Recensie: Ben Weaver – Mirepoix and Smoke

Toen ik voor het eerst kennis maakte met Ben Weaver klonk hij als een uitgewoonde veertiger die in Texas ergens in de bossen woonde, waar hij zelf zijn sterke drank brouwde. Tussen door bromde hij zijn liedjes, storytelling vol scherpe observaties, begeleid op zijn gitaar of banjo. Dat was mijn kennismaking met de geniale plaat Stories Under Nails (2004). Het bleek dus om een begin twintiger te gaan, die het op een of andere manier wel klaar speelde in zijn stem een heel leven door te laten klinken. En naast dat leven een hele amerikaanse traditie van schurende, ongemakkelijke folk over God, love and murder. Voor hem was die plaat echter geen eindpunt en hij bleef schaven aan zijn geluid, ging electronica toevoegen en creeerde een nieuw geluid op de platen Paper Sky (2007) en Ax in the Oak (2008) . Alhoewel, zijn karakteristieke stemgeluid was moeilijk te missen.

Zijn nieuwe plaat heet Mirepoix and Smoke en is weer op ouderwetse storytelling leest geschoeid. Hij is niet terug gekeerd naar zijn oude smerige geluid, maar de electronica heeft hij achter zich gelaten. Het is een soort nette versie van zijn oude holbewoners sound. En die bevalt goed. Mooie liedjes, intens, mooie samenzang met een schone vrouwenstem. Liefhebbers van Mark Lanegan en Isobel Campbell zullen het zeker kunnen waarderen, het spreekt mij zelfs nog meer aan. Het spaarzame gebruik van de banjo in de soms kale liedjes doet me af en toe aan Matt Bauer denken. Zoals je hoort zijn dat niet de minste namen en ik kan deze plaat dan ook van harte aanbevelen.

Hij toert op dit moment door Nederland, samen met Dolorean. Gaat dat zien!

Beoordeling 7,5/10

Advertenties

Een gedachte over “Recensie: Ben Weaver – Mirepoix and Smoke

Reacties zijn gesloten.