vergeten singer/songwriters: Tim Buckley

Long afloat on shipless oceans
I did all my best to smile
‘til your singing eyes and fingers
Drew me loving to your isle
And you sang: sail to me, sail to me
Let me enfold you, here I am, here I am
Waiting to hold you

Hoe komt het toch dat zoveel briljante popmusici vroegtijdig de dood vinden, niet zelden door henzelf gezocht? Het tragische levensverhaal van vader Tim en zoon Jeff Buckley is aangrijpend. Beiden vonden voor hun dertigste de dood door een combinatie van roekeloosheid en ongeneeslijke melancholie. Tim stierf op 28-jarige leeftijd in de ochtend van 29 juni 1975 aan een overdosis heroïne en alcohol, zijn zoon Jeff (die zijn vader overigens nauwelijks heeft gekend) volgde hem twintig jaar later niet alleen in de muziek (hij is vandaag de dag een beroemder en invloedrijker songwriter dan zijn vader), maar ook in een vroegtijdige dood – Jeff verdrinkt op 29 mei 1997 terwijl hij een duik neemt in de Wolf River Mariana (Memphis Tenessee); het is nooit duidelijk geworden of Jeff zelfmoord pleegde of dat het een ongeval is geweest, feit was wel dat hij, net als bv Kurt Cobain, manisch depressief was.

Tim Buckley is een inspiratie geweest voor latere songwriters en bands, waaronder uiteraard zoon Jeff Buckley, maar ook Luka Bloom, Shearwater, Turin Brakes. Via zoon Jeff heeft Buckley als het ware indirect nog veel meer artiesten beïnvloed, zoals Patrick Watson, Matt Bellamy (Muse), Coldplay en vele anderen.

Het meest opvallende aan de muziek van Tim Buckley is zijn karakteristieke stem die, net als die van zijn zoon later, gekenmerkt wordt door een ongekend rijk timbre en fluwelen toon, alsmede – en ook dat geldt voor beiden – de zeer melodieuze composities die vaak bol staan van de ingehouden emotie.

(deze post is onderdeel van een serie: vergeten singer/songwriters)