The National, Arcade Fire, Giant Sand

Er zijn een paar cd’s die het afgelopen jaar uitkwamen waar op deze site nog geen aandacht aan is besteed (het moet toch een hobby blijven), maar die eigenlijk niet mogen ontbreken. Hierbij een poging om dat recht te zetten, geen uitgebreide recensies, maar een korte impressie met een link naar een uitgebreidere recensie van iemand anders.

The National – high violet

The National is een band die al heel lang meegaat, maar altijd relatief onbekend is gebleven. Dit jaar was hun grote doorbraak met het album High Violet. In de hausse aan bands die (met wisselend succes) inspiratie halen bij 80’s bands als Joy Division is The National de reus die er met kop en schouders bovenuit steekt: zij lijken niet op Joy Division, ze zijn het. Niet omdat ze hun muziek kopiëren, ze hebben zo langzamerhand en heel eigen unieke sound ontwikkeld, maar vanwege de sfeer. High Violet bevat een serie popsongs van topkwaliteit, perfect georchestreerd, maar toch zo minimaal mogelijk en af en toe rauw, maar het gaat meteen naar je hart, althans bij mij is dat zo. Het is muziek waar je je verdriet, je pijn, je vertwijfeling helemaal in kan laten verdrinken om er dan gelouterd uit te komen, haast een spirituele ervaring. Deze cd is op mijn jaarlijstje op de eerste plek geëindigd.

Arcade Fire – the suburbs

Een andere cd die hoog in mijn lijstje staat is The Suburbs van Arcade Fire.

Op The Suburbs is het beste van Arcade Fire verenigt op een cd: het experiment van Funeral (maar dan minder neuzelig), en het rockende van Neon Bible (maar dan minder schreeuwerig). The Suburbs is een volwassen album met een doorleefde thematiek. Arcade Fire komt wat minder groots en ambitieus over, het is allemaal wat kleiner en persoonlijker. Naar mijn idee een grote stap voorwaarts. Het album is ook niet zo somber, eigenlijk best vrolijk, ondanks de thematiek. Misschien komt dat omdat het er allemaal niet (meer) zo dik boven op ligt. Aangezien ik dit album het afgelopen jaar bijna iedere week wel een keer in mijn cd-speler heb gelegd, moet het wel bijzonder zijn.

Giant Sand – provisions

Giant Sand (aka Howe Gelb) heeft onlangs nog een nieuwe plaat uitgebracht, namelijk Blurry Blue Mountain. Dat is een heerlijke mix van americana en jazz waar je je op koude winterdagen een beetje aan kunt verwarmen. Toch is het me niet om deze nieuwe cd te doen, het is voor Gelb’s doen een soort tussendoortje, een niemendalletje; heel lekker, maar niet bijzonder. Provisions daarentegen (2008) was wel heel bijzonder en die ben ik dus maar weer gaan draaien, samen met eerdere favoriet Is All Over The Map. Alles wat Gelb doet is eigenlijk de moeite waard, maar Provisions steekt daar dan weer een flink eind boven uit. Goed dat ik die cd weer eens heb opgeduikeld. En ook Blurry Blue Mountain blijf ik vast geregeld draaien.

Goed nieuws voor de echte fans: tot de komende zomer worden alle 30 platen van de man opnieuw uitgebracht; de kans om je Gelb-collectie compleet te maken…

5 gedachtes over “The National, Arcade Fire, Giant Sand

  1. Pingback: recensie: Sno Angel Like You by Howe Gelb « mousique

  2. Zojuist via de harddiskrecorder het concert bekeken dat The National op het Crosslinx festival in Eindhoven gaf (uitgezonden op afgelopen zaterdagavond laat op Ned. 3). Weergaloos! Met een prachtige uitvoering van Mr. November waarbij zanger Matt Berninger met microfoon (inclusief snoer!) zingend de zaal in loopt en uiteindelijk in de Anton Philipszaal tot op het ereloge komt. Het werd afgesloten met een ziedende uitvoering van Terrible Love.
    Het hele concert is ook op 3voor12 tv te bekijken: http://3voor12.vpro.nl/tv/#/41396395/44514276/0

  3. Naast ‘wijlen’ Johan is The National inmiddels de band die ik het vaakst heb zien. Ik hunker nog naar die ene hemelse ervaring, maar wat een topgroep. In mijn jaarlijstje is ‘High Violet’ overigens kort achter ‘The Courage of Others’ van Midlake geëindigd. Vandaag in de winkel zag ik dat de kerstafdeling al is ingericht; ik ga voorzichtig aan denken over de komende jaarlijst!

    Liefhebbers van Giant Sand raad ik aan om soortgenoten Calexico eens te beluisteren. De leden van Calexio hebben lange tijd in Giant Sand gezeten. Hun laatst plaat ‘Carried to Dust’ is zeer de moeite waard.

  4. Pingback: recensie: Cody – fractures | mousique.nl

  5. Pingback: recensie: The National – trouble will find me | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.