Recensie: Phosphorescent – Here’s to taking it easy (dead oceans 2010)

Phosphorescent behoort tot een van mijn favoriete artiesten. Hoewel de eenmansband rond Matthew Houck nog steeds niet heel breed opgepikt wordt, kreeg hij aardig wat positieve recensies met  Pride uit 2007. Daarop staan door merg en been gaande nummers als wolves (‘mama there’s wolves in the house, mama they won’t let me out’), a picture of our torn up praise, wat mij betreft  de mooiste songtitel ooit, en my dove my lamb. ‘Is zo’n plaat dan te overtreffen?’ is een vraag die regelmatig gesteld werd in de recensies. To Willie, de coverplaat met nummers van Willie Nelson, was natuurlijk geen plaat met eigen nummers. To Willie was trouwens wel het moment dat ik zelf kennismaakte met Phosphorescent en ik was helemaal blown away door zijn Can I sleep in your arms. Een concert in Botanique, Brussel waarvoor alle superlatieven tekort schieten (deer tick als achtergrond koortje!!) deed de rest. Ik was fan voor het leven.  De sound is uniek. De zweverige zang, vaak meerstemmig, die kan aangroeien tot hele koorpartijen. Akoestische gitaar, een banjo, wat noise, handgeklap.

En dan is het wachten op de nieuwe plaat. Die stelt niet teleur. Hoewel de plaat opent met een nietszeggend nummer, gaat het vanaf nummer twee gelijk de diepte in. De sound van het album is wat warmer dan Pride. Dat kan je op het verkeerde been zetten. Is dit dan zijn vrolijke (lees: vrijblijvende) plaat geworden? Niets is minder waar. De teksten gaan nog steeds diep en laten een triestheid voelen die af en toe overweldigend is. Nummer 2, Nothing was stolen, begint met de zin ‘well, apart from the things I touched, nothing got broke all that much’. En positiever wordt het nauwelijks. De teksten gaan over pijn die een gebroken relatie oplevert (hartverscheurend hoe hij ‘and o, Amanda’ zingt), over onzekerheid, over dromen van ontsnapping aan dat alles. Af en toe gloort er wat hoop. Tenminste dat is hoe ik een nummer als Hey, me I’m light beluister.

Een lakmoesproef is altijd hoe vaak een plaat geluisterd wordt. Deze plaat komt al een aantal weken niet uit mijn cd speler. Ik kan hem eindeloos draaien en hij verveelt niet. Sterker nog, ik blijf nieuwe dingen ontdekken. Ik weet dat het vroeg in het jaar is, maar het zou me niet verbazen als hij hoog op mijn jaarlijstje eindigt.

Beoordeling: 9/10

Advertisements

4 gedachtes over “Recensie: Phosphorescent – Here’s to taking it easy (dead oceans 2010)

  1. Late reactie, maar ben het eindelijk aan het luisteren. Heerlijke muziek. Weer eentje om aan te schaffen.

  2. Pingback: live: Phosphorescent, Rotown Rotterdam, 21-05-2013 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.