Recensie: The Last Hurrah by Beaver Nelson

Deze ‘oude’ cd uit 1998 kreeg ik in mijn handen gedrukt door een vriend die zijn kast opruimde en een overload aan singer-songwriter muziek had (heeft).
En tot mijn verrassing viel de cd direct in goede aarde.

Op zijn site is te lezen dat Beaver zijn laatste cd (2007) heeft gemaakt tijdens zijn werk als huisschilder. Zo heeft hij zich opgesloten in een eenzaam afgebladderd huis dat hij moest schilderen. Kwast en gitaar  wisselden elkaar af. Het schilderachtige liedje onderaan de recensie laat dat letterlijk zien en horen. Deze cd is zijn debuut en hij heeft daarna nog 5 andere uitgebracht.
Hij wordt “Texas’ gift to songwriting and bar room philosophy” genoemd. Een scherpe indringende stem, mooie melodieën, een soort gelatenheid, tragiek en rauwheid. Het heeft hem echter, volgens mij ten onrechte, nog geen grote bekendheid opgeleverd. Wel schijnt hij in Japan een trouwe schare fans te hebben.
De pareltjes op dit album zijn toch wel het zoet rauwe ‘Too much moonlight’, het gitzwarte swingende ‘Landed in the mud’, het verstilde ‘Pyramids’ maar ook het mooie “ I’m just crying” met de cynische zin:

When I told you that I was bad news
I didn’t mean that stuff
For you to believe it enough to agree
.’

Zelfspot, cynisme, een vleugje zieligheid en dat alles vanuit het perspectief van de zwerver, de loser. Ik ga op zoek naar meer van Beaver Nelson.

Tracklist:
1.Company of kings
2.Strong as I look
3.Too mucht moonlight
4.Forget Thinkin’
5.I’m just cryin’
6.Stray dog
7.Things get shaky ’round midnight
8.All over
9.One car collision
10.Landed in the mud
11.Pyramids
12.Drive you home

Een kennismaking met het wonderschone ‘If you name a thing’ van zijn cd uit 2007: Exciting Opportunity.

2 gedachtes over “Recensie: The Last Hurrah by Beaver Nelson

  1. Interessante recensie, David; voor mij is dit iets te rauw, maar oorspronkelijk is het zeker. Bijzondere vent!

    groet,

    peTer

Reacties zijn gesloten.