recensie: Aaron Neville – I Know I’ve Been Changed

Mijn grote liefde voor soul, r&b en gospelmuziek komt niet zo uit de verf op dit blog, dat vooral het spectrum van singer-songwriter, folk, indie, americana, emo, lo-fi en aanverwante stijlen beslaat. Maar zo af en toe moet een soulrecensie kunnen, vind ik. Veel liefhebbers van bovenstaande genres zullen een goede, autenthieke soulplaat kunnen waarderen. Ik denk bijvoorbeeld aan recent werk van wijlen Solomon Burke, of Sharon Jones & the Dap Kings. En, wie weet, ook wel de New Orleans soul en funk van de Neville Brothers. Ik vind dat deze broers geweldige platen hebben gemaakt, met het door Daniel Lanois geproduceerde Yellow Moon als één van de hoogtepunten. De (zowel qua fysiek als qua succes) grootste Neville-telg, is Aaron (wellicht bekend van hits als I Don’t Know Much; Tell It Like It Is). Aaron heeft een stem die je uit duizenden herkent. Het moet een verrassing zijn wanneer je hem voor het eerst ziet – en dan hoort zingen. Zo’n enorme klankkast en dan zo’n hoge falsetstem. Sommigen noemen het ‘kwikzilverachtig’, anderen vinden het gekweel, maar in de samenzang met zijn broers valt die stem precies op zijn plek. Van zijn solowerk ben ik meestal wat minder gecharmeerd. Dikwijls is het te zoet, te glad geproduceerd, te overdone. Gewoon, een tikje té. Met zijn recente album The Soul Classics leek Aaron echter voor een iets meer sobere aanpak te kiezen. Ik vind het een goede cd, met mooie interpretaties van, inderdaad, echte soulklassiekers. Die lijn zet Aaron (69 jaar inmiddels!) door op zijn nieuwste cd I Know I’ve Been Changed, een verzameling gospels, hymns en spirituals. Aaron zingt dat hij veranderd is (er wordt op internet gesuggereerd dat dat te maken heeft met de orkaan Katrina), maar hij maakt ook werkelijk andere muziek. Sommige lezers van dit blog zullen dit nog steeds niet trekken, maar ik vind I Know I’ve Been Changed een prachtig en bezield album. De zang is voor Aaron’s doen ingetogen; de muzikale begeleiding is strak maar warm en rootsy en dat komt waarschijnlijk ook door de meesterhand van producer Joe Henry (die onder meer de al eerder genoemde Solomon Burke produceerde) en pianist Allan Toussaint, die beiden een dikke vinger in de pap hebben op dit album. OK, het is niet zo rauw en oorspronkelijk als bijvoorbeeld The Blind Boys of Alabama (die hier ook nog wel eens recensie zullen krijgen), maar wat je er ook van vindt, Aaron Neville is een levende soullegende, die zingt met een onnavolgbare timing en frasering en die met I Know I’ve Been Changed wat mij betreft één van zijn beste solocd’s aflevert.

5 gedachtes over “recensie: Aaron Neville – I Know I’ve Been Changed

  1. Ha, heerlijk, weer eens wat opbeurende, positieve muziek. Vond het de laatste tijd toch wat depri allemaal hier. Tnx!

    • Tuurlijk kan ik goede soul waarderen: Solomon Burke, Marvin Gaye, Otis Redding, Stevie Wonder, Aretha Franklin, maar ook recenter werk. Hoewel ik daar niet zo in thuis ben. Als het maar niet zo aalglad wordt…
      Een mooie crossover tussen deze genres vind ik trouwens Ben Harper. Zijn eerste album Welcome to the Cruel World koester ik, maar ook zijn latere albums bevatten altijd wel een paar pareltjes. Zijn samenwerking met The Blind Boys of Alabama is ook prachtig.
      Yellow Moon van The Neville Brothers is inderdaad geweldig. Die beetje duistere produktie van Daniel Lanois – veel galm en echo – combineert geweldig met die gevarieerde zang van deze broertjes. De covers die op dit album staan zijn bijna nog mooier dan het origineel. Aaron Neville zingt trouwens ook een hele mooie versie van Amazing Grace op Daniel Lanois’ eerste solo-album.
      En o ja, Wouter: liedjes in mineur grijpen mij over het algemeen meer bij de kladden dan van die vrolijke niemendalletjes. Of bedoel je iets anders?

  2. ook ik ben niet zo thuis in de soul en r&b wereld. de meeste hedendaagse wannabe-soulbrothers en -sisters mijdt ik als de pest omdat ik bang ben dat ik er onvruchtbaar van wordt… oudere soul kan ik dan weer wel erg waarderen, vooral op de dansvloer. als ik zelf eens ergens plaatjes draai (wat tegenwoordig niet zo vaak meer voorkomt) dan grijp ik ook vaak terug op oude soul en funk; dat heeft gewoon sfeer en je kunt niet stil blijven zitten.

    het probleem met veel hedendaagse r&b artiesten is dat ze hun stem zo verschrikkelijk overspannen gebruiken, ik wordt er helemaal gek van. soul heeft wat mij betreft heel weinig met kleur of muziekstijl te maken, het is een gevoel wat uit je tenen moet komen. dat mis ik bij veel van die artiesten. er zijn goede uitzonderingen; ik ben bv zelf heel erg gecharmeerd van Erykah Badu en zo zijn er nog wel een paar. maar ik moet er wel voor in de stemming zijn.

  3. @ Kees: Kijk, now we’re talking. Die versie van Aaron Neville van Amazing Grace op ‘Acadie’ is idd prachtig. Ook zijn bijdrage aan ‘The Maker’ op datzelfde album vind ik weergaloos. Ben Harper vind ik ook goed; zijn samenwerking met The Blind Boys idd geweldig.

    @ PeTer: als je Erykah Badu kunt waarderen, kun je misschien ook Ledisi, Jill Scott, Macy Gray of India Arie waarderen. Allemaal moderne r&b of ‘nu soul’. Bij de radio6 Luisterpaal komen soms ook parteltjes voorbij, ook in crossover genres. Alicia Keys vind ik ook erg goed. Beyonce dan weer wat minder. Sharon Jones & The Dap Kings zijn ook erg goed, soul van de oude stempel. En Al Green en Stevie Wonder maken ook nog steeds puike cd’s.

    @ Wouter: tnx!

  4. @Kees: ik bedoel meer de singer-songwriter en indie-platen. Veel zijn hier bijvoorbeeld lyrisch over Damien Jurado, maar het lukt mij niet een plaat van hem af te luisteren. Sorry broeders 😉

    Gelukkig heb ik hier ook hele mooie namen vandaan gehaald dus blijf hier terugkeren.

    @allen: stevige funk met een christelijke boodschap: probeer eens Kirk Franklin!
    En meer jazz: Kirk Whalum.

Reacties zijn gesloten.