My Room In The Trees by The Innocence Mission

`Christelijke’ muziek of ` gospel’, ik heb er nooit veel mee op gehad en de laatste jaren mijdt ik het eerlijk gezegd als de pest. Enkele uitzonderingen daargelaten, zoals The Violet Burning, Sixpence None The Richer, Pedro The Lion – maar dat zijn eigenlijk ook geen `gospel’ artiesten, komt het eigenlijk allemaal op hetzelfde neer: dezelfde voorspelbare boodschap in weinig originele teksten gevat en verwerkt in over het algemeen nog voorspelbaarder muziek.

The Innocence Mission is dan zo’n band die er net wel mee door kan. De band uit Pennsylvania rond songwritersduo / echtpaar Keren en Don Peris gaat al sinds de jaren `80 mee. Hun nieuwste album, ` my room in the trees’ vervult mij met gemengde gevoelens. Enerzijds is het muzikaal gezien prachig, betoverend door zijn minimale melodieuze aanpak, hoewel het album halverwege een beetje inzakt.

Vooral de eerste twee nummers zijn van een bedwelmende schoonheid.
Rain (setting out in the leaf boat) opent met simpel gitaarwerk van Don en de warme zachte stem van Karen, waarna strijkers het muzikale thema van het nummer toevoegen, een melodie die zich voor de rest van de dag in je hoofd vastzet. Delicaat, meditatief, in vervoering brengend.
The Happy Mondays, het tweede nummer, met zijn opwekkende, verrassend vertrouwde melodie en onschuldige tekst, maakt je meteen vrolijk.

Maar daar komt ook meteen mijn dubbele gevoel een beetje naar boven, en het volgende nummer `God is love’ maakt het er al niet beter op: de teksten zijn zo ongelooflijk voorspelbaar en cliché; Christianity Today roemt het poëtische van de teksten, maar het ontstijgt nergens het niveau van pseudopoëzie. Het is hooguit de poëzie van een zestienjarige scholier die voor het eerst een gedichtje schrijft. Al even aandoenlijk als slaapverwekkend. En als het album hierna ook muzikaal een beetje inzakt dreigt de slaap daadwerkelijk de overhand te krijgen, en tegen de tijd dat het laatste nummer `shout for joy’ – het ideale slaapliedje – klinkt ben ik allang vertrokken . Maar misschien komt dat wel omdat het een beetje laat is en ik een vermoeiende dag achter de rug heb. Met `my room in the trees’ wordt het in elk geval een zoete en onbezorgde slaap. En daar heb ik zo af en toe best behoefte aan.

Advertisements

43 gedachtes over “My Room In The Trees by The Innocence Mission

  1. Beste Relirel,

    Het zou raadzaam zijn ook in een wat minder vermoeide stemming deze cd nog eens te beluisteren, niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel. Ik vind de teksten van Karen Peris juist een voorbeeld van hoe de schoonheid en niet te vergeten de genade (maar die is ook schoon!) in het alledaagse leven te ontdekken valt. Let op dit album eens op de metafoor ‘rain’ bijvoorbeeld. Daar komt een zestienjarige dochter niet zo snel op, lijkt me.
    Sufjan Stevens, die ooit het m.i. mooiste nummer van The Innocence Mission coverde, te weten Lakes of Canada, schreef ooit dit:

    “I’m in awe of big songs, national anthems, rock opera, the Broadway musical.
    But what I always come back to, after the din and drum roll, is the small song that makes careful observations about everyday life. This is what makes the music by The Innocence Mission so moving and profound. ‘Lakes of Canada’ creates an environment both terrifying and familiar using sensory language: incandescent bulbs and rowboats are made palpable by careful rhythms, unobtrusive rhyme schemes, and specificity of language. What is so remarkable about Karen Peris’ lyrics are the economy of words, concrete nouns-fish, flashlight, laughing man-which come to life with melodies that dance around the scale like sea creatures. Panic and joy, a terrible sense of awe, the dark indentations of memory all come together at once, accompanied by the joyful strum of an acoustic guitar. This is a song in which everyday objects begin to have tremendous meaning.”

    Ik zou zeggen: amen!

    succes met deze site trouwen!

    Kees v.d. Berg

    • @Kees,

      bedankt voor je aanvulling; zoals ik al zei, The Innocence Mission is voor mij een positieve uitzondering op de onafgebroken stroom aan middelmatige christelijke muziek, dat staat als een paal boven water.

      Karen kan mooie teksten schrijven, dat ben ik met je eens, maar soms is het raak en soms slaat ze m.i. de plank ook mis. in zo’n korte recensie geen ruimte voor veel nuance, maar de teksten van sommige liedjes op deze plaat zijn wat mij betreft de zwakke plek van dit verder mooie en gevoelige album. het is allemaal wat aan de zoete kant en daarom kan ik het niet iedere dag luisteren, maar ik zal de plaat zeker af en toe op zetten.
      en over smaak valt te twisten, uiteraard…

      groetjes,

      peTer

  2. Innocence Mission is geweldig. Ik heb deze cd ook net aangeschaft maar nog niet geluisterd. Je hoort nog wat ik er van vind.

  3. ik ben het ook niet met je eens. Zeer prijzenswaardig dat je de innocence mission bespreekt. Maar the innocence mission en middelmatige gospelmuziek in één zin, dat kan absoluut niet. Ik ben groot fan en ook deze plaat weet mij weer erg te raken.
    Ik kan de cd onbeperkt luisteren, ’s avonds, ’s morgens, als ik actief ben of als ik in slaap ga vallen. Dat heb ik ook met hun voorgaande cd’s (vanaf lakes of canada).
    Het liedje God is love vind ik overrompelend door zijn eenvoudige tekst, gecombineerd met een verslavende melodie. Uit al haar teksten spreekt een soort rust, op het desolate af, die mij wel aanspreekt. In dit nummer ook het contrast tussen God, die liefde is en will never fail her, en de vogels in de tuin (?) waar ze mee vertrouwd is geraakt, maar die weer verder trekken.
    Kortom, ik kan er wel wat mee. Sterker nog, deze plaat zal denk ik bovenaan komen te staan in mijn jaarlijstjes.

  4. Ach Daan: parels voor de zwijnen…
    Ik heb die lui van Nu.nl nog maar heel weinig op een goede recensie betrapt.

      • Nou, Nu.nl maakt het inderdaad wel erg bont, maar die hebben duidelijk ook niet goed geluisterd…
        volgens mij maken ze hun recenies daar in gemiddeld 10 minuten met een hoop knip- en plakwerk.

        Hij/zij heeft natuurlijk wel een beetje gelijk wat betreft de tekstuele zwaktes, maar daar had ik het zelf ook al over gehad, dat zal ik hier niet nog eens herhalen. Bovendien: Nu.nl kan dat veel botter dan ik.

        😉

  5. En ze zijn ook nog eens rijkelijk laat met deze recensie (“het laatste nieuws als eerst op nu.nl”) en maken fouten (“het achtste album”, “the innocent mission”). Maar vervelend dat als deze band dan eens aandacht krijgt, het op zo’n manier moet. Wel goed dat vermeld wordt dat Sufjan Stevens en Joni Mitchell wel goede oren hebben.

    • Die ‘late’ recensie heeft te maken met het feit dat dit album nu pas zijn Europese release krijgt (zie hier: http://www.theinnocencemission.com/). Ik heb ‘m vorig jaar al via hun eigen website gekocht (maar toen ging het wel om de Amerikaanse release).
      Tegelijk vind ik het eigenlijk ook wel fijn als deze band niet te populair wordt, houdt ze lekker eigenzinnig en het pas ook wel bij een soort ‘counterculture’ waar ik zelf van houd.

      • Hmm, wat houdt zo’n release nou eigenlijk in, vraag ik me af. Volgens mij was ie overal te bestellen. Hij ligt ook al een behoorlijke tijd in de evangelische boekhandel waar mijn moeder werkt.
        En van mij hoeven ze ook niet heel populair te worden. Maar soms moet er gewoon recht gedaan worden!

  6. Dan werkt je moeder bij een goede evangelische boekhandel (of is dat jouw invloed?).
    Er moet zeker recht gedaan worden, maar er is gelukkig een Laatste Oordeel…

    • Er is genoeg moois te halen in die evangelische boekhandel, alleen is het aanwezig zijn van the innocence mission mijn invloed. De cd is dan ook nog niet verkocht (zelf had ik ‘m al voor de release).;-)
      En nu.nl gaat hier zeker niet mee wegkomen op 21 oktober!

      • Moet-ie straks in the sale, dat zou toch ook weer spijtig zijn.
        Ooit kocht ik mijn eerste IM (Glow) bij een Music Store in Heerhugowaard voor 5 gulden!
        Enne… jij bent toch geen ‘Rapture-gelovige’ hè?

      • Wat een aankoop!! Glow staat nog op m’n verlanglijst. Heb je de band toen ontdekt of eerder?
        Ik was al verbaasd dat ik een tijd terug ‘Befriended’ bij de Velvet in Amsterdam zag liggen in de tweedehandsbak. Wat bedoel je precies met ‘rapture-gelovige’? Gewoon gelovend in ‘the rapture’?

  7. Ik had de band al eerder ontdekt (via mijn broer, die Umbrella had), toen vond ik het wel een aardig bandje in de lijn van The Sundays en 10.000 Maniacs. Vervolgens verloor ik ze uit het oog, tot die aankoop. Daarop hoor je wel een wat elektrischer IM. Wel mooi trouwens, maar ik houd toch het meest van de verstilde IM. Birds of my Neigborhood vind ik hun meesterwerk.

    Rapture-gelovige noem ik iemand die idd in The Rapture cq Opname gelooft. Gijsbert v.d. Brink schreef hierover n.a.v. 21 mei en Harold Camping een mooie column waarbij hij niet alleen de vloer aanveegde met het selectieve Bijbelgebruik en gebrekkig exegese m.b.t. de Opname, maar het ook een vorm van escapisme noemde.

    • Hun debuut heb ik bij een Volkoren Festijn gekocht, dus het vroegere werk van IM ben ik bekend mee. ‘Birds of my Neighborhood’ is ook mijn favoriet. Helemaal grijs gedraaid. Hoewel ‘Befriended’ ook erg dicht in de buurt komt.
      Ik heb niet heel erg stellige overtuigingen als het gaat om de apocalypse. Ik heb altijd het standaard opname-verhaal gehoord, maar op het moment neig ik ernaar om dit niet te geloven (ik hoor veel overtuigende tegengeluiden om me heen). Maar ook dat escapistische maakt dat ik meer afstand neem van het rapture-verhaal. Verder ben ik gewoon niet veel bezig met de apocalypse (hoewel het me ergens wel interesseert). Het huidige koninkrijk van God op aarde vind ik belangrijker om me op te focussen.

    • The Rapture
      by Peter Rollins

      Just as it was written by those prophets of old, the last days of the Earth overflowed with suffering and pain. In those dark days a huge pale horse rode through the Earth with Death upon its back and Hell in its wake. During this great tribulation the Earth was scorched with the fires of war, rivers ran red with blood, the soil withheld its fruit and disease descended like a mist. One by one all the nations of the Earth were brought to their knees.

      Far from all the suffering, high up in the heavenly realm, God watched the events unfold with a heavy heart. An ominous silence had descended upon heaven as the angels witnessed the Earth being plunged into darkness and despair. But this could only continue for so long for, at the designated time, God stood upright, breathed deeply and addressed the angels,

      “The time has now come for me to separate the sheep from the goats, the healthy wheat from the inedible chaff”

      Having spoken these words God slowly turned to face the world and called forth to the church with a booming voice,

      “Rise up and ascend to heaven all of you who have sought to escape the horrors of this world by sheltering beneath my wing. Come to me all who have turned from this suffering world by calling out ‘Lord, Lord'”.

      In an instant millions where caught up in the clouds and ascended into the heavenly realm. Leaving the suffering world behind them.

      Once this great rapture had taken place God paused for a moment and then addressed the angels, saying,

      “It is done, I have separated the people born of my spirit from those who have turned from me. It is time now for us to leave this place and take up residence in the Earth, for it is there that we shall find our people. The ones who would forsake heaven in order to embrace the earth. The few who would turn away from eternity itself to serve at the feet of a fragile, broken life that passes from existence in but an instant.”

      And so it was that God and the heavenly host left that place to dwell among those who had rooted themselves upon the earth. Quietly supporting the ones who had forsaken God for the world and thus who bore the mark God. The few who had discovered heaven in the very act of forsaking it.

    • Jongens, ik moet echt mijn tentamen voor straks gaan leren.;-) Zal later uitgebreider ingaan op de apocalypse (en wellicht op Sufjan).

  8. @ Daan: succes!
    @ Peter: wat zo’n voorbarige recensie van jou toch voor een impact heeft. Nog even en jouw topic wordt het meest becommentarieerde item van Mousique 😉

    • en het zou mij niet verbazen als Nu.nl haar recensie grotendeels op de mijne heeft gebaseerd….
      (twijfelachtige roem)

      • Is Mousique dan intussen al zo beroemd op het wereldwijde net? Mocht jouw vermoeden waar zijn, dan wordt het dus echt tijd om te biechten Peter!

  9. Ik had beloofd wat uitgebreider in te gaan op de apocalyps. Dat kan dan ook nu ik klaar ben met studeren. Alleen ben ik bang dat ik er inhoudelijk eigenlijk niet veel over te zeggen heb. Wel een scherp stuk, dat van Peter Rollins.
    En over Sufjan en de apocalyps: zijn laatse album is vooral gebaseerd op schizofrene kunstenaar Royal Robertson. Sufjan vertelde op het concert dat deze man hield van God, de Bijbel, vrouwen, numerologie, astrologie en nog veel meer. Hij had ook een obsessie met het eind van de wereld. En Sufjan zelf zingt in Age of Adz: “When I die, I’ll rot, but when I live I’ll give it all I got”. Hoe eschatologisch wil je het hebben?;-)
    En zo is hier de hele zaak weer offtopic. Van The Innocence Mission naar the rapture. Gelukkig verandert het onderwerp bij andere topics dan weer in The Innocence Mission.:-)

  10. Overigens liggen mijn kerkelijke roots in de Vergadering der Gelovigen (officieel niet eens een kerk). Eén van de oprichters, John Nelson Darby, was ook erg belangrijk voor de rapturetheologie. Dus ik heb een heuse rapture-achtergrond.:-)

  11. Op de één of andere manier zorgt de recensie van Kindamusic voor een onweerstaanbare zin bij mij om MRITT te gaan kopen. Maar dat kan aan mijn stemming liggen.

  12. nou, ik had hem al in huis hoor; en ik draai hem af en toe ook nog.

    maar wel alleen als ik in een heel zoete en gelovige bui ben…

    😉

  13. ik blijf ‘m draaien, mss wel een paar keer per week. In welke bui ik ook ben. Al moet ik wel zeggen dat het voor mij vooral ochtend muziek is.

  14. Pingback: APK: The Innocence Mission – Birds of My Neighborhood « mousique.nl

  15. Pingback: recensie: Hem – Departure and Farewell | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.