Recensie: Dolorean – The Unfazed

Dolorean is een band rondom de zanger gitarist Al James. Met hun eerste twee platen Not Exotic en Violence in the Snowy Fields maakten ze erg veel indruk. De typische luie zang, de teksten die doordrenkt zijn met verwijzingen naar de dood en naar religie, de intens mooie liedjes, hebben er al snel voor gezorgd dat Dolorean een goede naam opbouwde bij de liefhebbers van indie folk. Ze hebben af en toe ook opgetreden als achtergrondband voor Damien Jurado en in die hoek kun je het geluid van de band ook wel een beetje zoeken.

Toch heeft Dolorean een typisch eigen geluid, een geluid wat meteen herkenbaar is. Een geluid en sfeer die ervoor zorgt dat ik nog steeds de eerste twee platen van Dolorean regelmatig opzet. Na deze platen bleef het redelijk stil rond de band, die in 2007 nog wel de cd You can’t win uitbracht, maar er niet zoveel publiciteit meer mee kreeg. Nu is er plotseling The Unfazed.

Plotseling voor ons, want volgens de bandwebsite is het album het resulaat geweest van een lang proces van schrijven, weggooien, opnieuw schrijven, opnemen, etc, etc. Zoals ze zeggen: patience pays off. Dat blijkt hier ook weer eens. The Unfazed is van een zelfde hoge kwaliteit als de eerdere platen en in die zin is er weinig nieuws onder de zon bij deze band. Maar bij Dolorean is zo’n constatering geen teleurstelling. Ken je Dolorean nog niet, dan kun je met deze plaat mooi instappen en heb je een album voor je met tien mooie liedjes. Ken je Dolorean al wel, dan weet je wat je aan ze hebt. Bij mij zit hij de komende tijd in ieder geval in de cd speler.

The Unfazed is nu te beluisteren op de luisterpaal: http://3voor12.vpro.nl/speler/luisterpaal/44349663#luisterpaal.44349663

Begin februari spelen ze in Nederland, met ouwe brombeer Ben Weaver in het voorprogramma. Komt dat zien!

Beoordeling 7,5/10

Advertisements

7 gedachtes over “Recensie: Dolorean – The Unfazed

  1. Zeker weer een mooi album van Doleran (niet te verwarren met Delorean, één of ander derde rangs electrobandje). Ik zou zelf nog een half puntje extra geven, maar een 9 krijgt toch echt hun tweede schijf: Violence in the snowy fields. Die titel geeft al prachtig weer hoe ongemakkelijke de teksten schuren tegen de mooie melancholische muziek. Wonderschone combinatie!

    • and in the end, St John said, all things shall be revealed. Like violence, like violence in the snowy fields…
      Idd een erg mooie plaat, ik blijf ‘m ook na een paar jaar nog steeds draaien.

  2. Heerlijk om met zoveel nieuwe muziek kennis te maken! Dank weer voor de recensie. Heb ‘m beluisterd maar het kon mij nog niet pakken. Wel mooi, maar ik vond het wat traag allemaal. Misschien gewoon mijn dag niet. Je recensie van Phosphorescent vandaag ook gelezen en geluisterd. Die viel wel meteen op z’n plek.

  3. Dit is weer een ouderwets mooie cd van Dolorean. Begin februari trouwens in NL te zien!
    Bij de oude platen vond ik er vaak 3 a 4 écht goede songs op staan en kabbelde de rest mij te doelloos rond, dat is op deze plaat anders, fijn cd’tje!

  4. Heb inmiddels Violence in the Snowy Fields aangeschaft. Mooi. Alleen de titel al is het kopen waard 🙂

Reacties zijn gesloten.