recensie: People Get Ready

De fenix die uit de as van This Beautiful Mess is opgerezen heet People Get Ready. Voor het geval u een andere indruk zou krijgen: dat is in het geheel geen pretentieuze bandnaam en ook de nummers op hun debuut (getiteld People Get Ready) zijn dat absoluut niet, laat staan de presentatie en dresscode van de band.

Het is gewoon de nieuwste telg uit de stal van Sally Forth (aka Minco Eggersman) waarin steeds dezelfde groep muzikanten in wisselende samenstellingen steeds weer nieuwe groepjes vormen om hun muzikale talenten ten dienste te stellen van weer een nieuwe mode in de hoop ooit met een van deze projecten/bandjes/artiesten een keer naar het grote publiek door te breken, wat tot op heden nog nooit gebeurd is.

Ik klink nu een beetje cynisch, wat eigenlijk niet de bedoeling is, want over het algemeen kunnen de producten van de Sally kliek mij wel bekoren, maar ik kan er ook niets aan doen, het hierboven beschreven gevoel bekruipt me wel heel erg bij het horen van dit nieuwste album van Arjen van Wijk, Axel Kabboord, René de Vries, en Stefan en Lydia van Mourik.

Dat met name de heren uit dit gezelschap gecharmeerd zijn van ongegeneerde 80’s nostalgie is geen nieuws en dat klinkt ook duidelijk door in de muziek van PGR (laten we de bandnaam maar afkorten, dan klinkt het gelijk minder pretentieus). Herinneringen aan klassieke christelijke wave-bands als The Choir (nee, dat is niet hetzelfde als The Cure) liggen aan de oppervlakte en PGR sluit dan ook naadloos aan bij de enorme hausse aan 80’s geïnspireerde acts van dit moment. Problematisch is dat ze in die tsunami op geen enkele manier opvallen, de goedbedoelde maar ook wat geforceerde maatschappij-kritische teksten ten spijt. De plaat is een aaneenschakeling van kille, gladgeproduceerde maar zielloze uptempo nummers, het gaat maar door in dezelfde stijl en rust is er vrijwel niet. Het klinkt allemaal nogal geforceerd `urgent’ en dat is een of twee nummers goed vol te houden maar verveelt ook heel snel.

Hoewel er technisch gezien weinig valt aan te merken op deze cd (het zijn tenslotte allemaal doorgewinterde muzikanten) kan het mij niet grijpen. En dat is teleurstellend voor iemand die het werk van Axel, Arjen, Lydia en René tot nu toe altijd erg kon waarderen. Als ik de gelegenheid heb ze nog eens op een podium te zien (dan moet het wel een beetje uitkomen en niet te ver weg zijn) dan wil ik nog wel eens ervaren hoe e.e.a. live overkomt, wellicht dat het dan best onderhoudend zal zijn. De cd zal ik zeker niet kopen (en ook niet downloaden via bandcamp, na één luisterbeurt via de luisterpaal heb ik het wel gezien).

Ik hoop voor onze theatrale profet(ess)en dat ik hier de plank volledig missla en dat het grote publiek hun statement wel oppikt. Het zij ze gegund, na zoveel jaren hard werken.

Advertenties

7 gedachtes over “recensie: People Get Ready

  1. Goede recensie waar ik weinig maar aan wil toevoegen dan een dikke “+1” (zeker ook voor de laatste regel).

  2. De beluistering van deze cd op de Luisterpaal riep bij mij ook niet direct het grootste enthousiasme op. Nu heb ik dat wel vaker bij die Luisterpaal: de geluidskwaliteit daar is namelijk niet top (zacht gezegd). A.s. vrijdag ga ik People Get Ready live beluisteren op het Sally Family Festival in de Melkweg. Daar speelt ook het onvolprezen en snoeiharde The Spirit That Guides Us. Misschien is deze band van Sally Forth nog wel het meest doorgebroken. Ze spelen er ook nieuwe nummers. Ik ben erg benieuwd.
    Dat je The Choir noemt, vind ik trouwens wel top. Deze band bestaat nog steeds en maakt de ene na de andere prachtige cd (Minco Eggersman is groot fan, zoals ook van The Innocence Mission). Deze fascinatie deel ik, maar dat bleek al uit een eerdere reactie.
    Sowieso zijn de grote vier van de alternatieve christelijke rock uit de jaren 80/90 het waard om voor het voetlicht gehaald te worden. Ik bedoel dan Daniel Amos, The 77’s, The Choir en Adam Again. Wat hebben deze bands toch een mooie platen gemaakt, waarbij Terry Scott Taylor de grootste credits verdient qua intelligente en poëtische songteksten.

    Zo, dat ei ben ik ook weer kwijt!

    • The Choir was inderdaad een goede band, en leuk dat je 77’s/Mike Roe noemt. Ik kan me nog menig geestvervoerend concert van hen herinneren in b.v. de Akkerbouw op Flevo.
      Natuurlijk is de luisterpaal niet van een geweldige geluidskwaliteit, trouwens wel handig dat ze er zijn, het is vooral om een eerste beoordeling te kunnen doen (is dit wat voor mij). Mijn kritiek op PGR zit hem dan ook niet in de geluidskwaliteit (die zal ongetwijfeld prima zijn), maar in de sfeer, opbouw van de nummers, algehele indruk, etc. Dat is prima te beoordelen via de luisterpaal: de muziek laat me volledig koud, en dat is jammer.
      Overigens hoop ik voor de jongens natuurlijk dat ik inderdaad de enige ben die er zo over denkt.

      • Eh, een correctie wat mij betreft: The Choir was en ís een goede band. Het album How the mighty are fallen is maar een paar jaar oud en volgens mij hebben ze zelfs dit jaar nog een nieuwe schijf uitgebracht. Ze zijn ook wat opgeschoven van new wave naar dreampop. Circle Slide is mijn favoriete Choiralbum met Chase the Kangaroo als tweede.
        Intussen luister ik PGR voor de tweede keer en ik vind er toch wel een goede drive inzitten. Iets meer rust en sfeer was inderdaad wel beter geweest. Daar was This Beautiful Mess beter in. En zelfs The Spirit That Guides Us op hun laatste verschroeiende plaat, met hele mooie industriële en postrock en -metal intro’s en outro’s.
        The 77’s in de Akkerbouw… Zeker! Met die meer dan tien minuten lange uitvoering van Pray Naked! Wat was die Aaron Smith ook een geweldige drummer en Mike Roe een geweldige gitarist. En dan te bedenken dat ze ooit op hetzelfde Islandlabel als U2 zaten ten tijde van The Joshua Tree. Omdat Island alle aandacht op U2 vestigde, braken The 77’s niet door. It’s a shame! Ach, aan de andere kant houd ik juist een voorliefde voor bandjes die in de marge blijven, heerlijk om zulke parels te koesteren.

  3. @ Kees: ben jij toevallig de broer van Jeroen? Terry Taylor is briljant. Maakt nog steeds muziek met The Lost Dogs, die al rootsmusic en Americana maakten voordat dat een nieuw genre werd. En nog steeds zwaar onderschat worden. Maar niet door iedereen gelukkig; zo zijn bijv. niemand minder dan Buddy en Julie Miller fan. En het popblad Heaven schreef destijds in haar recensie over ‘Illinois’ van Sufjan Steven: ‘En dat alles gegoten in muziek die aanvankelijk zorgvuldig vormgegeven folk lijkt, maar zich allengs ontpopt als een buitengewoon ingenieus gecomponeerd amalgaan van (southern) soul, jazz, rock, pop, minder gebruikelijke maatsoorten, literatuur, cultuurbeschouwing en het christelijke geloof. Tot nog toe was alleen de onbekende, maar geniale Terry Scott Taylor tot zoiets in staat. Nu dus ook Sufjan Stevens. Fenomenaal.’
    Grappig om hier over hem en bands als de 77’s, Adam Again, The Choir etc. te lezen!

    • Jazeker Daniël, ik ben de broer van Jeroen. Met hem deel ik de liefde voor de Grote Vier. En inderdaad de Lost Dogs. Ik heb nog een t-shirt van Scenic Routes…
      Toch vind ik Daniel Amos wel het mooiste uit de koker van Terry Taylor. Het Alarma-vierluik, Darnfloor-Big Bite, Songs of the Heart en Mr. Buechner’s Dream bijvoorbeeld. Schitterend.
      Ik vind The Lost Dogs te traditioneel (roots) in muziek. Dat komt, omdat ik het intussen een beetje gehad heb met veel Americana. Misschien heb ik ook een overdosis gehad. Daniel Amos is artier, verrassender en ook vaak heel vervreemdend. Dat onvoorspelbare spreekt mij erg aan.
      Die recensie uit Heaven moet van Wim Boluijt zijn. Ooit schreef hij samen met Leo Blokhuis de muziekrecensies in Aktie (het roemruchte blad van Youth for Christ, dat steeds alternatiever werd). Veel later ging hij naar Heaven en Hanx. Daar was hij de enige die aandacht vroeg voor bands als Daniel Amos, The Innocence Mission, Mark Heard en Bruce Cockburn. Helaas is hij opgehouden met recenseren. Maar via de mail houden we contact.

      Ik vind Mousique trouwens ook een leuke site! Ik mis wel een beetje de electronische en de harde muziek. Daar is ook zoveel moois te ontdekken!

  4. Hey, wat leuk je hier te treffen. Ik kan me jullie liefde voor deze bands nog goed herinneren. Die recensie is idd van Wim Boluijt. Hem ken ik verder niet, maar Aktie vond ik een leuk blaadje.
    The Swirling Eddies, dat was toch ook een project van Terry Taylor?
    Wat betreft de elektronica etc: dat is minder ons ding volgens mij, maar je bent welkom om een gastrecensie te schrijven!
    Grtz,
    Daniel

Reacties zijn gesloten.