recensie: The Places Between by Doves

i hear a sound, a sound above my head
making me high again
i almost forgot myself again
somebody threw me a lifeline
it’s one of those days
somebody threw me a lifeline
there goes the fear
my God, it takes an ocean of trust
in the Kingdom of Rust
there goes the fear again

(fictief, samengesteld uit Doves-lyrics)

Doves is een van de meest onderschatte emo-rock bands van dit moment. Of moet ik zeggen `was’ , want de band komt nu na 4 geweldige studioalbums al met een best-of album. Waar is dat goed voor, denk je dan als liefhebber van het eerste uur. Heeft hun laatste uur geslagen? Gaan de heren stoppen of andere wegen bewandelen? Ik hoop het niet, want na hun laatste album, `kingdom of rust‘ hoop ik dat de band nog jaren door zal gaan met het maken van die prachtige meeslepende melancholische songs. Laten we het maar houden op een tussenstation, een markeerpunt, even pauze voor de grote sprong voorwaarts.

Voor wie het Britse trio nog niet kent is deze verzamelaar dubbel-cd (+ DVD) een prima introductie. Op de eerste cd staan de beste Doves liedjes, op de tweede sticks&stones, left overs, demo- of acoustische versies. De derde schijf is een DVD met clips en docu-materiaal. De meeste parels staan er wel op: kingdom of rust, pounding, there goes the fear, snowden, black and white town, words en the cedar room, om er maar een paar te noemen. Opvallend is dat typische Doves songs als last broadcast, some cities en walk in fire er niet opstaan. Dat is toch wel een gemis. Daarom plaats ik twee van die nummers hieronder nog maar eens, om het album compleet te maken, zeg maar…

Hoe dan ook heb je met deze cd de beste (wan)hoop, emotie, devotie en liefde voor muziek in een doosje. Het is een prachtig document ter ere van een band die meer erkenning verdient.

bekijk hier de complete tracklist van het album, incl. de bijbehorende DVD

Advertisements