Waarom vinden we Mumford zo goed?

Eind vorig jaar scoorden ze steevast hoog op alle lijstjes van recensenten, platenwinkels en andere freaks die terugblikten op de beste albums van 2009: het mij totaal onbekende Mumford and Sons. Sigh No More, het debuutalbum van de Britse folkgroep, sloeg in als een bom. De single Little Lion Man werd een hit in de UK en België – en dat voor een redelijke undergroundband, die nota bene de banjo een prominente plaats geeft in hun muziek. Mijn interesse was gewekt en toen ook medebloggers Daniel Drost en Peter Tuin hoog opgaven van M&S besloot ik uiteindelijk de cd aan te schaffen.

Mijn eerste reactie was: ‘Geniaal!’. Wat een heerlijk album! En nog steeds vind ik Sigh No More een briljante cd. Toch lees ik hier en daar ook kritiek. Op het door mij hoog gewaardeerde Allmusic.com bijvoorbeeld. Maar ook CT Music is gematigd enthousiast en bij een site als amazon.com is er eveneens (zei het spaarzaam) kritiek te vinden. Waar sommigen M&S dichterlijke kwaliteiten ala W.B. Yeats toedichten, vallen anderen juist over het ‘cliché-gehalte’ van de teksten. En, zo zeggen critici, M&S jat van andere bands.

Waarom vind ik M&S zo goed?
>Waarschijnlijk ken ik die bands waar Mumford van zou ‘jatten’ te slecht, maar een Britse groep die een soort Americana maakt zonder Amerikaans te klinken, vind ik erg origineel. Mumford heeft naar mijn mening een unieke sound.

>Ik vind de meeste songs fantastisch geschreven, qua melodieën en arrangementen. De liedjes pakken me, sterker nog, ‘they lift up my heart’. Ik vind ze prachtig geproduceerd, met een vol en soms rauw geluid. De variatie is groot; ernstig en vrolijk, uptempo en ballad wisselen elkaar af. Ook de stem van de zanger weet mij te bekoren.

>De poëtische teksten raken bij mij wel een snaar. Misschien komt dat omdat ze vol Bijbels taalgebruik zitten?

Hun recente optreden in Rotterdam heb ik helaas moeten missen, maar het schijnt fantastisch geweest te zijn. Als troost nog maar even een clipje:

Advertisements

9 gedachtes over “Waarom vinden we Mumford zo goed?

  1. universele emoties neigen altijd naar cliche, het wordt pas vervelend als het alleen maar voorspelbare en platgetreden cliche’s zijn. cliche’s kun je ook op een originele manier gebruiken en dan wordt het juist weer leuk.
    misschien zit M&S regelmatig tegen het randje aan, maar dat neemt niet weg dat de muziek zo intens is en inderdaad `uplifting’, dat ik dat maar op de koop toe neem. er zit zo’n geladen energie in de muziek dat je er wel vrolijk van moet worden.

    peTer

  2. Ik hoor inderdaad veel herkenbare elementen. De muziek is traditioneel, er wordt gebruik gemaakt van banjo en andere amerikaanse folk instrumenten. De teksten ademen een bijbelse sfeer. Dat zijn allemaal dingen die ‘bekend’ klinken. Maar het woord cliche is bij mumford & sons het laatste wat ik in de mond wil nemen. Wat een geniale nummers, wat een intense zang, teksten, nummer opbouw.
    Er wordt altijd geklaagd, zeker als een album goed verkoopt. Zo kreeg ‘ok computer’ van Radiohead ook het verwijt een commercieel album te zijn. Laat me niet lachen.
    Ik ben ronduit lyrisch over mumford & sons en het live concert wat ik meemaakte in Rotterdam bevestigde dat alleen maar.
    Het is idd ‘uplifting’ en ik ken geen andere muziek die zoveel hoop geeft.

    • Door Daniel Drost ben ik ook helemaal geraakt door deze cd. Draai hem voortdurend. Ik vind vooral het laatste nummer erg mooi!

      • after the storm. Inderdaad erg mooi. Dat nummer heb ik zo vaak gedraaid. Ik heb het zelfs een keer in de kerk laten horen na een preek over het thema ‘waar worstel jij mee?’. haha

  3. Hey Daniel, ga zeker hun cd luisteren. Na de tip van Daniel over het nr. Funeral van Band of Horses heb ik die cd gekocht en de hele zomer gedraaid. De volgende wordt waarschijnlijk M&S.

  4. Het moet niet gekker worden met die Mumford & Sons. Ze staan nu zelfs uitgebreid in het laatste nummer van het blaadje van EO’s Ronduitclub. Het wordt daar worship genoemd. Die term neigt wel erg naar annexatie…

Reacties zijn gesloten.