recensie: Van Lear Rose by Loretta Lynn

Afgelopen week viel, via amazon.com, Van Lear Rose van Loretta Lynn op mijn mat. Moeilijk te verkrijgen in Nederland, maar een heel bijzonder werkje. Je zou Loretta Lynn de vrouwelijke equivalent van Johnny Cash kunnen noemen. Een halve eeuw lang was deze zangeres een countrygrootheid in Amerika. Net als ‘the man in black’ kwam zij uit het zuiden van de VS, kende zij privé een bewogen leven en maakte zij een comeback op latere leeftijd.

Toen hij al in de zestig was, kwam Johnny Cash met zijn American Recordings. Het album sloeg bij muziekliefhebber in als een bom en leverde hem een schare nieuwe fans op. Verschillende albums zouden volgen. De toon: pastoraal; donker soms. Zware thema’s vaak, over zonde en verlossing, over sterven en afscheid.

Het comebackalbum van Loretta kwam in 2004. Van Lear Rose is een onvervalst countryalbum, maar wel één met een grote verrassing. Waar Johnny Cash ‘gered’ werd door rock -en hiphopproducer Rick Rubin, is Van Lear Rose geproduceerd door Jack White, van het punk/metalduo The White Stripes. Ik moet zeggen dat White een prestatie van formaat heeft geleverd. Waar de albums van Cash/Rubin muzikaal gezien vaak somber, basic, ingetogen en kwetsbaar zijn, spatten hier de levendigheid en het plezier er van af. Het knappe is dat het anders is dan alles wat Loretta Lynn ooit gemaakt heeft en het toch helemaal Loretta blijft. En zo wordt Van Lear Rose een rauwe, ongepolijste, bruisende countrycd, waar uptempo en honkey tonknummers worden afgewisseld door songs met een meer bluesy inslag, en ballads waar de steelgitaren huilen. Er is rock, er is gospel en er is sing-along. Het is een organisch geheel en de zeventigjarige Loretta zingt het met een verbazende kracht, souplesse en gemak (zeker vergeleken met Johnny Cash) aan elkaar.

Niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel gezien biedt Van Lear Rose meer lichtheid dan American Recordings. Er zijn overeenkomsten: zonde en geloof zijn terugkerende thema’s. Maar er is meer afwisseling. En waar Johnny Cash vaak coverde, zijn hier alle nummers door Lynn zelf geschreven. Ook zij blikt terug op haar leven, maar naast treurigheid en sentiment, is er ook ruimte voor humor en vrolijkheid. Dit is een album dat werkelijk uniek is binnen de countrymuziek.

Een hoogtepunt is Portland Oregon, een duet met Jack White.

Advertenties

4 gedachtes over “recensie: Van Lear Rose by Loretta Lynn

  1. mooie recensie, Daniel, en een verrassende combinatie die twee. ben niet zo thuis in country, hoewel ik Cash natuurlijk wel ken, maar van deze mevrouw had ik nog niet gehoord. klinkt goed en inderdaad verrassend fris, wil de hele cd ook wel eens horen…

    peTer

  2. Klinkt goed Daniel, lijkt me wel wat om aan te schaffen. Past volgens mij wel in m’n straatje.

  3. Ja, denk ik ook. Maar zoals gezegd: volgens mij issie moeilijk aan te schaffen in NL.

Reacties zijn gesloten.