Less Is More by Marillion

Als je jong bent kan muziek een invloed hebben die het later nooit 20meer heeft. Het trekt je helemaal mee in een magische wereld die een eigen realiteit vormt, volledig los van de `echte wereld’, een geheime schuilplaats, een verborgen toevluchtsoord. Marillion was dat in mijn jeugd. Ik kon alle liedjes uit het blote hoofd meezingen, kocht alle albums blind en verslond het fanclubblad ` the web’ (een blaadje van klein formaat maar met een enorme dikte waarin naast interviews en wetenswaardigheden complete achtergrondstudies en songanalyses stonden) met huid en haar. De twee hoogtepunten (uit het Fish tijdperk is dat Misplaced Childhood en uit het Hogarth tijdperk is dat wat mij betreft Brave) zijn monumenten in mijn persoonlijke muziekhistorie, en als ik ze zo af en toe nog eens draai dan komt dat gevoel van toen weer een klein beetje terug. Mijn liefde voor de symfonische rock is in de loop der jaren behoorlijk bekoeld, en het nieuwste werk van de band volg ik niet echt meer, maar ik heb de band nooit helemaal uit het oog verloren. Ik heb gewoon goede herinneringen aan de tijd dat hun muziek zo’n belangrijke rol in mijn leven speelde, dat laat je dan eigenlijk nooit meer los.

Het zestiende studioalbum van de heren, Less Is More, dat vorig jaar uitkwam, was voor mij een cadeautje. Steve, Steve, Pete en Ian zijn stuk voor stuk topmuzikanten en dat bewijzen ze op dit album nog maar weer eens. Less Is More is geen echt nieuw album, maar eigenlijk ook weer wel, het is een verzameling van bestaande Marillion songs, maar dan in een volledig nieuw jasje. `unplugged’ dekt wat mij betreft niet de lading. Hoewel het album voornamelijk akoestisch is van opzet hebben veel nummers zo’n drastische metamorfose ondergaan dat ze nauwelijks meer zijn te herkennen. Het album is volledig beyond symfonische rock, het heeft veel meer van jazz (the Space en If My Heart Were a Ball), blues (Quartz) of emo (Hard As Love). Hoogtepunt is wat mij betreft echter de adembenemende uitvoering van Interior Lulu, of misschien toch het prachtig sereen gezongen Out Of This World.

Ook als je geen fan (meer) bent van symfonische rock, maar bijvoorbeeld liever Coldplay of Radiohead hoort, is dit album een aanrader. Een onverwacht mooi tussendoortje wat geen tussendoortje is.