Nieuwe serie: Teleurstellende helden

Ene James Burns heeft de afgelopen maand een oproep gedaan om geld te doneren zodat er 10 miljoen dollar bij elkaar gebracht kon worden. Deze 10 miljoen zou aan de band Weezer aangeboden worden met het voorstel de band op te heffen. Volgens Burns heeft de band na hun cd Pinkerton namelijk niets noemenswaardigs meer uitgebracht.

Deze ludieke actie heeft tot veel reacties geleid. Ondere andere misschien omdat het zo herkenbaar is. De band of singer/songwriter die één geniale plaat uitbrengt, of zelfs meerdere, maar die dat niveau daarna al jarenlang niet meer kan halen. Uit enthousiasme over die eerste of eerste paar platen blijf je nieuwe albums luisteren of zelfs kopen, maar toch wordt het aanvankelijke duizelingwekkende niveau niet meer gehaald.

Jammer, teleurstellend. Maar dat houdt niet in dat die ene geniale plaat niet blijft staan als een mijlpaal. Of dat de makers van die plaat geen helden zijn. En daar gaat deze serie over.

Die geniale albums moeten nog een keer voor het voetlicht komen. En de helden, ook al zijn ze teleurstellend moeten beschreven worden. Met de hoop die toch stiekem blijft kriebelen…dat ze nog één zo’n sublieme plaat in zich hebben.

10 gedachtes over “Nieuwe serie: Teleurstellende helden

  1. Ik kan er zo al een noemen, James Blunt, maar die kunnen we beter helemaal weglaten, want die heeft nog nooit iets goeds gemaakt (ook al kun je ook daarmee blijkbaar succes hebben).
    Ik zal eens graven om te kijken wie ik eens op kan duiken!

    peTer

  2. Wat dachten jullie van Neil Young? Ooit een held (Harvest), nu…

    Alhoewel het wel leuk was hem 3 jaar geleden op Werchter te zien, maar ook niet meer dan ‘leuk’.

    Recentere voorbeelden: Joseph Arthur, Matthew Ryan, Puressence, Death Cab For Cutie, Willlard Grant Conspiracy en ja, Eels eigenlijk ook wel.

    • Als het over Neil Young gaat. Ik vind zijn voorlaatste albums ook niet echt te pruimen, maar kan wel weer grote waardering hebben voor zijn laatste worp onder leiding van Daniel Lanois. Die Neil Young is in ieder geval niet voorspelbaar…

      Van de rest van de artiesten die jij noemt, vind ik ook wel dat hun beste werk lang achter hen ligt. Hoewel End Times van Eels wel van ontroerende eenvoud en schoonheid is, maar het is geen Beautiful Freak, Electro-shock Blues of Blinking Lights…

      Zo ben ik zelf intussen wel een beetje uitgekeken op Woven Hand. 16 Horsepower vond ik geweldig, de eerste van Woven Hand ook nog. En daarna vind ik het vervelend gedram worden, met steeds onbegrijpelijker teksten.

  3. Voor mij is Coldplay een teleurstelling geworden.
    Hun eerste 2 cd’s (parachutes & a rush of blood) zijn geweldig, daarna ben ik ze kwijtgeraakt. Hun succes is alleen maar groter geworden, maar de liedjes zijn me te gepolijst geworden, het wat ruwe en losse karakter van het oudere materiaal vond ik heerlijk, nu doet het me niets meer.

    Death Cab For Cutie herken ik ook wel, alsmede I Am Kloot (ook zo’n veelbelovende band die zichzelf een beetje kwijt is geraakt).

    Massive Attack en Lamb zijn twee trip-hop helden die na hun eerste succesjaren eigenlijk niets belanghebbends meer hebben gedaan, in tegenstelling tot Portishead, die hebben tot nu toe maar drie albums gemaakt, maar wel allemaal bijzonder.

    Pearl Jam / Eddie Vedder: zeer teleurstellend.

    Sinéad O Connor was een jeugdheldin van me, maar is na twee sterke albums de weg kwijtgeraakt. Zonde van een groot talent.

    En tot slot natuurlijk MJ: op Billy Jean kan ik nooit stil blijven zitten, maar alles na Bad was teleurstellend

  4. Het probleem is dat artiesten op een gegeven moment gezegd hebben wat ze moesten zeggen. daarna moeten ze zich opnieuw uitvinden, ofwel tekstueel ofwel muzikaal, maar vaak beide. dat is weinige gegeven.

    uiteindelijk heeft elke act 2, max 3 essentiële platen die hun hele oeuvre samenvatten (lees: overbodig maken).

    uitzonderingen? Ik wacht al 4 platen lang op een teleurstellende plaat van Richmond Fontaine, maar die lijkt maar niet te komen.

  5. Misschien is dit vloeken in de kerk, maar… u2? Ik vind The Joshua Three, Rattle & Hum en Achtung Baby top en alles daarvoor en daarna minder. Op elke plaat staan wel een paar pareltjes, maar als geheel hebben ze qua albums, naar mijn mening, het niveau van de periode 1987-1991 nooit meer bereikt.

  6. ja, ik vind U2 eigenlijk ook wel teleurstellend:
    na Boy, Oktober en War hebben ze nooit meer zulke gammele platen gemaakt, maar verrassen ze me iedere keer weer met of bijzonder experiment (Zooropa, Achtung Baby) of prachtige albums (ATYCLB, HTDAAB, NLOTH). Mindere platen (Pop) zijn er ook, maar het is nooit meer zo slecht geweest als die eerste drie albums

    😉

    • Jullie vergeten The Unforgetable Fire. Hier ging U2 voor het eerst experimenteren onder de bezielende leiding van Brian Eno. Terwijl de nummers ook urgent zijn (Pride!) Ik houd trouwens wel van die eerste platen van U2: in de doemjaren 80 kwamen er opeens van die jonge gasten met een positief geluid. Natuurlijk best wel simpel, maar toch wel dwingend.

  7. Met The Unforgettable Fire ging U2 de goede kant op – een voorloper van hun nieuwe geluid. Inderdaad met geweldige en urgente nummers als Pride, Bad en MLK. Maar niet zo consistent als de daarop volgende albums. En na de ‘gouden periode’ 87-91 ben ik toch bij ieder nieuwe U2 altijd weer stiekem licht teleurgesteld. ATYCLB vind ik dan nog de beste van de rest.

Reacties zijn gesloten.