben ze er nog genoeg, zoals Uncut en Mojo. Zo nu en dan een nummertje en je bent ook weer aardig op de hoogte van hypes en historie! Internet is leuk, maar door zo’n dik poptijdschrift bladeren is nog leuker.

  22. Klopt. Lust for Life vind ik zelf wel een leuk blad. Maar Oor of Rollling Stone lees ik eigenlijk nooit meer sinds de opkomst van allerlei muzieksites. Die popencyclopedie van Oor check dan wel weer ieder jaar, via de bibliotheek. Da’s genieten!

    Jij schreef over Daniel Amos en Mr Buechner’s Dream. Is zeker nog maar moeilijk te verkrijgen? Bijzondere titel. Refereert waarschijnlijk aan Frederick Buechner?

  23. Buechner’s Dream is nog steeds (of weer) on-topic… Voor de rest dwalen we idd een beetje af ja. Maar ach, what the heck?

    • Ben ik weer… Is Peter soms de beheerder van deze blog? Goed dat hij een beetje streng is. Lijkt wel op onze koster…
      Terug naar de religieuze lijst. Buechner’s dream verwijst inderdaad naar de schrijver Frederick Buechner. In een tweetal kleine liedjes komt hij rond het haardvuur samen met meer van Terry Taylors favorieten: te weten Chesterton, Flannery O’ Connor, Charles Williams, Lewis Carroll, T.S. Elliot, Dorothy Sayers e.a. Schitterende liedjes. Je kunt de plaat (dubbelcd) gewoon op hun website krijgen (www.danielamos.com). Prijs incl. verzendkosten valt erg mee. Alleen kun je er soms wel lang op wachten, is mijn ervaring. Verder zou Amazon je ook best kunnen helpen, schat ik in.

  24. 😉

    jullie doen maar hoor, als je er maar niet op rekent dat iedereen al die comments gaat lezen. het is hier geen stijl niet…

    peTer

  25. @ PeTer: Ach, zolang mousique een vrijplaats is om over muziek te ouwehoeren is het goed toch?

    @ Kees: ja, via Amazon lukt wel, maar ik ben altijd een beetje huiverig voor die transporten en hou niet van betalen met de cc. Als je pech hebt moet je trouwens ook nog invoerbelasting betalen.
    Maar ’t klinkt wel heel aantrekkelijk die cd!

    • @Peter: Dank voor je clementie. Maar de verwijzing naar Geen Stijl begrijp ik nu weer niet. Wij bezigen toch beschaafde taal en inhoud?
      @Daniel: Mijn halve cd-kast is intussen met cc betaald, zonder problemen trouwens. En die cd is echt de moeite waard. Zou ik direct de re-release van Darn Floor Big Bite bij doen, hun absolute meesterwerk!

  26. Oké dan!
    Ik heb trouwens 2 boeken gelezen van Buechner en vond ze allebei zeer de moeite waard.

  27. ik houd er maar mee op, iedere keer als ik iets zeg wordt de lijst met comments bij dit artikel weer een stuk langer. straks is het nog het meest gelezen artikel ooit op Mousique! (meest gelezen door 3 personen)…

    trek je maar niet teveel aan van mij, hoor, ik bedoel het allemaal niet zo serieus.

    groet,

    peTer

  28. @Kees
    aangezien je al zo lang en zo veel goede muziek luistert, kun je het mousique team mss een keer uitnodigen voor een muziekluisteravond?
    Ik zelf ben iig erg benieuwd naar je muziek en boeken verzameling.

    • Ben ik weer 😉
      Intussen met vrouw- en dochterlief Slumdog Millionaire bekeken. Lag namelijk vorige week voor een schamele vijf euro bij de Aldi (tja, een koopjesjager ben ik ook). Conclusie: het is de vijf euri’s driedubbel waard!
      Nogmaals: ook een zeer goede soundtrack.
      Over dat avondje muziek luisteren: we kunnen er ook een weekend van maken, want op een avond wordt het lastig met de verzameling van ondergetekende.
      Maar ja, als ik dan Johan Derksens cd-kast in de kerstOor zie staan, valt het wel weer mee. Ach, alles is relatief!

      • Nog even on topic: ik vergat in mijn lijstje de geluiden van weleer van at the close of every day te noemen. Deze nederlandstalige cd, uitgegeven als heus liedboek, is me zeer lief: teksten zijn soms bijna tale Kanaäns, maar dan wel in de goede zin des woords. En het laatste liedje ‘ik weet’ mag op mijn begrafenis gezongen worden (of was dit niet ooit een ander topic? 😉 )

Reacties zijn gesloten.