Teleurstellende helden: Smashing Pumpkins

Ik refereerde onlangs nog even aan de Pumpkins; bij nader inzien vind ik dat ze eigenlijk niet mogen ontbreken in de rubriek `teleurstellende helden’. Na Gish (een nog wat obsucre hardrockplaat) braken Billy Corgan en co door met het mysterieuze en betoverende Siamese Dream. De jaren 90 werden wat mij betreft door een paar bands beheerst, waarbij de Pumpkins in mijn lijstjes met stip op 1 kwamen. Na Siamese Dream kwam een meesterlijke dubbel-cd, Mellon Collie & The Infinite Sadness, en de faam van de Pumpkins leek daarmee definitief gevestigd.

Helaas is het daarna nooit meer goede gekomen met de Godfathers van de alternatieve goth-rock. Adore, hun vierde album, was nog aardig, hoewel al niet heel erg bijzonder meer. Alles daarna is eigenlijk stuurloze rotzooi (om het maar eens oneerbiedig te zeggen). Machina was een draak van een plaat; gelukkig bleef het daarna 6 jaar stil, waarop de band in 2007 met Zeitgeist een comeback probeerde te maken. Hoewel beter dan Machina was dit het ook niet. Misschien mede door de vele wisselingen in de band (vandaag de dag is zanger Corgan nog de enige die over is van het begin), maar de Pumpkins bereikten gewoon niet meer hun oude niveau.

Sinds vorig jaar is Corgan met zijn nieuwe band bezig met een megalomaan project: Teargarden by Kaleidyscope. Het ligt in de bedoeling om over een periode van 7 jaar maar liefst 44 (!) losse tracks de wereld in te slingeren (de nummers zijn steeds voor korte tijd gratis te downloaden van de site. Tussendoor worden met enige regelmaat luxe ep-edities uitgebracht waarop steeds een paar van die tracks gebundeld zijn. Dat alles rondom de thematiek van de Tarot-kaarten. Inmiddels zijn er al 2×4 tracks uitgebracht (+ 2 bonustracks bij de ep-tjes) en wat ik er tot nu toe van gehoord heb is wederom niet erg hoopgevend. Weliswaar zijn de nummers beter dan wat Corgan in jaren heeft geproduceerd (wellicht komt de korte spanningsboog van het one-track-a-time zijn creativiteit ten goede), maar het brengt mij er niet toe de Pumpkins weer in mijn armen te sluiten.

Ook solo hebben de (ex-)Pumpkins niet veel voor elkaar gekregen. Kortom: teleurstellende helden. Ze hadden er beter halverwege de jaren `90 mee op kunnen houden.

3 gedachtes over “Teleurstellende helden: Smashing Pumpkins

  1. ja, zeker mee eens. Billy Corgan heeft ook nog een soloplaat gemaakt waar niet echt over naar huis is te schrijven. Alhoewel ik zijn Zwan project wel kon waarderen.
    Ik moet wel zeggen dat het helden deel ook wel benadrukt moet worden. Ze hebben tenslotte wel 4 geniale platen gemaakt. En ik vind Adore ook wel erg goed. Met Blank Page…
    Hij is gewoon te lang doorgegaan. Maar misschien gaat deze hele rubriek daar wel over.

    • het heeft ook veel met verwachtingen te maken die niet uitkomen. als je het nieuwe materiaal van de Pumkins hoort dan is er artistiek gezien niets mis mee, het zijn op zich goede songs, maar het heeft volstrekt geen urgentie, en dat was nu juist wat me zo aansprak bij de Pumpkins.

  2. Pingback: nieuwe releases juli 2012 « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.