Recensie: The Black Atlantic – Reverence for fallen trees

Na een aantal jaar niet meer naar het Flevofestival te zijn geweest, werd ik door vrienden overgehaald weer een poging te wagen. Het was het alleen al waard door het optreden van the Black Atlantic. Ik had de naam al een paar keer voorbij horen komen in de wandelgangen en live werd het weer bevestigd; een erg sympathiek bandje. In een klassieke folk opstelling staan ze met z’n vieren op een rij samen te zingen terwijl de bandleden wisselend alle (!?) instrumenten bespelen. Ik was diep onder de indruk en heb daar ook meteen de cd aangeschaft.

Die klonk ongeveer hetzelfde als het concert, alleen wat minder ‘in your face’. De nummers zijn redelijk uitgekleed, sober, qua songstructuur, maar ook qua aankleding. De hoge stem doet me denken aan Jim James van My morning jacket en soortgelijke ijle stemmen. Ook qua teksten is het soberheid troef, zoals bijvoorbeeld in het nr Old dim light, wat bestaat uit de tekst ‘Old dim light, signed by the road, showing us home’. Dat kale, uitgekledene vind je in alle teksten terug en de nummers klinken daardoor alsof ze in afzondering zijn ontstaan en hun vorm hebben gekregen. Netzoals je bij Bon Iver de desolaatheid kon voelen in de uitgeklede muziek en teksten, hoor ik dat hier ook terug.

Ik wil nog even noemen dat het hoesje mooi is vormgegeven, wat de fijnheid van de muziek nog een keer extra benadrukt.

Het enige maar is dat je wel in de stemming moet zijn om de muziek te kunnen waarderen. Ben je dat niet, dan ligt saaiheid op de loer. 

Beoordeling: 7/10

3 gedachtes over “Recensie: The Black Atlantic – Reverence for fallen trees

  1. Pingback: klinkt als Bon Iver « mousique

Reacties zijn gesloten.