(Teleurstellende) helden: Isolation Years

Toen ik de serie teleurstellende helden begon, moest ik ook meteen denken aan de Zweedse band Isolation Years. Ze hebben namelijk een geniale debuutplaat gemaakt, Inland Traveller, die daarna niet meer overtroffen is. Die plaat uit 2001 draai ik nog steeds regelmatig. Ik heb drie van hun vier cd’s en ik had het beeld in mijn hoofd dat het vanaf de eerste plaat een aflopende zaak is geworden. Als voorbereiding op dit artikel ben ik hun platen weer gaan draaien. Dat bevestigde mij echter niet in het beeld dat ik had. Sterker nog, hun platen zitten al twee weken in de cd speler en lijken er niet echt uit te verdwijnen. Ik heb zelfs de enige cd die ik nog niet had, alsnog besteld.

Isolation Years is een Zweedse band rondom Jakob Nystrom en Jakob Mostrom (dit is geen grap). Opvallend is de verslavend mooie stem van Jakob Nystrom, de losse manier van musiceren, de catchy melodieen, de fascinerende teksten. De muziek neigt regelmatig naar amerikaanse folk, mede door de samenzang en het instrumentengebruik. Toch blijft het iets Scandinavisch houden. De teksten gaan vaak over relaties tussen geliefden, over eenzaamheid en opvallend vaak over God. Het lijkt erop dat Jakob Nystrom, die de meeste liedjes en teksten voor zijn rekening neemt, in een kerkelijke omgeving is opgegegroeid. Zijn teksten zijn doorweven van kerkelijke thema’s en symbolen. Die gebruikt hij als metaforen voor het leven en de liefde. Maar het lijkt er ook op dat hij niet helemaal weet wat hij met zijn christelijke opvoeding aanmoet. Dat leidt soms tot fel afzetten tegen wanpraktijken in de kerk en de religie, soms tot bijzonder kwetsbare liedjes over hoop en een nieuw begin. Maar zelfs die hoop lijkt iets ironisch te hebben. Of toch weer niet. Moeilijk…

Voorbeelden: Uit ‘Light the torch’ van Inland Traveller:

No one knows what time or year it is today/ can i hold you by the hand/ my eyes are blind and so is my mind/ light the torch/ show the way/ sing the song/ it feels so safe

Uit ‘Three minute convert’ van It’s Golden:

oh lord i’ve seen the blues/ it’s not major but it’s true/ and you’ve got your songs/ to fill my room/ now fill me up too

Regelmatig is het niet duidelijk of de teksten nu een (bijna naief) verlangen verwoorden of dat ze ironisch zijn. Dat vind ik ook een kracht van de teksten. Ben je in een positieve bui en verlang je op een naieve manier naar het goede? Dan kun je hun teksten van harte meezingen. Voel je de ironie van alles, dan kun je dezelfde teksten ook van harte meezingen. Apart…

Isolation Years heeft vanaf 1999 tot 2007 bestaan en heeft in die tijd vier platen afgeleverd. Ten eerste hun fenomenale debuut Inland Traveller. Een album vol wonderschone liedjes met mooie teksten. Het album klinkt los en geinspireerd.  Favorieten: Cold Morning in Minusinsk en Light the Torch.

Hun tweede plaat It’s Golden klinkt wat strakker en minder los. Het zijn stuk voor stuk sterke nummers en Jakob Nystroms stem klinkt ongelooflijk, mede door de wat kale mix. Favorieten: Let’s step aside en Say oh say. In het nummer preacher/songwriter vergelijkt Nystrom dominees en songwriters. Allebei krijgen ze het verwijt dat ze op makkleijk effectbejag uit zijn door de makkelijke weg naar het hart te zoeken. Dominees door te preken over hel en verdoemenis, songwriters door makkelijke liedjes te schrijven over liefde.

Hun derde album Cover the Distance is hun meest poppy en geproduceerde plaat. Dit vind ik tevens hun minste, iets waar ze het zelf ook mee eens lijken te zijn, want met hun vierde plaat Sign Sign slaan ze een andere weg in. Sign Sign is het resultaat van een spontane opnamesessie waarbij alle songs er in een take opstonden. Die losheid is inderdaad goed terug te horen. Het is echt een rijk album geworden, om even een fout woord te gebruiken. De liedjes klinken los en spontaan, maar gaan tegelijkertijd niet vervelen, zelfs niet na vele draaibeurten. Favorieten: Albino Child (Jesus was an albinochild /dressed in white to conquer death) en That’s all there is.

Hoewel dit dus een artikel in de serie teleurstellende helden moest worden, kan ik nu niet anders dan het teleurstellende weglaten. Wat een helden! Het enige teleurstellende is dat ze niet meer bestaan. Komt dat luistert!

Advertisements

2 gedachtes over “(Teleurstellende) helden: Isolation Years

  1. hoewel ik een liefhebber ben van scandinavische muziek ken ik deze band helemaal niet. leuk dat je ze onder de aandacht brengt, ik zal ze eens diggen…

Reacties zijn gesloten.