dubbelrecensie: Iron & Wine – kiss each other clean

I was walking far from home
Where the names were not burned along the wall
Saw a building, high as heaven
But the door was so small, door was so small

Vandaag eens iets nieuws: een dubbelrecensie. David en Peter zijn beiden op hun eigen manier enthousiast over de nieuwe cd van Iron & Wine. Hieronder eerst de bijdrage van Peter, gevolgd door die van David.

recensie door Peter: ` waarschuwing: zeer verslavend’

Sam Beam (aka Iron & Wine) blijft zichzelf vernieuwen. Vanaf het begin ben ik groot fan van de akoestische neo-folk van de Texaan. Met The Shepherd’s Dog (2007) sloeg hij al voorzichtig nieuwe wegen in, op het nieuwe album, Kiss Each Other Clean, rekt hij de grenzen van zijn kunnen verder op.

Het is een bijzonder veelzijdig en rijk album, met allerlei invloeden, waarvan de 70’s sound het meest markante is. Wie dan meteen afhaakt (nee he, nog meer 70’s…) brenge iets meer geduld op; Sam Beam zou Iron & Wine niet zijn als hij dit op geheel eigen wijze tot een prachtig geheel weet te maken. Ik heb de tracks (digitaal) nu een aantal maal beluisterd en was niet meteen verkocht (het is een echt groeialbum), maar inmiddels ben ik er helemaal lyrisch over. Ik heb de cd meteen besteld, dus wacht met spanning af om hem ook fysiek in mijn handen te kunnen nemen en het juweeltje eigenhandig in mijn cd-speler te kunnen leggen.

Opener Walking Far From Home trekt gelijk een flink aantal registers open. Iron & Wine met een funky touch! De wat cryptische tekst van Beam verhaalt van een panoramische reis (…a car crash in the country, where the prayers run like weeds along the road…), op zijn stem een lichte distortion wat een beetje vervreemdend werkt. Op de tweede track Me And Lazarus komt de funk echt lekker los, en voegt de sax daar precies de juiste sfeer aan toe. Ondertussen realiseer ik me dat Sam’s zang af en toe echt anders klinkt dan ik gewend ben. Het lijkt of hij door de ontwikkeling in de muziek ook nieuwe vocale wegen ontdekt. Dit is trouwens een heerlijk nummer, dat helaas al na 3 minuten is afgelopen.

Tree By The River gaat over een verloren liefde waar nostalgisch en zonder wrok op teruggekeken wordt. Het is (in het I&W spectrum) een wat traditioneler nummer, een mooi rustpunt.
Monkeys Uptown swingt weer lekker de pan uit. Opvallend zijn ook de rauwe gitaardrones en vette synthesizers die geregeld de boel verstoren, maar niet hinderlijk, het past allemaal goed in het geheel. De meesterhand van Beam blijkt dan ook weer uit hoe hij het klaarspeelt om al die invloeden te verwerken en toch een constistente plaat te maken en zijn eigen feel te behouden. Je snapt niet waarom zo’n man niet een wat breder publiek bereikt.

Half Moon zal niet mijn favoriete track worden, met de wat lijzige zang en naar lullig neigende koortjes. Het nummer sleept zich m.i. ook wat voort.
In Rabbit Will Run opnieuw een wat vervormde stem van Beam (ook al in het eerste nummer), verder een lekker nummer met vibrafoon en vuig gitaarwerk. Godless Brother In Love is opnieuw een rustpunt, een prachtig gezongen liedje, met minimale (en toch weer subtiel gelaagde) begeleiding, gebaseerd op akoestisch gitaaar.

Dan de laatste drie tracks:
Big Burned Hand swingt weer de pan uit; de sax valt meteen met de deur in huis, samen met een heerlijk funkende bas. Het klinkt als een jazzy jamsesssie, en de stem van Beam opnieuw lekker ruig gemixt met wat distortion. Bij Glad Man Singing waan ik me helemaal terug in de 70er jaren, hier vind ik de synthesizertapijten wat overdone, hoewel die gitaargroove wel weer heerlijk is. Ik herken Sam’s stem nauwelijks terug. Afsluiter Your Fake Name Is Good Enough For Me wordt gebruikt als excuus om er nog even lekker op los te freaken, maar met zijn 7 minuten is het een heerlijk en soulfull nummer met verschillende wendingen.

En dan is het stil. En dan zet je de cd opnieuw op. En dan weer, en dan nog eens. Net zolang tot je er genoeg van krijgt. Maar je krijgt er geen genoeg van. In plaats daarvan wordt je verslaafd aan die heerlijke muziek. Alle andere cd’s die je hebt, hoe mooi ook, vergeet je; je draait alleen nog deze ene, want daar zit alles in, alles wat je nodig hebt, alles wat je verwacht van muziek, alles om een leven mee te vullen.

Sorry, ik draaf door. Ik stop hier, check het zelf maar en ontdek dat ik gelijk heb…

———————————————————————————————————-

recensie door David: `een schoolvoorbeeld van groeimuziek’

Gekocht op een vrijdagmiddag en daarna uren geluisterd in de auto. Voor mij de ideale manier om kennis te maken met nieuwe muziek. Maar pas thuis voor de speakers voor het eerst de geluidsdiepte gehoord van deze plaat.

Eerlijk gezegd heb ik de cd op de gok gekocht op basis van de vorige cd’s. Mijn eerste reactie was er dan ook eentje met een lichte teleurstelling. Er was geen directe klik met de muziek. Bij de eerste draairondes bleek deze cd niet zo toegankelijk als verwacht. Nu, twee draaiweken verder: een schoolvoorbeeld van groeimuziek.

Sam Beam heeft niet op blinde routine zijn schijfje gevuld! De basisingrediënten zijn natuurlijk wel aanwezig: mooie melodielijnen gezongen door mooie stemmen, heerlijk funky ritmes en een veelheid aan goed bespeelde instrumenten. Maar dat niet alleen… het geheel wordt versiert, verdiept en verbreed met stemdistortion, bliebjes, muzikale laagjes, electronische geluidjes en een onmiskenbare zweem van seventies.

Ik ben ervan overtuigd dat hij geen liedjes heeft geschreven, maar kunstwerkjes. Hoe meer je luistert, hoe meer je ontdekt. De tekst van de meeste nummers blijft (voor mij) overigens wel compleet onbegrijpelijk. Het mooie daaraan is dan weer dat je eindeloos kan fantaseren over de betekenis. Dat dit misschien ook wel de bedoeling is zie ik in het boekje bij de cd. Alle teksten van de nummers zijn namelijk zonder onderbreking achter elkaar gezet. Nummers lopen in elkaar over en de titel van een nummer is gewoon een frase ergens uit de songtekst. Dat maakt deze cd eigenlijk tot één grote songtekst.

En dan is natuurlijk de vraag, wat vind ik er van? Voor het grootste deel ronduit geniaal en heerlijk. De muziek groeit in je oor en blijft daar zitten. Hoe vaak ik de cd de afgelopen week al geluisterd heb weet ik niet, maar ik blijf ’m draaien en ik krijg er geen genoeg van. Elke keer ontdek je weer een geluidje dat je nog niet had gehoord; een gitaartje, piepje, meerstemmig koortje of marimba-achtig riedeltje. Soms, ja heel soms vind ik het teveel gefriemel, teveel geïmproviseer. Eerlijk is eerlijk, nummer 10 moet je niet opzetten in een kamer vol drukke kinderen, dan krijg je helemaal de zenuwen! Soms zelfs zonder de kinderen.

Maar ach, niet getreurd, begin ik gewoon weer bij 1 …

tracklist:

1 Walking Far from Home (4:46)
2 Me and Lazarus (3:02)
3 Tree by the River (3:56)
4 Monkeys Uptown (3:47)
5 Half Moon (3:15)
6 Rabbit Will Run (5:31)
7 Godless Brother in Love (3:50)
8 Big Burned Hand (4:13)
9 Glad Man Singing (4:39)
10 Your Fake Name Is Good Enough for Me (7:00)

Advertisements

6 gedachtes over “dubbelrecensie: Iron & Wine – kiss each other clean

  1. Mooie recensies mannen! Zelf wacht ik ook nog op mijn fysieke exemplaar. Tot die tijd doe ik het me de Luisterpaal-versie. Als ik de muziek in topkwaliteit heb (en op z’n minst ook een keer op de koptelefoon heb beluisterd, want dat lijkt me een extra ervaring), reageer ik nog wel.
    Extra pluspunt is trouwens de prachthoes! Doet me denken aan de lagere school en linoleum snijden (die geur!); alleen kreeg ik er dan niet zoiets uit…;-)
    Vanwege die hoes zou ik het album al in vinyl-uitvoering moeten hebben, maar ja: dat neemt zoveel ruimte in… Bovendien staat mijn platenspeler op zolder!

      • Tja, dan ken je mijn kast niet… Die staat al boordevol. En ik ben wel een type, die z’n apparatuur graag achter gesloten deuren heeft. Dit weer in het kader van de algehele inrichting van de huiskamer en de mening van de andere huisgenoten niet te vergeten.
        Bovendien vind ik vinyl toch te kwetsbaar, qua geluid zeg maar. En over de ruimte had ik het al gehad.
        Dus het wordt een compact (!) disc….

  2. leuk jongens, zo’n dubbelrecensie. Goed ook om te horen dat het een groeiplaat is. Ik was nl niet meteen enthousiast. Terwijl ik wel al zijn oudere werk heb.
    Ik ben benieuwd…

  3. Pingback: Jaarlijstjes 2011 « mousique

  4. Pingback: recensie: Iron & Wine – ghost on ghost | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.