gezien: Damien Jurado & solo – Ekko, Utrecht

foto's: fileunder.nl

Lang had ik uitgekeken naar dit concert, en ik moet zeggen: ik was teleurgesteld. Teleurgesteld omdat het concert naar mijn gevoel veel te snel was afgelopen. Niet dat Jurado kort speelde, nee, maar hij neemt je moeiteloos mee in zijn geestvervoering, zodat je even tussen hemel en aarde zweeft, vergeet dat je in een klein stinkend bloedheet hok ergens in Utrecht staat, pijn in je kuiten krijgt en het bandje van je fototoestel in je nek brandt. Het is dat hij met een flinke dosis onderkoelde humor je af en toe weer even ruw met de benen op de grond zet, anders waren we met zijn allen weg gezweefd en nooit meer terug op aarde gekomen…

Het voorprogramma, Michiel Flamman aka Solo, was trouwens ook verrassend. Ik kende hem al wel van een aantal jaar geleden, maar tredend in de voetsporen van zijn grote idool (het hoofdprogramma van vanavond), met alleen gitaar en stem, kwam hij goed uit de verf. Zijn nieuwe cd ligt w.s. begin 2011 in de winkel, ik ben wel nieuwsgierig geworden.

Jurado bracht zowel oud als nieuw werk; de parels van zijn nieuwste album, Saint Bartlett, ontbraken niet en kwamen mooi uit met alleen akoestisch gitaar en de breekbare stem van Damien. Jurado beloofde de volgende keer een band mee te nemen (maar dat hoeft van mij niet) en een paar zinnen Nederlands te leren (maar dat zegt hij ieder jaar).

De teksten van Damien Jurado zijn trouwens echt bijzonder. De man is een talent; hij speelt niet alleen verdienstelijk gitaar en heeft een prachtige stem, hij is ook een zeldzaam goede tekstschrijver. Zijn teksten zijn zo poëtisch, associatief en van zo’n diepgang dat ik en passant ideeën voor vier verhalen heb opgedaan. Dat noem ik nog eens waar voor mijn geld!

2 gedachtes over “gezien: Damien Jurado & solo – Ekko, Utrecht

  1. ik ben gisteren naar Take Root geweest in de Oosterpoort in Groningen. Een ongelooflijke line-up: oa Damien Jurado, Iron & Wine, Deer Tick, Phosphorescent, Dave Rawlings Machine, Wilco, Musee Mecanique, etc.
    Daar heb ik Damien Jurado ook gezien. Het was erg mooi. Van te voren had ik er niet al teveel van verwacht, omdat ik hem de paar keer dat ik hem live heb gezien niet erg goed vond. Maar de nieuwe plaat sprak me zo aan dat ik toch ben gaan kijken (ipv naar Phosphorescent, die tegelijk geprogrammeerd stond; een pijnlijke keus). En het stelde niet teleur. Hij zong heel hard, wat een apart effect op de liedjes had. Het viel me ook weer op wat een ongelooflijke hoeveelheid mooie liedjes hij heeft geschreven. Hij sloot af met ‘Now I’m in your shadow’ met een lang uitgerekt, intens, emotioneel einde.
    (Wat jij trouwens met de teksten van Damien Jurado hebt, heb ik met de teksten van de innocence mission.)
    Musee Mosaique was ook erg mooi. De lieve liedjes bleven live helemaal staan.
    Afsluiter Dave Rawlings Machine was echt een feest. Country, gospel, bluegrass; alles zat erin. Ik voelde me een beetje alsof ik op een redneck feestje aanwezig was…and I liked it. Het was ook bijzonder om Gillian Welch (die hierbij meezingt) een keer live te zien.
    Kortom, een geslaagd festival.

Reacties zijn gesloten.