Recensie: Fistful of Mercy – As I Call You Down

Ik moet eerlijk toegeven dat Joseph Arthur een serieuze kandidaat was voor mijn net opgestarte serie ‘teleurstellende helden’. Nadat hij een paar geniale albums had gemaakt, die echter geen breed publiek konden interesseren, kwam hij op het idee het op de emo/rock toer te gaan gooien. Iets wat leidde tot tegenvallende albums en genante live optredens. Kortom, een serieuze kandidaat.

Tot ik aanliep tegen Fistful of Mercy, een supergroep met Joseph Arthur, Ben Harper en Dhani Harrisson. Is hij daarmee gelijk uit de gevarenzone?

Joseph Arthur nodigde Ben Harper en Dhani Harrisson in de studie uit om muziek op te gaan nemen. Het verhaal gaat dat ze dachten dat ze wat aanvullende gitaarpartijen en zang moesten gaan inspelen. Maar bij de studie gekomen bleken er nog geen nummers te zijn. In drie dagen zijn er nummers geschreven en opgenomen en deze cd is het resultaat. Zelf zijn ze er erg over te spreken. Ik heb zo mijn reserves. Het is in ieder geval niet de sublieme plaat geworden die je zou kunnen verwachten als deze drie mensen samenwerken.

Het album begint sterk met In vain or true en laat meteen zien waar de kracht van dit album ligt: in de mooie, zwalkende samenzang die de albums van Joseph Arthur ook zo kenmerkt. De kracht ligt dus in deze sterke samenzang, maar hoe mooi de samenzang ook, het gaat saai worden als de liedjes niet goed genoeg zijn. En dat komt helaas nogal eens voor op As I call you down.

Er zijn een paar nummers die boven het matige niveau uitsteken en dat zijn In vain or true, Fistful of Mercy en Restore Me. Een nummer als Fistful of Mercy maakt weemoedig naar de oude Joseph Arthur ten tijde van Come to where I’m from, Redemption’s Son en Our shadows will remain.

En om op mijn eerste vraag terug te komen: ik denk dat hij binnenkort toch besproken gaat worden in ‘teleurstellende helden’. We moeten consequent zijn.

Waardering 6/10

3 gedachtes over “Recensie: Fistful of Mercy – As I Call You Down

  1. de titel van het tweede nummer`i dont’t want to waste your time’ is veelzeggend: laat de heren alsjebieft zo snel mogelijk weer ieder apart platen gaan maken, veel beter!

    peTer

  2. Pingback: recensie: The Graduation Ceremony by Joseph Arthur « mousique

  3. Pingback: Joseph Arthur – the graduation ceremony | CULTUURSHOCK

Reacties zijn gesloten.