recensie: Jill Paquette

Soms kom je een cd tegen waarvan je in eerste instantie niet zoveel verwacht. De cd stond in het boekenwinkeltje van de kerk en daar staat, ondanks alle goede bedoelingen, maar weinig dat in mijn straatje past. De verrassing is dan  des te leuker als er wel wat tussen zit.Debuutalbum uitgebracht in 2003 en voor zover ik weet de enige uitgebrachte cd van deze dame. Jammer, want muziek maken kan ze wel.Ik ben altijd een beetje jaloers als mensen bepaalde cd’s direct in een genre weten te plaatsen. Ik ga dus maar mijn best doen om een omschrijving te geven.Een flink deel pop en singer-songwriter, snufje folk, vleugje Rebecca st James en mooie gitaar. Een instrument waarvan ze overigens zelf zegt: “easily the coolest in the world“.  In  ‘There to here’ is dat ook goed te horen. Het heeft haast een beetje Phill Keaggy-achtige sound.Voor zover ik kan achterhalen heeft ze alle nummers zelf geschreven en speelt op enkele ook gitaar of piano. Tekstueel maakt de cd niet heel veel indruk. Dat betekent niet dat de teksten nergens over gaan, maar bij mij blijven ze niet plakken. Thema’s zijn geloof, twijfel, strijd, overgave en groei. Mooie thema’s maar misschien zit er al een generatiekloofje tussen …Het enige nummer dat inhoudelijk wat dichterbij komt is “Broken” met de mooie zin: “if choices are free ~ then why aren’t they mine anymore”. Het is een cd die ik regelmatig opzet en tot nu toe eigenlijk nog steeds niet verveeld. Dat vind ik wel bijzonder. Wat mij betreft een leuke aanrader als je ’m tegenkomt.

Advertenties