Recensie: Micah P Hinson and the Pioneer Saboteurs (Fulltime Hobby, 2010)

Wie de hoesjes van de albums van Micah P Hinson op een rijtje naast elkaar legt kan zich niet geheel aan de indruk ontrekken dat Micah P Hinson, naast het feit dat hij een liefhebber van oude typemachines is, nogal seksueel geobsedeerd lijkt te zijn. Recentelijk is hij het huwelijksbootje ingestapt en ik vroeg me toch een beetje af of dat iets zou doen met de hoesjes van zijn komende albums. Op het hoesje van Micah P Hinson and the Pioneer Saboteurs is nog steeds veel vrouwelijk schoon te bewonderen, maar het lijkt iets meer tongue-in-cheek te zijn.  Misschien is er wat druk van de ketel…

Genoeg over de albumhoesjes, naar de muziek. Het levensverhaal van Micah is ongelooflijk. Vanuit de diepste diepte is hij begonnen met muziek schrijven en dat leverde wonderschone muziek op. Mooie nummers, intense teksten waarin hij zijn demonen probeerde te bezweren, zijn prachtige, donkerbruine schurende stem. De muziek schuurt  je ziel, maar het is een proces waar je je op een of andere manier aan blijft onderwerpen. Ik heb al zijn platen in mijn kast staan, stuk voor stuk van een bijzonder hoog niveau. Ik blijf echter het meest te spreken over Micah P Hinson and the Gospel of Progress, zijn eerste full length album.

Micah P Hinson and the Pioneer Saboteurs is een plaat die duidelijk laat horen dat Micah gegroeid is. Er zit ontwikkeling in zijn muziek. Dit komt het duidelijkst naar voren in zijn uitbundige gebruik van strijkers. De plaat begint met een naar klassieke muziek neigend instrumentaal nummer. De rest van het album blijft de muziek meer americana-achtig. De ontwikkeling die Micah doormaakt is van het rauwe, schurende naar meer kamermuziekachtige americana zoals we die ook bij Lambchop horen. Dit is echter niet meteen een diskwalificatie. Waar ik Lambchop vaak te slaapverwekkend vind, is dit bij Micah P Hinson niet het geval. Zijn teksten blijven te urgent, zijn stem blijft schuren.  Hoewel zijn leven in een rustiger vaarwater lijkt te zijn gekomen, blijft hij diep gaan in zijn muziek. Sommige nummers lijken wanhopige gebeden te zijn, zoals my God, my God.

Ik word diep geraakt door de muziek van Micah P Hinson. Het heeft alles wat muziek voor mij mooi maakt. Het gaat over de belangrijke zaken van het leven; God, love en murder. De liedjes zijn prachtig, de teksten poëtisch, met een diepgang die ik bij weinig andere artiesten tegen kom. Alhoewel hij er ook niet zijn hand voor om draait om met meer prozaïsche teksten op de proppen te komen. Dit alles gezongen vanuit het diepst van zijn tenen.

Ik vind het een mooie plaat. Geen 10 uit 10, zoals hij op Stillife.nl kreeg. Als er een plaat een 10 zou moeten krijgen zou het toch and the Gospel of Progress moeten zijn. Maar deze plaat komt dicht in de buurt.

Beoordeling: 8/10

Advertisements

5 gedachtes over “Recensie: Micah P Hinson and the Pioneer Saboteurs (Fulltime Hobby, 2010)

  1. Nou, neem deze dan ook maar mee naar de borrel.

    Wat is het verschil tussen ‘american folk’ en ‘americana’?

  2. Vandaag kwam ik deze cd tegen in een platenzaakje in Den Haag. Meteen gekocht. The Gospel of Progress wil ik ook nog wel eens hebben, maar het materiaal van Hinson is in NL erg moeilijk te krijgen en TGOP is volgens mij echt zeldzaam. Blijven bidden dan maar…

  3. goede aankoop 😉
    Plato, velvet ed zouden het werk van Micah P Hinson wel moeten kunnen krijgen…

    • anders wordt het in Amerika bestellen voor $30,- dat is me toch iets te gek…
      voorlopig heb ik aan deze wel even genoeg, maar TGOP zou ik toch ook nog wel eens willen hebben, hopelijk loop ik daar nog eens tegen aan…

Reacties zijn gesloten.