Recensie: Richmond Fontaine – The Fitzgerald (2005)

Kan muziek kleiner en eenvoudiger klinken? Deze alternatieve country cd is wat mij betreft een pareltje. Langzaam als de ondergaande zon. Traag en triest als het laatste uitgestorven grensstadje ergens in de wijde warme vlakte.
Willy Vlautin is de zanger van deze groep en verantwoordelijk voor muziek en tekst. De cd is genoemd naar het Fitzgerald Casino hotel in Reno, Nevada. Volgens mijn info is Vlautin in die buurt opgegroeid en als de cd een reflectie is op de jeugd van deze man, dan is hij ongetwijfeld in een wat troosteloze omgeving groot geworden.
Die sfeer weet deze cd feilloos neer te zetten. De kleine verhalen die de nummers vertellen zie je zo gebeuren met je ogen dicht. Zet je schrap, want na de volgende opsomming van de nummers/verhalen haak je misschien wel af.

De man die in het casino zijn schuldeiser tegenkomt (The warehouse life)
De overval die verkeerd afloopt (Welhorn Yards)
Alcohol verslaving (Black Road)
Vader en zoon vinden een lijk in de mijn(The incident at Conklin Creek)
Een verloren liefde (Disappeared)
Vrouw en kind vluchten weg van huis (Casino lights)
Afzondering na overlijden van een broer (Exit 194B)
Tiener op de vlucht (Laramie, Wyoming)
Vrouw op de vlucht voor gewelddadige echtgenoot (The Janitor)
Een nieuw begin? (Don’t look and it won’t hurt)
Weer thuis (Making it back)

De eenvoud van gitaar, viool, snaredrum, een verloren mondharmonica en een gammele piano vormen het perfecte decor om deze kleine dramatische verhalen indringend over te brengen. En is in alle ellende er niet altijd een sprankje hoop?

‘Cause she wouldn’t go back to the hospital which would
lead to destruction and ruin, of purple dripping alcohol and
smashed records on the floor and his cluttered breathing and
their pictures still hanging on the wall.
She finally stood up with red stains on her shirt and she
walked back out to the room.
“Save my life,” she said. He grabbed her hand,
“That’s all I ever want to do.
I just want to be with you, all I want to be is with you.” (The Janitor)

Als je een sombere bui hebt is het misschien aangeraden om deze cd in de kast te laten staan. Als je echter in bent om je onder te dompelen in heerlijke relaxte, mooie en schrijnende muziek, dan zit je goed. Trouwens, soms is zwelgen in somberheid best lekker.

2 gedachtes over “Recensie: Richmond Fontaine – The Fitzgerald (2005)

  1. Heb die cd bij jou voor het eerst gehoord en inderdaad prachtig. Als je je ogen dicht doet, waan je je in een saloon waar live muziek wordt gemaakt. Ik heb gehoord dat zijn cd ‘Thirteen Cities’ ook prachtig is.

  2. ja, thirteen cities is idd erg mooi. En ook zijn laatste: ‘we used to think the highway sounded like a river’ uit 2009.
    In het titel nummer beschrijft hij op indringende wijze hoe er ingebroken is in zijn huis en hoe daarmee alles verandert. Wat mooi was en bij het huis paste, blijkt nu lelijk en vijandig geworden. Intens.

Reacties zijn gesloten.